การสร้างสรรค์ละครผสานวัฒนธรรมไทย-จีน เรื่อง เสน่ห์นางมัจฉา

บทคัดย่อ

         บทความวิจัยฉบับนี้เป็นส่วนหนึ่งของวิทยานิพนธ์ เรื่องละครผสานวัฒนธรรมไทย-จีน เรื่อง เสน่ห์นางมัจฉา มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสร้างสรรค์ละครผสานวัฒนธรรมไทย-จีน เรื่อง เสน่ห์นางมัจฉา โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการรวบรวมข้อมูลจากการศึกษาเอกสารทางวิชาการ การสัมภาษณ์ การสังเกตการณ์ จากนั้นนำข้อมูลมาจำแนกหมวดหมู่และสร้างสรรค์การแสดงละครผสานวัฒนธรรม ผลการวิจัย พบว่า 1) แนวคิดการสร้างสรรค์ละครผสานวัฒนธรรมไทย-จีน เรื่อง เสน่ห์นางมัจฉา มาจากนิทานพื้นบ้านจีนเรื่อง “เจิ่นเจียหมู่ตั้น” มีต้นกำเนิดในรัชสมัยของราชวงศ์ซ่งของจีน เป็นเรื่องราวความรักระหว่าง 3 ตัวละคร  คือ บัณฑิตหนุ่ม บุตรสาวของอัครมหาเสนาบดีและนางมารปลาคราฟ 2) รูปแบบการแสดงเป็นการผสานวัฒนธรรมไทยจีนในด้านศิลปะการแสดง แบ่งออกเป็น 3 ฉาก คือ  ฉากที่ 1 รักแรกพบ ฉากที่ 2 กลอุบาย ฉากที่ 3 สมปรารถนา  3) องค์ประกอบการแสดง ประกอบด้วย (1) บทละครเวทีแบบผสมผสานการแสดงนาฏศิลป์  (2) บรรเลงเพลงด้วยดนตรีจีน ผสมเสียงสังเคราะห์ของดนตรีไทย (3) นักแสดง 9 คน แบ่งเป็น ผู้หญิง 6 คน ผู้ชาย 3 คน ที่มีทักษะการแสดงละครและทักษะการเต้น (4) ลีลา ท่าทาง จากลักษณะนาฏศิลป์จีน ลีลาธรรมชาติและนาฏศิลป์ไทย (5) แต่งกายรูปแบบจีนโบราณร่วมสมัยและรูปแบบไทยร่วมสมัย (6) ฉากอุปกรณ์ประกอบการแสดงกึ่งเสมือนจริง จากการสร้างสรรค์พบว่า องค์ประกอบด้าน ดนตรี ท่ารำและเครื่องแต่งกายมีการผสานวัฒนธรรมไทย-จีน ได้อย่างมีเอกภาพและกลมกลืนมากที่สุด