Development of a Digital Assessment Tool for Performance Examinations in Thai Classical Dance

Authors

  • Jansamorn Pholboon Faculty of Fine Arts, Songkhla Rajabhat University
  • Rawisara Srichai Faculty of Fine Arts, Songkhla Rajabhat University
  • Krittiya Choosong Faculty of Fine Arts, Songkhla Rajabhat University
  • Aksrawadee Pattamasantiwong Faculty of Fine Arts, Songkhla Rajabhat University
  • Monton Pholboon Faculty of Education, Prince of Songkla University, Pattani Campus

Keywords:

Digital Assessment Tool, Performance Examinations, Thai Classical Dance

Abstract

           This research has objective to develop a digital assessment form for practical examinations in Thai classical dance. The target groups consisted of 30 first and second year students in the Dance and Performance program, Faculty of Fine and Applied Arts, and 15 instructors and educational personnel with no less than five years of experience in teaching Thai classical dance. The research instruments were a digital assessment form for practical examinations in Thai classical dance and a satisfaction assessment form.

            The results of the study found out that: (1) the assessment form had a five-level rubric structure covering performance components and dance gesture practice. The form was examined for content validity by three experts in Thai classical dance, with an IOC value of 1.00; (2) the assessment form was developed using Google Forms, Google Sheets, and the CoRubrics Add-on, and was tried out in three groups: self-assessment, peer assessment, and teacher assessment. The analysis of reliability using Cronbach’s alpha showed a high reliability coefficient of 0.96. In addition, the form could be used as a tool to classify learners’ ability levels; and (3) the satisfaction assessment results from educational personnel were at the highest level, showing that the digital assessment form was appropriate and could be used effectively to improve practical examinations in Thai classical dance.

References

กระทรวงศึกษาธิการ, สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (ม.ป.ป.). คู่มือการพัฒนาความสามารถในการสร้างเครื่องมือประเมินภาคปฏิบัติ (Performance Assessment). (ม.ป.ท.)

จรรย์สมร ผลบุญ, และ มณฑล ผลบุญ. (2567). การพัฒนาระบบการเรียนรู้ด้านศิลปะการแสดงสำหรับการเรียนรู้ตลอดชีวิต. คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.

จักรพันธ์ กิตตินรรัตน์, และอรณัฏฐ์ อชีรญาวัฒน์. (2567). การสุ่มตัวอย่างในงานวิจัย: หลักการ วิธีการ และการประยุกต์ใช้. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการการศึกษา, 2(1), 39-55.

จิรัชญา สิวกระโทก, วัชรี แซงบุญเรือง, และ สุภาวดี กาญจนเกต. (2568). การพัฒนาทักษะปฏิบัติเรื่องนาฏศิลป์ไทย ตามรูปแบบการสอนของเดวีส์ร่วมกับแอปพลิเคชัน TikTok สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วารสารศรีวนาลัยวิจัย, 15(1), 257-274.

ทัศนีย์ ศิวบวรวัฒนนา. (ม.ป.ป.). คู่มือแบบสังเกตวัดภาคปฏิบัติวิชานาฏศิลป์ไทย (ละคร) ศ 32208 เรื่องระบำย่องหงิด ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 กลุ่มสาระการเรียนรู้วิชาชีพนาฏศิลป์ไทย (ละคร). วิทยาลัยนาฏศิลป์กาฬสินธุ์ สถาบันบันฑิตพัฒนศิลป์ กระทรวงวัฒนธรรม.

ทิวาพร อรรคอำนวย. (2565). การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเป็นฐาน การจัดการเรียนการสอนนาฏศิลป์ในยุคโลกพลิกผัน (VUCA World). วารสารราชพฤกษ์, 20(2), 29-42.

ภัทราพร ชาลีดี. (2565). การพัฒนาทักษะปฏิบัตินาฏศิลป์ ชุดไก่ขัน โดยใช้แนวคิดของเดวีส์ร่วมกับแอปพลิเคชัน TIKTOK สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. [วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยรังสิต.

มานะ สินธุวงษานนท์ และ นัฐยา บุญกองเสน. (2566). การจัดทำหลักสูตรที่มุ่งผลลัพธ์การเรียนรู้ของผู้เรียน (OBE) คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 17(2), 470-482.

รัตนาภรณ์ ทรงนภาวุฒิกุล. (2560). การวัดและประเมินผลการเรียนรู้ด้วยการให้คะแนนแบบรูบริค : Scoring Rubrics. วารสารบัณฑิตวิทยาลัย, 12(1),1-14.

ศถิรวรรณ สมบัติ. (2563). การออกแบบชิ้นงานและรูบริคในการจัดการเรียนรู้แบบวิจัยเป็นฐานเพื่อประเมินการรู้ เรื่อง และการให้เหตุผลทางสถิติโดยประยุกต์ใช้ทฤษฎีการสรุปอ้างอิง [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์] มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

สมชาย เทพแสง และคณะ (2566). การศึกษาที่เน้นผลลัพธ์ Outcome-based Education ( OBE): กุญแจสำคัญในการจัดการเรียนรู้ที่มุ่งเน้นนักเรียนเป็นหลัก. วารสารสหวิทยาการวิจัยและนวัตกรรมการศึกษา, 2(1), 39-51.

สรัญญา จันทร์ชูสกุล, และพินดา วราสุนันท์. (2563). การประเมินทักษะการปฏิบัติ: จากหลักการสู่แนวปฏิบัติ. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 26(2), 36-56.

สินีเนตร นาโควงค์. (2565). การพัฒนาชุดการสอนนาฏศิลป์ เรื่อง การประดิษฐ์ท่ารำ โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์ร่วมกับการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 [วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

อภิสิทธิ์ ทองจันทร์. (2566). รูบริคเดี่ยว ทางเลือกใหม่ของการใช้เครื่องมือประเมินเพื่อพัฒนา (Single-Point Rubric: An Alternative Tool of Assessment for Learning). นิตยสาร สสวท สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี., 51(241), 39-44.

Pholboon, J., & Pholboon, M. (2023). The Management of the Teaching of Traditional Thai Folk Dances in an Online Course for Lifelong Education. In The Kyoto Conference on Arts, Media & Culture 2023: Official Conference Proceedings (pp. 599-607). https://doi.org/10.22492/issn.2436-0503.2023.53

Downloads

Published

25-06-2026

How to Cite

Pholboon, J., Srichai, R., Choosong, K., Pattamasantiwong, A., & Pholboon, M. (2026). Development of a Digital Assessment Tool for Performance Examinations in Thai Classical Dance. Journal of Human and Society, Sisaket Rajabhat University, 10(1), 108–125. retrieved from https://so08.tci-thaijo.org/index.php/jhuso/article/view/5653