ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเพิ่มขีดความสามารถในการบริหารจัดการจัดเก็บขยะในเขตพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ
คำสำคัญ:
ประชาชนในเขตพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ, การบริหารจัดการขยะมูลฝอย, การเพิ่มขีดความสามารถบทคัดย่อ
งานวิจัยฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาปัจจัยส่วนบุคคลได้แก่ เพศ อายุ สถานภาพ ระดับการศึกษา ระยะเวลาในการปฏิบัติงานและรายได้ต่อเดือน ที่ส่งผลต่อเพิ่มขีดความสามารถในการบริหารจัดการจัดเก็บขยะในเขตพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ (2) ศึกษาปัจจัยด้านการจัดการขยะมูลฝอย ได้แก่ ระบบการจัดการ ความร่วมมือของประชาชน การให้ความรู้แก่ประชาชน และทัศนคติในการจัดการขยะ โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากประชาชนที่อาศัยอยู่ในเขตพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ จำนวน 400 คน ผู้วิจัยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงปริมาณ ประเภทการวิจัยเชิงสำรวจ และใช้แบบสอบถาม เป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการวิเคราะห์แบบถดถอยเชิงพหุคูณ ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์เปรียบเทียบ ค่าเฉลี่ย 2 กลุ่มที่เป็นอิสระต่อกัน
ผลการวิจัย พบว่า (1) ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ ด้านอายุและรายได้ต่อเดือน ส่งผลต่อเพิ่มขีดความสามารถในการบริหารจัดการจัดเก็บขยะในเขตพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนปัจจัยส่วนบุคคล ด้านเพศ ด้านสถานภาพ และด้านระดับการศึกษา ไม่ส่งผลต่อการเพิ่มขีดความสามารถในการบริหารจัดการจัดเก็บขยะในเขตพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ และ (2) ปัจจัยด้านการบริหารจัดการขยะมูลฝอย ได้แก่ ด้านระบบการจัดการ ด้านความร่วมมือของประชาชน และด้านการให้ความรู้แก่ประชาชน ส่งผลต่อการเพิ่มขีดความสามารถในการบริหารจัดการจัดเก็บขยะในเขตพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ อย่างมีนัยสำคัญที่ .05 สำหรับด้าน ทัศนคติในการจัดการขยะ ไม่ส่งผลต่อการเพิ่มขีดความสามารถในการบริหารจัดการจัดเก็บขยะในเขตพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ
เอกสารอ้างอิง
กรมควบคุมมลพิษ. (2566). รายงานสถานณ์การมลพิษของประเทศไทย. https://www.pcd.go.th/publication/32171/
นพพงษ์ บุญจิตราดุลย์. (2532). การบริหารงานบุคคล. ไทยวัฒนาพานิช.
บุญดี บุญญากิจ และคณะ. (2549). การจัดการความรู้ จากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 3). สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ
พินัย วิถีสวัสดิ์, รัฐบุรุษ คุ้มทรัพย์และจิรวรรณ เทพประสิทธิ์. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการบริหารจัดการขยะของเทศบาลเมืองบึงยี่โถ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี, วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 16(1), 1–15.
วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2555). การบริหารจัดการของหน่วยงานของรัฐ : การวิเคราะห์ น.91
ศุภนิดา แสงหาญและอรวี ศรีบุญลือ. (2567). ปัจจัยที่มีผลต่อการจัดการขยะสกินแคร์และเครื่องสำอางของผู้บริโภค ในกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย, วารสารวิชาการสังคมศาสตร์เครือข่ายวิจัยประชาชื่น, 6(2), 108–128.
สมิต สัชฌุกร. (2546). เทคนิคการประสานงาน (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์สายธาร.
สถาบันประชากรและสังคม. (2567). จำนวนประชากรไทย. https://ipsr.mahidol.ac.th/
สำนักบริหารการทะเบียน, กรมการปกครอง, กระทรวงมหาดไทย. จำนวนประชากรและบ้าน. http://stat.dopa.go.th/xstat/popyear.html2
สำนักงานสถิติจังหวัดสมุทรปราการ. (2568). สถานณ์การณ์สถิติทางการของจังหวัด https://smprakan.nso.go.th/statistical-information-service/
สุธี สุทธิสมบูรณ์ และสมาน รังสิโยกฤษฎ์. (2536). หลักการบริหารเบื้องต้น. สำนักพิมพ์ ก.พ
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2533). การสื่อสารกับสังคม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมยศ นาวีการ. (2544). การบริหารแบบมีส่วนร่วม. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Schumpeter, J. A. (1942). Capitalism, Socialism and Democracy. Harper & Brothers.
Yamane, T. (1973). Statistics: an introductory analysis. Harper & Row.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารปรัชญาดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.