การพัฒนากฎหมายการคุ้มครองพยานในคดีทุจริตและประพฤติมิชอบ

บทคัดย่อ

         บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาประวัติความเป็นมา แนวคิด และทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับ การคุ้มครองพยานในคดีทุจริตและประพฤติมิชอบ (2) ศึกษาวิเคราะห์ปัญหาทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับ
การคุ้มครองพยานในคดีทุจริตและประพฤติมิชอบของประเทศไทย (3) ศึกษามาตรการทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองพยานในคดีทุจริตและประพฤติมิชอบของต่างประเทศ และ (4) เพื่อเสนอแนะแนวทางแก้ไขปรับปรุงและพัฒนากฎหมายการคุ้มครองพยานในคดีทุจริตและประพฤติมิชอบของประเทศไทย โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพและเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ การวิจัยเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่ม พร้อมทั้งการสังเคราะห์ข้อมูลด้วยเทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหาและแปลความหมายจากการเปรียบเทียบ

          ผลการวิจัย พบว่า การคุ้มครองพยานในคดีทุจริตและประพฤติมิชอบของประเทศไทยยังคงประสบ ปัญหาทางกฎหมายนานัปการ อาทิ ปัญหาขอบเขตการคุ้มครองพยาน ปัญหาความล่าช้าในการพิจารณา      คำร้องขอคุ้มครองพยาน ปัญหาสิทธิในการอุทธรณ์คำสั่งคำร้องขอคุ้มครองพยาน ปัญหาระยะเวลาการคุ้มครองพยาน และปัญหามาตรการประสานส่งต่อระหว่างหน่วยงานเพื่อคุ้มครองพยาน เป็นต้น ปัญหาทางกฎหมายที่เกิดขึ้นเป็นผลมาจากกฎหมายขาดสารัตถภาพ กฎหมายขาดสัมพันธภาพ และกฎหมายขาดเอกภาพ ด้วยเหตุนี้ จึงเสนอแนะให้แก้ไขปรับปรุงระเบียบที่บังคับใช้ภายในแต่ละหน่วยงานโดยเร่งด่วน เพื่อให้พยานได้รับการคุ้มครองภายใต้มาตรฐานเดียวกัน ด้วยการกำหนดการคุ้มครองให้ครอบคลุมถึงบุคคลอื่นใดที่มีความสัมพันธ์ ใกล้ชิดกับพยาน กำหนดระยะเวลาการใช้ดุลพินิจพิจารณาคำร้องขอคุ้มครองพยาน กำหนดให้สิทธิอุทธรณ์คำสั่งไปยังศาลอาญาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบที่มีเขตอำนาจเหนือคดี กำหนดให้การคุ้มครองพยานครอบคลุมตราบเท่าที่อันตรายยังคงมีอยู่ และกำหนดมาตรการประสานส่งต่อระหว่างหน่วยงาน ตลอดทั้งเพื่อให้การคุ้มครองพยานในคดีทุจริตและประพฤติมิชอบเป็นไปอย่างทั่วถึง เป็นธรรม และปราศจากการเลือกปฏิบัติโดยผลของกฎหมาย ด้วยการยกร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองพยานในคดีทุจริตและประพฤติมิชอบขึ้นบังคับใช้เป็นการเฉพาะต่อไป