การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันขององค์การแห่งนวัตกรรมโรงเรียนเทศบาลนคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอนาคตภาพการเป็นองค์การแห่งนวัตกรรมโรงเรียนเทศบาลนคร กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้อำนวยการสำนักการศึกษา ผู้อำนวยการกองการศึกษา หรือผู้อำนวยการส่วนบริหารการศึกษา ผู้อำนวยการส่วนส่งเสริมการศึกษาศาสนาและวัฒนธรรมที่ปฏิบัติหน้าที่ในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในรูปแบบเทศบาลนคร จำนวน 12 คน ผู้บริหารสถานศึกษาที่ปฏิบัติหน้าที่ในสถานศึกษาสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในรูปแบบเทศบาลนคร จำนวน 60 คน และครูที่ปฏิบัติหน้าที่ในสถานศึกษาสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในรูปแบบเทศบาลนคร จำนวน 240 คน รวมทั้งสิ้น 312 คน เครื่องมือวิจัยได้แก่ แบบสอบถามเกี่ยวกับอนาคตภาพการเป็นองค์การแห่งนวัตกรรมโรงเรียนเทศบาลนครที่ครอบคลุมประเด็นอนาคตภาพทั้ง 5 องค์ประกอบหลัก ดำเนินการเก็บรวบรวมข้อมูลการศึกษาอนาคตภาพการเป็นองค์การแห่งนวัตกรรมโรงเรียนเทศบาลนครจากกลุ่มตัวอย่างที่กำหนด
โดยนำแบบสอบถามประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของอนาคตภาพการเป็นองค์การแห่งนวัตกรรมโรงเรียนเทศบาลนคร โดยส่งให้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 312 คน ดำเนินการพิจารณาให้ความคิดเห็นและข้อเสนอแนะเกี่ยวกับอนาคตภาพดังกล่าว การวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน (Confirm Factor Analysis) ผลการวิจัยพบว่า
อนาคตภาพการเป็นองค์การแห่งนวัตกรรมโรงเรียนเทศบาลนคร ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบหลัก และมีตัวแปรสังเกตได้ 22 ตัวแปร ซึ่งผ่านการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันและมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ในระดับที่ดี โดยมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบอยู่ในช่วง .745 ถึง .991 มีค่าความเชื่อมั่น (CR) และค่าเฉลี่ยความแปรปรวนที่สกัดได้ (AVE) สูงกว่าค่ามาตรฐานที่กำหนด แสดงถึงความเที่ยงตรงและความเหมาะสมของโมเดล
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรกต ขาวสะอาด. (2564). การพัฒนารูปแบบการบริหารเพื่อเป็นองค์การนวัตกรรมในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม].
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2566). แผนพัฒนาการศึกษาท้องถิ่น (พ.ศ. 2566–2570). กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น.
เขมณัฏฐ์ มิ่งศิริธรรม. (2563). เทคโนโลยีเพื่อการเรียนรู้สำหรับการวิจัยทางการศึกษาในการเปลี่ยนผ่านทางดิจิทัล. โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
จักภัทสรัณย์ ไตรรัตน์. (2563). การพัฒนาสถานศึกษาสู่องค์กรนวัตกรรม กรณีศึกษา: โรงเรียนในสหวิทยาเขตวิภาวดี. วารสาร
การประชุมนำเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยรังสิต, 15, 1903–1914.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2564). การศึกษาไทยในยุค Disruption: แนวทางพัฒนาครูและผู้เรียนสู่สังคมแห่งการเรียนรู้. สำนักพิมพ์วิชาการ.
เดชา ลุนาวงศ์. (2564). โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ [ปริญญาดุษฎีนิพนธ์, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร].
พยัต วุฒิรงค์. (2562). การบริหารการเปลี่ยนแปลงและการพัฒนาองค์การสมัยใหม่. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 57(2), 33–49.รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560, 6 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก, 1–90.
ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561–2580). (13 ตุลาคม 2561). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 135 ตอน 84 ก หน้า 9
รัตนวดี โมรากุล. (2560). การพัฒนารูปแบบองค์การแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารการบริหารการศึกษา, 13(1), 45–60.สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กระทรวงศึกษาธิการ.
ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561–2580. (2561, 13 ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 135 ตอนที่ 82 ก, 1–71.
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2554). พระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 และที่แก้ไขเพิ่มเติม. สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กระทรวงศึกษาธิการ.
สิทธิชัย สุนทรพินิจ และคณะ. (2562). โครงสร้างองค์กรแบบเครือข่ายและนวัตกรรมการศึกษา. วารสารนวัตกรรมการบริหาร, 9(1), 55–72.
สุสุนิตา ยิ่งเจริญสมสุข. (2565). อนาคตภาพการบริหารการศึกษาขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในรูปแบบเทศบาลนคร. วารสารการศึกษาและการพัฒนา, 45(2), 101–118.
อนุพงษ์ ชุมแวงวาปี. (2560). การพัฒนารูปแบบองค์การแห่งนวัตกรรมของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา].
Ahmed, P. K. (2009). Innovation management: Context, strategies, systems, and processes. Pearson Education.
Christiansen, J. K. (2000). Building innovative organizations: A structural approach. Journal of Change Management, 1(1), 85–100.
Comrey, A. L., & Lee, H. B. (1992). A first course in factor analysis (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associates.
Ibrahim, R. (2018). Organizational climate and innovative behavior of employees. International Journal of Business and Society, 19(2), 345–361.
Mathisen, G. E. (2004). Organizational antecedents of creative self-efficacy. Creativity Research Journal, 16(2–3), 185–195.
Wei, H., & Wang, X. (2008). Organizational flexibility and innovation performance. Journal of Management Studies, 45(4), 649–674.
