A Develop Musical Activities to Behavior Modification of Children with Special Needs
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study employed a one-group quasi-experimental design with the objective of developing and examining music-based activities to modify hyperactive behavior among children with special needs. The sample consisted of four students with special needs who received behavioral intervention services in a special classroom at Chiang Mai Rajabhat University Demonstration School, Mueang District, Chiang Mai Province, during the first semester of the 2024 academic year, as well as 15 stakeholders involved in providing support services for children with special needs. The research instruments included music-based activities, a hyperactivity behavior assessment form, and participatory action workshops. Data were analyzed using descriptive statistics and the Wilcoxon signed-rank test. The results revealed that the music therapy activities-comprising listening to instrumental music, playing the electronic keyboard, and movement activities accompanied by music-significantly reduced hyperactive behavior after the intervention compared to before the intervention at the 0.05 level of statistical significance. Therefore, it can be concluded that music-based activities are effective in modifying hyperactive behavior among students with special needs.
Article Details
References
กิติศักดิ์ เสียงดี. (2563). การศึกษากิจกรรมดนตรีที่ส่งผลต่อทักษะทางสังคมของเด็กออทิสติกระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง (ฝ่ายประถม). วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาศิลปศึกษา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ทวีศักดิ์ สิริรัตน์เรขา. (2550). การบำบัดทางเลือกในเด็กพิเศษ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
บุญเกิด วิเศษรินทอง. (2562). ปัญหาการดำเนินงานการจัดการศึกษาสำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษในโรงเรียนแกนนำจัดการเรียนร่วมสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามหาสารคาม เขต 1. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 3(3),143-154.
ปาหนัน กฤษณรมย์. (2563). ผลของกิจกรรมดนตรีบำบัดต่อความสามารถในการรับรู้และตอบสนองต่อดนตรีพัฒนาการและคุณภาพชีวิตของเด็กออทิสติก. วารสารปาริชาต มหาวิทยาลัยทักษิณ, 33(2), 168-181.
รวมศักดิ์ เจียมศักดิ์. (2561). ดนตรีบำบัด : การพัฒนาเด็กออทิสติกทางด้านการใช้ภาษาเพื่อการสื่อสาร. วารสารพัฒนศิลป์วิชาการ, 2(ฉบับพิเศษ), 197-210.
รวมศักดิ์ เจียมศักดิ์. (2563). แนวทางการจัดกิจกรรมดนตรีบำบัดสำหรับเด็กพิเศษผ่านกระบวนการจัดการเรียนรู้ดนตรีเด็ก. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(1), 85-112.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). คู่มือรายการสิ่งอำนวยความสะดวก สื่อ บริการ และความช่วยเหลืออื่นใดทางการศึกษา ประจำปีการศึกษา 2553. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
อทิตยา ใจเตี้ย และ สามารถ ใจเตี้ย. (2563). การพัฒนากิจกรรมการเสริมแรงทางบวกด้วยเบี้ยอรรถกรเพื่อพัฒนาความสนใจในการทำกิจกรรมของเด็กที่มีความต้องการจำเป็นพิเศษ. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 2(2), 40-49.
Boster, J. B., Spitzley, A. M., Castle, T. W., Jewell, A. R., Corso, C. L., & McCarthy, J. W. (2021). Music improves social and participation outcomes for individuals with communication disorders: a systematic review. Journal of Music Therapy, 58(1), 12-42.
Cronbach L.J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16, 297-334.
Geretsegger, M., Fusar-Poli, L., Elefant, C., Mössler, KA., Vitale, G., & Gold, C. (2022). Music therapy for autistic people. Cochrane Database Syst Rev, 5(5), CD004381.
Kate,S., Deb, K. & Janeen, L.. (2013). The use of music to engage children with autism in a receptive labelling task. Research in Autism Spectrum Disorders, 7(12), 1489-1496.
Wanicharoen, N., & Boonrod, V. (2024). Effect of music therapy on language skills in children with specific language impairment: A systematic review. Journal of Associated Medical Sciences, 57(1), 96-103.
