Peace Teacher Building: Developing Islamic Education Teachers to Promote Peace in the Southern Border Provinces
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This documentary research aims to introduce the concept of Peace Teacher Building as a framework for developing Islamic Education teachers to serve as "Peace Teachers" within the context of Thailand's Southern Border Provinces. This region has long faced persistent issues of violence, misunderstanding, and social inequality. The study analyzes concepts from both domestic and international literature, integrating the principles of Peace Education with the Teacher Building framework, which emphasizes holistic teacher development across four key dimensions: Knowledge, Skills, Attitude, and ethics, grounded in the Islamic principles of the Qur'an and Sunnah. The analysis indicates that Islamic Education teachers are a crucial mechanism for fostering Positive Peace by implementing learning management that emphasizes the values of justice, mercy, and the acceptance of diversity. The article proposes three learning management models: (1) Integrated Learning, to connect Islamic teachings with other disciplines; (2) Community-Based Learning for Peace, to build a social network of peace; and (3) Transformative Peace Learning, which seeks to develop the attitudes and behaviors of students to become "agents of peace". The Peace Teacher Building concept provides a sustainable framework for developing Islamic Education teachers, harmonizing Islamic tenets with modern theories to create change-leading educators who guide society toward a just, inclusive, and enduring peace in Thailand's Southern Border Provinces
Article Details
References
จารึก ศิรินุพงศ์, สุชาติ ใหมอ่อน, และอำพร มณีเนียม. (2560). กระบวนการสื่อสารเพื่อสร้างเสริมสันติของผู้นำทางสังคมใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ [รายงานการวิจัย]. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ชวิน พงษ์ผจญ. (2561). สภาพปัญหาในการพัฒนาการศึกษาเพื่อสร้างสันติสุขของโรงเรียนรัฐบาลในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 44(2), 116–157.
ฆายนีย์ ช. บุญพันธ์. (2562). การมีส่วนร่วมของกลุ่มต่าง ๆ เพื่อสร้างสันติภาพอย่างยั่งยืนในชายแดนใต้. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 17(1), 100–117.
เทิดทูน ไทศรีวิชัย, วิโรฒน์ ชมพู, ปกรณ์ สุปินานนท์, และสืบวงศ์ กาฬวงศ์. (2567). จากครูสอนสู่ครูโค้ช. อมรินทร์ คอร์เปอเรชั่นส์.
ธนัญกรณ์ หิรัญญ์ไพสิฐกุล, ศรีสมภพ จิตร์ภิรมย์ศรี, และมะรอนิง สาแลมิง. (2565). การสร้างสันติภาพในภาพพจน์เหมารวม อัตลักษณ์มลายูและความห่างทางสังคมของคนรุ่นใหม่ในปัตตานี. วารสารความขัดแย้งและสันติศึกษา, 1(2), 112–140.
ธีรดา จงกลรัตนาภรณ์, พนม คลี่ฉายา, ธีรพงศ์ เสรีสำราญ, และกมลรัตน์ กิจรุ่งไพศาล. (2568). มองความขัดแย้งจังหวัดชายแดนใต้ด้วยกระบวนทัศน์การเล่าเรื่องที่ข้ามพ้นตัวตน. วารสารนิเทศศาสตร์, 43(1), 111–132.
พระไพศาล วิสาโล. (2550). สันติวิธีและปฏิบัติการไร้ความรุนแรง. ศูนย์ศึกษาพัฒนาสันติวิธี มหาวิทยาลัยมหิดล.
ภิรัลญากาญจณ์ เสือเพ็ง, และภาณุวัฒน์ ภักดีวงศ์. (2562). แนวทางการจัดการศึกษาสันติศึกษาเพื่อลดความรุนแรงในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(2), 238–255.
มูฮัมมัดอาฟีฟีย์ อัศศอลีฮีย์, และนัชชิมา บาเกาะ. (2563). พฤติกรรมการสอนที่ส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ในผู้เรียนของครูอิสลามศึกษาที่ปฏิบัติงานในโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม ในเขตพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดยะลา. Journal of Islamic Studies, Prince of Songkla University, 11(1), 14–32.
วราทิต อาทิตวโร, มีชัย กิจฺจสาโร, ปริยัติ พุทธิคุณ, บัวพันธ์ ฉนฺทธมฺโม, และอุมารินทร์ เลิศสหพันธุ์. (2568). บทบัญญัติพื้นฐานทางศาสนา: แนวคิดการสร้างสันติในสังคมไทย. วารสารมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และนวัตกรรม มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 4(2), 78–92.
สุไม บิลไบ. (2567). การพัฒนาความคิดสร้างสรรค์ผ่านกระบวนการเรียนการสอนแบบโครงงานเป็นฐานของนักศึกษาวิชาชีพครู สาขาวิชาการสอนอิสลามศึกษา. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม, 14(1), 26–40.
อดิสร จันทรสุข (บ.ก.). (2567). ครูผู้ก่อการ. ภาพพิมพ์.
อิสมาอีล ลุตฟี จะปะกียา. (2549). อิสลามศาสนาแห่งสันติภาพ. สำนักงานความร่วมมือเพื่อเผยแพร่และสอนอิสลาม
อัร-ร็อบวะฮฺ.
Abidin, A. A., Fatawi, I., & Kausar, S. (2025). The values of Islamic education for building tolerance in the Jombang community: A qualitative study of the role of Religious Harmony Forum. Tafkir: Interdisciplinary Journal of Islamic Education, 6(1), 1–16. https://doi.org/10.31538/tijie.v6i1.1182
Bajaj, M. (2008). "Critical" peace education. In M. Bajaj (Ed.), Encyclopedia of peace education (pp. 33–38). Information Age Publishing.
Freire, P. (1970). Pedagogy of the oppressed. Continuum.
Galtung, J. (1969). Violence, peace, and peace research. Journal of Peace Research, 6(3), 167–191.
Galtung, J. (1996). Peace by peaceful means: Peace and conflict, development and civilization. International Peace Research Institute.
Harris, I. M., & Morrison, M. L. (2012). Peace education (3rd ed.). McFarland.
Idrus, R., & Irham, M. A. (2022). The role of cultural literacy and peace education in harmonization of religious communities. Journal of Social Studies Education Research, 13(3), 174–204.
Ismail, S., & Yusof, R. (2021). Teacher development in Islamic education: A peace perspective. International Journal of Islamic Studies, 29(2), 77–95.
Nasir, H. W. (2023). Peace in Islam in the light of the Holy Quran and Hadith. Lectures: Journal of Islamic and Education Studies, 2(3), 162–170.
Nazar, U. I. (2023). Peace and conflict resolution in Islam: A perspective building. Indonesian Journal of Interdisciplinary Islamic Studies, 6(2), 127–152.
Qasserras, M. (2024). Character and peacebuilding in Islamic pedagogy, 'Tazkiyah' and 'Taaruf' concepts as a case study. At-Tadzkir: Islamic Education Journal, 3(1), 26–34.
Reardon, B. A. (1988). Comprehensive peace education: Educating for global responsibility. Teachers College Press.
Reardon, B. A. (1996). Gender, peace and education. UNESCO.
Santoso, M. A. F., & Khisbiyah, Y. (2021). Islam-based peace education: Values, program, reflection and implication. Indonesian Journal of Islam and Muslim Societies, 11(1), 185–207. https://doi.org/10.18326/ijims.v11i1.185-207
UNESCO. (1995). Declaration and programme of action on a culture of peace. UNESCO.
