ประสิทธิผลของการพัฒนารายวิชาชีวิตและครอบครัวแบบบูรณาการสำหรับนักศึกษาโดยอิงบริบท เชิงวัฒนธรรมสามจังหวัดชายแดนภาคใต้

Main Article Content

พิชามญช์ จันทุรส

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการใช้รายวิชาในมิติของประสิทธิภาพ ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และความพึงพอใจของนักศึกษาที่มีต่อการจัดการเรียนรู้รายวิชาชีวิตและครอบครัวแบบบูรณาการสำหรับนักศึกษาโดยอิงบริบทเชิงวัฒนธรรมสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นนักศึกษาสาขาวิชาพลศึกษาและสุขศึกษา จำนวน 30 คน ได้มาโดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ (1) แผนการสอนจำนวน 11 แผน (2) แบบทดสอบด้านความรู้ เจตคติ และทักษะ แบบปรนัย จำนวน 30 ข้อ และ (3) แบบสอบถามความพึงพอใจที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการนำแผนการจัดการเรียนรู้ทั้ง 11 แผนไปใช้ โดยมีการทดสอบความรู้ก่อนและหลังเรียน และให้นักศึกษาประเมินความพึงพอใจที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ Paired Sample t-test และ One Sample t-test ผลการวิจัยพบว่า (1) ประสิทธิภาพของรายวิชาในมิติของการจัดการเรียนรู้เชิงกระบวนการ/ผลลัพธ์ (E1/E2) โดยภาพรวมด้านความรู้เท่ากับ 82.60/83.25 ด้านเจตคติเท่ากับ 82.02/83.07 และด้านทักษะเท่ากับ 82.56/83.21 ผ่านเกณฑ์ที่กำหนดไว้ 80/80 และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในทุกด้านหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ (2) กลุ่มตัวอย่างมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ตามรายวิชาอยู่ในระดับมาก

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
จันทุรส พ. (2026). ประสิทธิผลของการพัฒนารายวิชาชีวิตและครอบครัวแบบบูรณาการสำหรับนักศึกษาโดยอิงบริบท เชิงวัฒนธรรมสามจังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 5(2), 63–72. สืบค้น จาก https://so08.tci-thaijo.org/index.php/jeduyru/article/view/5898
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนยุทธศาสตร์การศึกษาเขตพัฒนาพิเศษเฉพาะกิจจังหวัดชายแดนภาคใต้ 20 ปี (พ.ศ.2560-

. [ออนไลน์]. ค้นเมื่อ 11 มิถุนายน 2565, จาก : http://www.ccs1.go.th/gis/eoffice/10000002tbl_

orgdownload/20191111171745un77F6l.pdf.

คณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-

. [ออนไลน์]. ค้นเมื่อ 21 มิถุนายน 2565, จาก : https://www.nesdc.go.th/ewt_w3c/ewt_dl_link.php?nid=6422.

ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2561). นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: วีพรินท์.

Bloom, B.S. (1972). Taxonomy of Educational Objectives, The Classification of Education Goals,

Handbook 1: Cognitive Domain. New York: David McKay Company Inc.

ชุติมา ทัศโร, ปริญญา ทองสอน, และสฎายุ ธีระวณิชตระกูล. (2563, พฤษภาคม-สิงหาคม). การพัฒนารูปแบบการ จัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมความสมานฉันท์ในสังคมพหุวัฒนธรรมในรายวิชาความเป็นครูวิชาชีพสำหรับนักศึกษา หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิตมหาวิทยาลัยหาดใหญ่. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 15(2), 141-142.

ณิรดา เวชญาลักษณ์. (2561). หลักการจัดการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 21). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธีรยุทธ สัจจะบุตร. (2568). การวิจัยและพัฒนาแนวทางสำหรับหลักสูตรครุศาสตร์เพื่อส่งเสริมสมรรถนะพหุวัฒนธรรมโดยใช้ การวิเคราะห์วาทกรรมพหุวัฒนธรรม [วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].

รุจา ภู่ไพบูลย์. (2542). ครอบครัว. วารสารการส่งเสริมสุขภาพและอนามัยสิ่งแวดล้อม, 22(6).

สงัด อุทรานันท์. (2532). พื้นฐานและหลักการพัฒนาหลักสูตร. กรุงเทพฯ: เซนเตอร์พลับบลิคเคชั่น.

สิทธิชัย ทองมาก, วุฒิชัย เนียมเทศ, เรชา ชูสุวรรณ ฤทัยชนนี สิทธิชัย, (2561). วารสารมาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์

สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ปีที่ 5 (ฉบับพิเศษ) สิงหาคม 2561.

Bloom, B. S. (1972). Taxonomy of educational objectives, the classification of education goals, handbook 1: Cognitive domain. David McKay Company.