ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนกับความเป็นองค์กร แห่งนวัตกรรมของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตรัง เขต 2

วิริยา  โต๊ะเส็น; บุญเลิศ ธานีรัตน์; สุดคนึง  อาจชอบการ

ผู้แต่ง

วิริยา โต๊ะเส็น คณะศึกษาศาสตร์และสังคมศาสตร์ วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้
บุญเลิศ ธานีรัตน์ คณะศึกษาศาสตร์และสังคมศาสตร์ วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้
สุดคนึง อาจชอบการ คณะศึกษาศาสตร์และสังคมศาสตร์ วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียน (2) ศึกษาความเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมของโรงเรียน (3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนกับความเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมของโรงเรียน และ (4) พยากรณ์ความเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมของโรงเรียน โดยองค์ประกอบของภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียน ตัวอย่าง ได้แก่ โรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตรัง เขต 2 จำนวน 103 โรงเรียน ผู้ให้ข้อมูล คือ หัวหน้างานบริหารวิชาการ จำนวน 103 คน เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสหสัมพันธ์ของเพียร์สัน การวิเคราะห์ความสัมพันธ์พหุคูณ และการถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัย พบว่า 1) ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียน โดยรวมและรายด้านทุกด้านอยู่ในระดับดี 2) ความเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมของโรงเรียน โดยรวมและรายด้านทุกด้านอยู่ในระดับดี และ 3) ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนกับความเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมของผู้บริหารโรงเรียนมีความสัมพันธ์ในทางบวก อยู่ในระดับสูงมาก (r=.933) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .001 4) องค์ประกอบของภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนสามารถร่วมกันอธิบายความแปรปรวนความเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมของโรงเรียน ได้ร้อยละ 87.00 (R² =.870) และ มีค่าน้ำหนักตัวแปรพยากรณ์สำหรับคะแนนมาตรฐานสำหรับทำนายความเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมของผู้บริหารโรงเรียนด้วยภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียน ซึ่งประกอบด้วย ด้านความรู้ดิจิทัล และนวัตกรรมดิจิทัล เท่ากับ .464 และ .185 ตามลำดับ

เอกสารอ้างอิง

จักภัทสรัณย์ ไตรรัตน์ และสิรินธร สินจินดาวงศ์. (2563). การพัฒนาสถานศึกษาสู่องค์กรนวัตกรรม

กรณีศึกษา: โรงเรียนในสหวิทยาเขตวิภาวดี. การประชุมนำเสนอผลงานวิจัยระดับ บัณฑิตศึกษา (ครั้งที่ 15). (น.1903-1914), ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยรังสิต.

จันทนา แสนสุข. (2559). ภาวะผู้นำ. บริษัท ทริปเพิ้ล เอ็ดดูเคชั่น จำกัด.

ดาวรุวรรณ ถวิลการ. (2564). ภาวะผู้นำดิจิทัล. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

ภูรีรัตน์ สุกใส. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับความเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษาในจังหวัดอุตรดิตถ์. การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยนเรศวร.

วัฒนชัย ศิริญาณ, วิทยา เจริญศิริ, และสัญญา เคณาภูมิ. (2560). องค์กรแห่งนวัตกรรม: ทางเลือกใหม่สำหรับการพัฒนาในศตวรรษที่ 21. วารสารอินฟอร์เมชั่น (Information), 24(2), 72–80. https://infojournal.kku.ac.th/index.php/information/th/article/view/111

วิรากร เจริญเชื้อ. (2565). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเลย-หนองบัวลำภู. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.

วิโรจน์ สารรัตนะ. (2557). ภาวะผู้นำ: ทฤษฎีและนานาทัศนะร่วมสมัยปัจจุบัน. ทิพยวิสุทธิ์.

สุชญา โกมลวานิช. (2563). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 23. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขา การบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). กรอบสมรรถนะดิจิทัลสำหรับพลเมืองไทย. กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตรัง เขต 2. (2567). รายงานผลการดำเนินงานประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. http://trang2.go.th/index.php

สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ. (2562). การขับเคลื่อนองค์กรนวัตกรรมด้วยภาวะผู้นำในยุคดิจิทัล. สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ (องค์การมหาชน).

สุกัญญา แช่มช้อย. (2562). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุริศา ริมคีรี. (2562). การพัฒนาตัวบ่งชี้องค์การแห่งนวัตกรรมการศึกษาของโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยบูรพา.

สุภาพร ศรีพรหม. (2566). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อความเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเลย-หนองบัวลำภู. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีล้านช้าง.

องค์อร ประจันเขตต์. (2557). องค์กรแห่งนวัตกรรมการศึกษาทางเลือกใหม่ของการบริหารการศึกษา. วารสารพยาบาลทหารบก, 15(1). 45-51. https://he01.tcithaijo.org/index.php/JRTAN/article/view/18430

Adams, R., Bessant, J., & Phelps, R. (2006). Innovation management measurement: A review. International Journal of Management Reviews, 8(1), 21–47. https://doi.org/10.1111/j.1468-2370.2006.00119.x

Caldwell, D. F., & O'Reilly องค์อร III, C. A. (2003). The determinants of team-based innovation in organizations: The role of social influence. Small group research, 34(4), 497-517. https://doi.org/10.1177/1046496403254395

Contributor. (2017). Skill in digital leadership. https://digitalmarketinginstitute.com/blog/03-04-18-the-most-indemand-skills-in-digital-leadership.

Kastratović, E., Miletić, L., & Dragić, M. (2015). Innovative organization, innovation, and innovation union scoreboard. International Journal of Economics & Law, 5(13), 41–45. https://www.ceeol.com/search/article-detail?id=291239

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308

Likert, R. (1970). New patterns of management. McGraw–Hill.

Sheninger, E. (2019). Digital leadership: Changing paradigms for changing times. Publications.