แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ ด้วยกระบวนการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนมีส่วนร่วม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ เป็นงานวิจัยแบบผสมผสาน เก็บข้อมูลด้วยเครื่องมือการวิจัยเชิงปริมาณ จำนวน 35 คน
และเชิงคุณภาพจากผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 12 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมสำเร็จรูป และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า ผู้ตอบแบบสอบถาม ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุต่ำกว่า 30 ปี รายได้ต่ำกว่า 15,000 บาท อาชีพนักเรียน นักศึกษา มีสถานะเป็นสมาชิกชุมชน ในเชิงคุณภาพ พบว่า 1.ควรปลูกฝังจิตสำนึกให้เยาวชน รู้จักรักษา อนุรักษ์ ด้วยการส่งเสริมให้เยาวชนในท้องถิ่นศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับประวัติ ความเป็นมา ความสำคัญ ให้เกิด
การเรียนรู้ และการสืบทอดองค์ความรู้เพื่อขยายต่อไปยังกลุ่มนักท่องเที่ยวหรือบุคคลทั่วไป 2. ควรพัฒนาสินค้า
ที่เป็นเอกลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวซึ่งนับว่าเป็นทรัพยากรที่สำคัญของชุมชน เช่น พวงกุญแจ ที่คั่นหนังสือ
สมุดบันทึก หรือโปสการ์ด ด้านการบริการ ควรจัดให้มีการนวดแผนไทย นวดประคบ นวดเท้า หรือแช่เท้า
ด้วยสมุนไพร เพื่อให้สอดคล้องกับปรางค์เมืองเก่าหรืออโรคยาศาล สมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 และ 3. แนวทาง
การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ ควรถ่ายทอดเรื่องราวของแหล่งท่องเที่ยวกับชุมชนเพื่อบอกเล่า
ให้นักท่องเที่ยวได้ทราบและรู้จักผ่านการสร้างสรรค์เป็น ละครสั้น ท่ารำ และการแสดงกิจกรรมในวันสำคัญต่าง ๆ หรือการถ่ายทอดเอกลักษณ์ของท้องถิ่นผ่านผ้าทอ อาหาร ขนม ของที่ระลึก สร้างแนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ด้วยกิจกรรมการท่องเที่ยวและเรียนรู้ภายในชุมชน ในลักษณะ One-day-trip หรือ Two-day-trip
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความในวารสารเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราขสีมา
บทความที่ปรากฎในวารสารเป็นความคิดเห็นของผู้แต่งเพียงอย่างเดียวซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับวารสาร
เอกสารอ้างอิง
กองโบราณคดี กรมศิลปากร. (2568). การอนุรักษ์และบูรณะโบราณสถาน และโบราณวัตถุ. [ออนไลน์] แหล่งที่มา: https://www.fineart.go.th. [10 มกราคม 2569]
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2561). การท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : https://www.tatreview magazine.com/article/cbt-thailand/. [11 กันยายน 2568]
คำม่วน พิลาพอนเดช. (2561). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์บ้านดอนโค เมืองชะนะสมบูน แขวงจำปาสัก สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว. ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชายุทธศาสตร์การพัฒนาภูมิภาค มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ดำเกิง อัศวสุนทรางกูร. (กรกฎาคม-สิงหาคม 2562). “บุพปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์อย่างยั่งยืนของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา.” วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ
ราชวิทยาลัย. 7(4) : 1126-1139.
พัฒนมาศ วงศ์พัฒนศิริ. (2566). การท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : https://www.
nectec.or.th/ace2019/wp-content/uploads/2019/09/20190909_SS02_Patthamas.pdf.
กุมภาพันธ์ 2569]
พัชรินทร์ สมบูรณ์ และภัครดา เกิดประทุม. (2567). “แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์อยุธยาเมืองมรดกโลก,” วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย. 8(3) : 1508-1522.
ปฐมาวดี หุ่นงาม และเกศราพร พรหมนิมิตกุล. (2562). การมีส่วนร่วมของประชาชนในพื้นที่ดำเนินการ
และขับเคลื่อนโครงการชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี: กรณีศึกษา หมู่บ้านตาลเจ็ดยอด ตำบลไร่เก่า อำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. การประชุมวิชาการระดับชาติ เครือข่ายด้านการจัดการชุมชนเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. ครั้งที่ 4 (น. 71-72). เชียงใหม่ : คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ปพน บุษยมาล์ และคณะ. (2563). การมีส่วนร่วมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการจัดการท่องเที่ยวชุมชนOTOP นวัตวิถี : กรณีศึกษาตำบลหน้าถ้ำ อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา. Proceedings. การประชุมวิชาการระดับชาติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตบางแสน. ครั้งที่ 17, 1, หน้า 4412 - 4425.
ปรีดี พิศภูมิวิถี. (2563). การจัดการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://www.matichon.co.th/article/news_2345560. [18 กุมภาพันธ์ 2569]
รัถยานภิศ รัชตะวรรณ และคณะ. (2561). “กระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาสุขภาวะ.” วารสารเทคโนโลยีภาคใต้. 11(1). : 231-238.
วรลักษณ์ ลลิตศศิวิมล และคณะ. (2562). “แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ตำนานห้าภูผา อำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา.” วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ. 7(1) : 490-501.
วัลลภ วรรณโอสถ. (2564). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน OTOP นวัตวิถีเพื่อการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ.บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศรัณย์ สัธนานันต์ และคณะ. (2566). “การบริหารจัดการท่องเที่ยวให้มีความยั่งยืน.” วารสารมณีเชษฐาราม.
วัดจอมมณี. 4(6) : 232-248.
สุภางค์ จันทวานิช. (2565). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 26 (ฉบับปรับปรุงใหม่). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Cohen, J.M. & Uphoff, N.T. (1980). “Participation’s Place in Rural Development: Seeking Clarity through Specificity”. World Development. 8(3) : 213-235.
