วารสารครุศาสตร์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร

การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ และการเชื่อมโยงทางคณิตศาสตร์ โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค STAD ร่วมกับเกมเป็นฐานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1

ณัฏฐา ใจหมั้น — 2026-06-28

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค STAD ร่วมกับเกมเป็นฐาน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 2) เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการเชื่อมโยงทาง หลังการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค STAD ร่วมกับเกมเป็นฐาน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 กับเกณฑ์ร้อยละ 70 3) เพื่อศึกษาความรับผิดชอบหลังการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค STAD ร่วมกับเกมเป็นฐาน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 วิธีดำเนินการวิจัย ประชากร ได้แก่ โรงเรียนวชิรปราการวิทยาคม จังหวัดกำแพงเพชร จำนวน 162 คน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/1 โรงเรียนวชิรปราการวิทยาคม จังหวัดกำแพงเพชร มีจำนวน 39 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วยแผนการจัดการเรียนรู้ด้วยเทคนิค STAD ร่วมกับเกมเป็นฐาน แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ แบบวัดความสามารถการเชื่อมโยงทางคณิตศาสตร์ และแบบวัดความรับผิดชอบ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าที (One Sample t-test) ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์หลังสูงกว่าก่อนการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค STAD ร่วมกับเกมเป็นฐาน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 มีความสามารถในการเชื่อมโยงทางคณิตศาสตร์หลังการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค STAD ร่วมกับเกมเป็นฐานสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 มีความรับผิดชอบหลังจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค STAD ร่วมกับเกมเป็นฐาน โดยรวมอยู่ในระดับมาก

การพัฒนาทักษะการท่องจำบทอาขยานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ด้วยเทคนิคเพื่อนคู่คิด

ชัยวัฒน์ ไพรัตน์ — 2026-06-28

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบทักษะด้านการท่องจำบทอาขยาน โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบเพื่อนคู่คิด (Think-Pair-Share) สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง โดยมีกลุ่มเป้าหมายเป็นนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2565 โรงเรียนวังน้ำเย็นวิทยาคม จังหวัดสระแก้ว สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา สระแก้ว เขต 7 จำนวน 15 คน เครื่องมือในการวิจัยประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนรู้ด้วยเทคนิคเพื่อนคู่คิด จำนวน 4 แผน เวลาในการทดลอง 4 ชั่วโมง 2) แบบประเมินทักษะการท่องจำบทอาขยาน สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าทดสอบทีที่ไม่อิสระต่อกัน

ผลการวิจัยพบว่า คะแนนเฉลี่ยของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านการท่องจำบทอาขยานหลังได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคนิคเพื่อนคู่คิดเฉลี่ยเท่ากับ 18.40 สูงกว่าก่อนเรียนเฉลี่ยเท่ากับ 10.00 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แสดงให้เห็นว่า เทคนิคเพื่อนคู่คิดมีประสิทธิภาพในการส่งเสริมทักษะการท่องจำของนักเรียน และเปิดโอกาสให้ผู้เรียนได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับเพื่อนอย่างเป็นระบบ มีส่วนช่วยให้เกิดการเรียนรู้อย่างลึกซึ้ง และสามารถนำความรู้ไปประยุกต์ใช้ได้จริง

ผลการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสมองเป็นฐานที่มีต่อความสามารถในการอ่าน และความคงทนในการเรียนรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4

ก้องเกียรติ พัฒนวิชชากุล — 2026-06-28

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความสามารถในการอ่านของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสมองเป็นฐาน 2) เปรียบเทียบความสามารถในการอ่านของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 หลังได้รับการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสมองเป็นฐานกับเกณฑ์ร้อยละ 80 ของคะแนนเต็ม และ 3) ศึกษาความคงทนในการเรียนรู้หลังเรียนผ่านไปแล้ว 2 สัปดาห์ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4/1 โรงเรียนทับกฤชพัฒนาซึ่งได้มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ และ 2) แบบวัดความสามารถในการอ่าน การวิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานการทดสอบค่าที ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้มีความสามารถในการอ่านหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน 2) นักเรียนได้รับการจัดการเรียนรู้มีความสามารถในการอ่านหลังเรียนสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 80 ของคะแนนเต็ม และ 3) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้มีความคงทนในการเรียนรู้หลังเรียนและหลังเรียนจบไปแล้ว 2 สัปดาห์ ไม่แตกต่างกัน

ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตในการทำงานของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2

ภานุเดช ดิงรัมย์ — 2026-06-28

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับคุณภาพชีวิตในการทำงานของครู 2) ศึกษาระดับปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตในการทำงานของครู 3) ศึกษาความสัมพันธ์ของปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตในการทำงานของครู และ 4) สร้างสมการพยากรณ์ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตในการทำงานของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2 กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ครู จำนวน 306 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างจากตารางสำเร็จรูปของเครจซี่และมอร์แกน โดยการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นตามสัดส่วนกลุ่มอำเภอในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2 เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถามปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตในการทำงานของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน (Pearson’s Correlation Coefficient) และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบปกติ (Enter Multiple Regression Analysis) ผลการวิจัย พบว่า

1. ระดับคุณภาพชีวิตในการทำงานของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2 พบว่า โดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก ( = 4.06, S.D. = 0.39)

2. ระดับปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตในการทำงานของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2 พบว่า โดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก ( = 3.98, S.D. = 0.38)

3. ความสัมพันธ์ของปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตในการทำงานของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2 พบว่า ทุกปัจจัยมีความสัมพันธ์ทางบวกกับคุณภาพชีวิตในการทำงานของครูในระดับปานกลางถึงระดับสูง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์อยู่ระหว่าง 0.532–0.662

4. สมการพยากรณ์ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตในการทำงานของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2 โดยวิเคราะห์สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ถดถอยพหุคูณแบบปกติ พบว่า ปัจจัยจำนวน 6 ปัจจัย ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตในการทำงานของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ได้แก่ ปัจจัยด้านภาวะผู้นำของผู้บริหาร (X₁) ปัจจัยด้านลักษณะส่วนบุคคล (X₂) ปัจจัยด้านลักษณะของงาน (X₃) ปัจจัยด้านวัฒนธรรมองค์กร (X₄) ปัจจัยด้านสภาพแวดล้อมของที่ทำงาน (X₅) และปัจจัยด้านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการปฏิบัติงาน (X₆) มีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณ (R) เท่ากับ 0.813 มีอำนาจพยากรณ์ (R²) ร้อยละ 66.20 และมีค่าความคลาดเคลื่อนมาตรฐาน SEest เท่ากับ 0.230 เขียนสมการได้ดังนี้

สมการพยากรณ์ในรูปคะแนนดิบ

สมการพยากรณ์ในรูปคะแนนมาตรฐาน

การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ตามกระบวนการแก้ปัญหาของโพลยาร่วมกับ การวาดรูปบาร์โมเดลที่ส่งเสริมความสามารถและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ เรื่อง การบวก และการลบจำนวนนับที่มากกว่า 100,000 ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4

จิราภรณ์ ทุมวงศ์ — 2026-06-28

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาทางคณิตศาสตร์เรื่อง การบวก และการลบจำนวนนับที่มากกว่า 100,000 ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 หลังได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามกระบวนการแก้ปัญหาของโพลยาร่วมกับการวาดรูปบาร์โมเดล กับเกณฑ์ร้อยละ 70 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์เรื่อง การบวกและการลบจำนวนนับที่มากกว่า 100,000 ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 หลังได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามกระบวนการแก้ปัญหาของโพลยาร่วมกับการวาดรูปบาร์โมเดล กับเกณฑ์ร้อยละ 70 และ 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่มีต่อการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามกระบวนการแก้ปัญหาของโพลยาร่วมกับการวาดรูปบาร์โมเดล โดยกลุ่มเป้าหมายในการวิจัยคือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนบ้านหนองผ้าอ้อม อำเภอสมเด็จ จังหวัดกาฬสินธุ์ จำนวน 13 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ แบบวัดความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาทางคณิตศาสตร์ แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ และแบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ซึ่งผลวิจัยพบว่า 1) นักเรียนมีความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาหลังได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ โดยมีค่าเฉลี่ยคือ 43.31 คะแนน คิดเป็นร้อยละ 86.62 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 2) นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์หลังได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ โดยมีค่าเฉลี่ยคือ 23.31 คะแนน คิดเป็นร้อยละ 77.69 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 และ3) ความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อกระบวนการแก้ปัญหาของโพลยาร่วมกับการวาดรูปบาร์โมเดลหลังได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก

การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ เรื่อง เศษส่วน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค TGT

สุมาลี โหรา — 2026-06-28

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ เรื่องเศษส่วน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค TGT กับเกณฑ์ร้อยละ 70 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค TGT และ3) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนต่อการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค TGT โดยกลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนสมเด็จพิทยาคม จำนวน 40 คน ซึ่งสุ่มเลือกด้วยวิธีการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้ แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และแบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ค่าสถิติ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที

ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนโดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค TGT สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ3) นักเรียนมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้อยู่ในระดับมากที่สุด

ศึกษาผลการใช้รูปแบบการจัดกิจกรรมการเล่านิทานตามแนวคิดภาษาธรรมชาติ เพื่อส่งเสริมทักษะทางภาษาสำหรับเด็กปฐมวัย

ทิพย์พวรรณ โพธิ์ทอน — 2026-06-28

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1.เพื่อศึกษาข้อมูลพื้นฐานการจัดกิจกรรมการเล่านิทานตามแนวคิดภาษาธรรมชาติและทักษะทางภาษาสำหรับเด็กปฐมวัย 2.เพื่อสร้างรูปแบบการจัดกิจกรรมการเล่านิทานตามแนวคิดภาษาธรรมชาติเพื่อส่งเสริมทักษะทางภาษาสำหรับเด็กปฐมวัย 3.เพื่อทดลองใช้กิจกรรมการเล่านิทานตามแนวคิดภาษาธรรมชาติเพื่อส่งเสริมทักษะทางภาษาสำหรับเด็กปฐมวัย 4.เพื่อประเมินผลรูปแบบการจัดกิจกรรมการเล่านิทานตามแนวคิดภาษาธรรมชาติและทักษะทางภาษาสำหรับเด็กปฐมวัย กลุ่มตัวอย่างและที่ได้มาใช้ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้คือเด็กปฐมวัยชาย-หญิง อายุ 4-5 ปี ชั้นอนุบาลปีที่ 2 จำนวน 29 คน โรงเรียนอนุบาลเพชรบูรณ์ เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองวิจัย คือ แผนการจัดกิจกรรม 20 แผน คู่มือการจัดกิจกรรม 20 กิจกรรม แบบทดสอบวัดทักษะทางภาษา 2 ชุด และแบบประเมินการใช้รูปแบบการจัดกิจกรรม 1 ชุด วิเคราะห์ข้อมูล โดยการหาคะแนนเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การศึกษาค้นคว้าใช้แบบแผนการวิจัยแบบมีกลุ่มเฉพาะ 1 กลุ่ม One - group Pretest - Posttest Design

ผลการวิจัยพบว่า 1.ผลการศึกษาข้อมูลพื้นฐานทำให้ผู้วิจัยได้แนวทางการทำวิจัย โดยผู้วิจัยมีขั้นตอน (PPAK: Model) เพื่อส่งเสริมทักษะทางภาษา ด้านการฟัง และด้านการพูด โดยใช้การจัดกิจกรรมการเล่านิทานตามแนวคิดภาษาธรรมชาติ 2.ผลการสร้างรูปแบบการจัดกิจกรรมการเล่านิทานตามแนวคิดภาษาธรรมชาติ โดยมีขั้นตอนการจัดกิจกรรม (PPAK: Model) ไว้ดังนี้ ขั้นที่ 1 ขั้นเตรียมความพร้อม (P: Preparatory Stage) ขั้นที่ 2 ขั้นให้สาระการเรียนรู้ (P: Provide Knowledge) ขั้นที่ 3 ขั้นดำเนินกิจกรรม (A: Activities) ขั้นที่ 4 ขั้นทบทวนองค์ความรู้ (K: Knowledge Review Stage) โดยตามความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญทั้ง 5 ท่าน อยู่ในเกณฑ์ระดับมากที่สุด มีค่าเฉลี่ย = 4.67 (S.D. = 0.01) 3.ผลการทดลองใช้รูปแบบการจัดกิจกรรมการเล่านิทานตามแนวคิดภาษาธรรมชาติ พบว่า โดยภาพรวมก่อนการจัดกิจกรรมการเล่านิทานตามแนวคิดภาษาธรรมชาติ โดยภาพรวมมีค่าเฉลี่ย = 9.34 (S.D. = 1.77) และหลังการจัดกิจกรรม โดยภาพรวมมีค่าเฉลี่ย = 15.96 (S.D. = 1.70) ส่งผลให้มีคะแนนพัฒนา โดยภาพรวมมีค่าเฉลี่ย = 6.62 (S.D. = 1.44) ซึ่งสอดคล้องกับสมมติฐานที่ตั้งไว้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.5 4.ผลการประเมินการจัดกิจกรรมการเล่านิทานตามแนวคิดภาษาธรรมชาติ พบว่า ด้านปัจจัยนำเข้าโดยมีภาพรวมมีค่าเฉลี่ย = 4.5 (S.D. = 0.18) อยู่ในเกณฑ์ระดับมากที่สุด ด้านกระบวนการ โดยมีภาพรวมมีค่าเฉลี่ย = 4.5 (S.D. = 0.17) อยู่ในเกณฑ์ระดับมากที่สุด และสุดท้ายด้านผลผลิต โดยมีภาพรวมมีค่าเฉลี่ย = 4.44 (S.D. = 0.27) อยู่ในเกณฑ์ระดับมากที่สุด ซึ่งผลการประเมินวัดทักษะทางภาษาวิเคราะห์สูงขึ้นค่าเฉลี่ย 13.45 แสดงว่าการจัดกิจกรรมการเล่านิทานตามแนวคิดภาษาธรรมชาติ ส่งเสริมทักษะทางภาษาสำหรับเด็กปฐมวัยสูงขึ้น ซึ่งสอดคล้องกับสมมติฐานที่ตั้งไว้

รูปแบบบริหารการจัดการเรียนรู้ตามพระบรมราโชบายด้านการศึกษาในหลวงรัชกาลที่ 10 เพื่อส่งเสริมทักษะอาชีพและการมีรายได้ระหว่างเรียนของนักเรียน

วีระ บัวผัน — 2026-07-02

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพที่เป็นจริง สภาพที่พึงประสงค์ ความต้องการจำเป็น และแนวทาง 2) สร้างและตรวจสอบรูปแบบ 3) ทดลองใช้รูปแบบ และ 4) ประเมินรูปแบบ เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถามสภาพที่เป็นจริงและสภาพที่พึงประสงค์ แบบสอบถามแนวทางการบริหารการจัดการเรียนรู้ แบบประเมินความถูกต้อง ความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ของรูปแบบแบบสอบถามความพึงพอใจต่อการใช้รูปแบบ สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย
ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และดัชนีความต้องการจำเป็น

ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพที่เป็นจริงในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (μ = 3.90, σ = 0.05) และสภาพที่พึงประสงค์ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (μ = 4.33, σ = 0.07) 2) รูปแบบการบริหารจัดการเรียนรู้ที่พัฒนาขึ้น ประกอบด้วย 6 องค์ประกอบ ได้แก่ หลักการ วัตถุประสงค์ ปัจจัยนำเข้า กระบวนการ ผลผลิต และเงื่อนไขความสำเร็จ มีความถูกต้อง ความเหมาะสม ความเป็นไปได้อยู่ในระดับมากที่สุด (μ = 4.63, σ = 0.19) (μ = 4.70, σ= 0.16) (μ = 4.69, σ = 0.13) ตามลำดับ 3) ผลการทดลองใช้รูปแบบ พบว่า ผู้เรียนมีเจตคติที่ดีต่อการทำงาน ทำงานอย่างมีความสุข และมีความกระตือรือร้นในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 91.19 และ 4) ผลการประเมินความเป็นประโยชน์ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (μ = 4.51, σ = 0.23) และความพึงพอใจของผู้เกี่ยวข้องในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (μ = 4.70, σ = 0.20)

AI ปัญญาประดิษฐ์กับมนุษย์

วุฒิศักดิ์ ธีระวิทย์ — 2026-06-28

บทความนี้วิเคราะห์บทบาทของ ปัญญาประดิษฐ์ (Artificial Intelligence: AI) ในฐานะนวัตกรรมในยุคปัจจุบัน โดยเริ่มจากการให้คำจำกัดความปัญญาประดิษฐ์ ว่าเป็นโปรแกรมที่เลียนแบบการทำงานของระบบประสาทมนุษย์ในการ เรียนรู้ คิด วิเคราะห์ สังเคราะห์ และตัดสินใจ โดยอาศัยฐานข้อมูลที่มีอยู่ในระบบ และได้เข้ามามีบทบาทอย่างแพร่หลายในชีวิตประจำวันและการทำงาน

การทำงาน ผลกระทบ และข้อจำกัดของปัญญาประดิษฐ์ สร้างความเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาลต่อการใช้ชีวิตและตลาดแรงงานทั่วโลก โดยมีการจำแนกประเภทตาม ความสามารถ (ANI, AGI, ASI) และ ฟังก์ชันการทำงาน (Reactive Machines, Limited Theory, Theory of Mind, Self-awareness) แม้ว่าปัญญาประดิษฐ์ จะมีศักยภาพในการเพิ่มประสิทธิภาพและกำลังการผลิตแต่ก็สร้างความกังวลเรื่องความเหลื่อมล้ำทางรายได้และการเข้ามาทดแทนตำแหน่งงาน อย่างไรก็ตาม บทความชี้ชัดว่า ปัญญาประดิษฐ์ ยังมี ข้อจำกัด ที่ไม่อาจทดแทนมนุษย์ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านประสาทสัมผัส ความคิดสร้างสรรค์ สัญชาตญาณ และการตัดสินใจที่อาศัย วิจารณญาณ และสามัญสำนึก ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่ทำให้มนุษย์แตกต่างและเหนือกว่า ปัญญาประดิษฐ์

บทสรุปชี้ให้เห็นว่าปัญญาประดิษฐ์ เป็นเพียงโปรแกรมที่มนุษย์สร้างขึ้น การใช้ปัญญาประดิษฐ์ ที่มีประสิทธิภาพสูงสุดคือการใช้ร่วมกับมนุษย์ในรูปแบบของ Augmented Intelligence ซึ่งช่วยลดภาระงานซ้ำซ้อนและทำให้มนุษย์มีเวลาไปเน้นงานที่ต้องใช้ความคิดเชิงกลยุทธ์และความคิดสร้างสรรค์ได้มากขึ้น ท้ายที่สุดแล้ว มนุษย์ยังคงมีบทบาทสำคัญ ในการควบคุม กำกับดูแล และใช้ปัญญาประดิษฐ์เป็นเพียง เครื่องมือ เพื่อความอยู่รอดและการพัฒนาต่อไป