การพัฒนาเยาวชนสู่ความเป็นพลเมืองประชาธิปไตยในยุคดิจิทัล

ชิตเวทย์ จันทศร; ประภัสสร บุญโยประการ; กฤษณี ภู่พัฒน์

ผู้แต่ง

ชิตเวทย์ จันทศร คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
ประภัสสร บุญโยประการ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
กฤษณี ภู่พัฒน์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี

คำสำคัญ:

พลเมืองประชาธิปไตย, ยุคดิจิทัล, หลักสูตรอบรม

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาความเป็นพลเมืองประชาธิปไตยในยุคดิจิทัลของเยาวชน 2. พัฒนาหลักสูตรอบรมเพื่อพัฒนาเยาวชนสู่ความเป็นพลเมืองประชาธิปไตยในยุคดิจิทัล 3. ศึกษาผลการประเมินความเป็นพลเมืองประชาธิปไตยในยุคดิจิทัลของเยาวชน การวิจัยนี้เป็นรูปแบบการวิจัยเชิงทดลอง แบบ One Group Pretest-Posttest Design กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักศึกษาสาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี ที่กำลังศึกษาในปีการศึกษา 2568 จำนวน 50 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ หลักสูตรอบรม และแบบประเมิน การเก็บรวบรวมข้อมูลดำเนินการโดยการใช้แบบประเมิน การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบค่า t-test (Dependent Samples)

ผลการวิจัยพบว่า 1. ความเป็นพลเมืองประชาธิปไตยในยุคดิจิทัลของเยาวชน มีจำนวน 2 ด้าน ประกอบด้วย ด้านความรับผิดชอบ และด้านการมีส่วนร่วม 2. หลักสูตรอบรมเพื่อพัฒนาเยาวชนสู่ความเป็นพลเมืองประชาธิปไตยในยุคดิจิทัล แบ่งออกเป็น 12 แผน โดยผลการประเมินความเหมาะสมในแต่ละด้าน พบว่า อยู่ในระดับมากถึงมากที่สุด โดยเรียงตามลำดับความเหมาะสม พบว่า ด้านวัตถุประสงค์การอบรม ( $\bar{x}$ = 4.56 S.D. = 0.22) ด้านเนื้อหา ( $\bar{x}$ = 4.55, S.D. = 0.24) ด้านสื่อการเรียนรู้ ( $\bar{x}$ = 4.53, S.D. = 0.21) ด้านแผนการอบรม ( $\bar{x}$ = 4.51, S.D. = 0.23) และด้านภาพประกอบ ( $\bar{x}$ = 4.45, S.D. = 0.26) และ 3. ผลการประเมินความเป็นพลเมืองประชาธิปไตยในยุคดิจิทัลของเยาวชน พบว่า หลังการอบรม เยาวชนมีความเป็นพลเมืองประชาธิปไตยในยุคดิจิทัลในภาพรวม สูงกว่า ก่อนการอบรม แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า เยาวชนมีความเป็นพลเมืองประชาธิปไตยในยุคดิจิทัล สูงกว่าก่อนการอบรม และมีความพึงพอใจต่อการอบรมอยู่ในระดับมาก

เอกสารอ้างอิง

จิรวรรณ บุญมี และธวัชชัย บุญมี. (2560). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมของเล่นพื้นบ้านล้านนา (รายงานผลการวิจัย). เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.

ชิตเวทย์ จันทศร และสวนันท์ แดงประเสริฐ. (2568). การพัฒนาสมรรถนะผู้นำกิจกรรมเด็ก. วารสารปัญญา, 32(1), 1–13.

ตรีชฎา พวงศรี. (2565). คุณลักษณะความเป็นพลเมืองตามวิถีประชาธิปไตยของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษา โรงเรียนในเขตเทศบาลเมืองร้อยเอ็ด (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสังคมศึกษา). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

ธนภรณ์ แซ่ลิ่ม และคณะ. (2567). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการจัดประสบการณ์เรียนรู้เพื่อเสริมสร้างความคิดสร้างสรรค์ สำหรับนักศึกษาครูสาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย. วารสารเสียงธรรมจากมหายาน, 10(3), 101–118.

ธนภัทร มีนา และคณะ. (2561). การประเมินหลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2555) มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 12(27), 24–36.

วนิดา เขจรรักษ์. (2562). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครูโดยใช้ทักษะบูรณาการภาษาอังกฤษกับวิชาคณิตศาสตร์ ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิจัยและพัฒนาหลักสูตร). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

วัฒนาพร ระงับทุกข์. (2563). สมรรถนะเด็กไทยในยุคโลกพลิกผัน (VUCA World). คุรุสภาวิทยาจารย์, 1(1), 8–18.

สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2563). คู่มืออบรมตามหลักสูตรพลเมืองคุณภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). แนวแนะวิธีการเลี้ยงดู ดูแลและพัฒนาเด็กปฐมวัยตามสมรรถนะ เพื่อเพิ่มคุณภาพเด็กตามวัย 0-5 ปี. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.

อัจฉรา อยุทธศิริกุล. (2561). การศึกษาคุณลักษณะความเป็นพลเมืองตามวิถีประชาธิปไตยของนักเรียนมัธยมศึกษา (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนสังคมศึกษา). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

Vuorikari, R. et al. (2022). DigComp 2.2: The Digital Competence Framework for Citizens: With new examples of knowledge, skills and attitudes. Luxembourg: Publications Office of the European Union.