กลยุทธ์ส่งเสริมการตลาดออนไลน์ของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนผู้เลี้ยงชันโรง จังหวัดราชบุรี
คำสำคัญ:
กลยุทธ์, การตลาดออนไลน์, กลุ่มวิสาหกิจชุมชน, ชันโรงบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาศักยภาพของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนผู้เลี้ยงชันโรง จังหวัดราชบุรี 2) ศึกษากลยุทธ์การส่งเสริมการตลาดออนไลน์ของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนผู้เลี้ยงชันโรง จังหวัดราชบุรี และ 3) เสนอแนวทางกลยุทธ์การส่งเสริมการตลาดออนไลน์ที่เหมาะสมของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนผู้เลี้ยงชันโรง จังหวัดราชบุรี การวิจัยเชิงปริมาณใช้กลุ่มตัวอย่างประชาชนในตำบลจอมประทัด อำเภอวัดเพลง จังหวัดราชบุรี จำนวน 391 คน คำนวณจากสูตรของ Yamane (1973) ด้วยการสุ่มอย่างมีระบบ เครื่องมือวิจัยคือแบบสอบถาม มีค่าความเชื่อมั่น 0.87 ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพใช้ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 9 คน ได้แก่ ประธาน รองประธาน และเลขานุการกลุ่ม ผู้แทนฝ่ายการตลาดและประชาสัมพันธ์ สมาชิกกลุ่ม ผู้แทนองค์กร นักวิชาการด้านการตลาดดิจิทัล และลูกค้าที่ซื้อสินค้าผ่านช่องทางออนไลน์ โดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก ข้อมูลวิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์เนื้อหา และสถิติ Pearson correlation ประกอบผลการศึกษาผลการวิจัย พบว่า
ศักยภาพของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนผู้เลี้ยงชันโรงอยู่ในระดับมาก ( = 3.72, S.D. = 0.79) โดยด้านการผลิตและคุณภาพสูงสุด ส่วนกลยุทธ์ส่งเสริมการตลาดออนไลน์อยู่ในระดับมาก (
= 3.65, S.D. = 0.87) โดยด้านการสร้างแบรนด์และความน่าเชื่อถือสูงสุด
ผลการวิเคราะห์เพิ่มเติมพบว่าศักยภาพและกลยุทธ์มีความสัมพันธ์เชิงบวกในระดับสูง
(r = 0.62, p < 0.01) แนวทางที่เหมาะสมควรมุ่งเน้นการสื่อสารมาตรฐานการผลิต ใช้สื่อสังคมออนไลน์เป็นช่องทางหลัก วิเคราะห์ตลาดและพฤติกรรมผู้บริโภค พัฒนาศักยภาพสมาชิกด้านการตลาดดิจิทัล และการบริหารจัดการอย่างเป็นระบบ
เอกสารอ้างอิง
กัลยารัตน์ หัสโรค์. (2564). การพัฒนาศักยภาพวิสาหกิจชุมชนด้านหัตถกรรม. วารสารวิจัยทางวิทยาการจัดการ, 10(2), 55–70.
กรมการพัฒนาชุมชน. (2565). รายงานการพัฒนาศักยภาพด้านการตลาดของกลุ่มวิสาหกิจชุมชน. https://www.cdd.go.th
_______. (2566). โครงการพัฒนาศักยภาพด้านการตลาดดิจิทัลสำหรับวิสาหกิจชุมชน. https://www.cdd.go.th
กรมส่งเสริมการเกษตร. (2562). คู่มือการพัฒนาศักยภาพวิสาหกิจชุมชน. https://www.doae.go.th
_______. (2566). รายงานนโยบายการพัฒนาที่ยั่งยืนด้านการเกษตร. https://www.doae.go.th
ทศพร แก้วขวัญไกร. (2560). วิสาหกิจชุมชนกับการสร้างความยั่งยืนทางเศรษฐกิจ. วารสารเศรษฐศาสตร์และสังคม, 34(1), 101–118.
ไพศาล วรคำ. (2552). สถิติสำหรับการวิจัยทางสังคมศาสตร์. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ลักขณา อินทร์ และคณะ. (2563). ผลิตภัณฑ์เกษตรกับการตลาดออนไลน์. วารสารการตลาดและนวัตกรรม, 8(3), 77–92.
สุภัค จันทร์แก้ว. (2562). การตลาดออนไลน์ผลิตภัณฑ์ OTOP. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏ, 11(2), 120–135.
Aaker, D. A. (1991). Managing Brand Equity. Free Press.
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. MIT Press.
Juran, J. M., & Godfrey, A. B. (1999). Juran’s quality handbook (5th ed.). McGraw-Hill.
Kotler, P., & Keller, K. L. (2016). Marketing Management (15th ed.). https://www.pearson.com
Morgan, R. M., & Hunt, S. D. (1994). The commitment-trust theory of relationship marketing. Journal of Marketing, 58(3), 20–38.
Schiffman, L. G., & Wisenblit, J. (2019). Consumer behavior (12th ed.). Pearson.
Solomon, M. R. (2020). Consumer behavior: Buying, having, and being (13th ed.). Pearson.
Teece, D. J., Pisano, G., & Shuen, A. (1997). Dynamic capabilities and strategic management. Strategic Management Journal, 18(7), 509–533.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd ed.). Harper & Row.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการมนุษย์และสังคม มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
