การพัฒนาเครือข่ายการดูแลผู้สูงอายุด้วยหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาในจังหวัดเพชรบุรี
คำสำคัญ:
การพัฒนาเครือข่าย, การดูแลผู้สูงอายุ, หลักภาวนา 4บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาสภาพทั่วไปของการดูแลผู้สูงอายุด้วยหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาในจังหวัดเพชรบุรี 2. ศึกษากระบวนการพัฒนาเครือข่ายการดูแลผู้สูงอายุด้วยหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาในจังหวัดเพชรบุรี และ 3. นำเสนอรูปแบบการพัฒนาเครือข่ายการดูแลผู้สูงอายุด้วยหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาในจังหวัดเพชรบุรี โดยใช้รูปแบบวิจัยแบบผสานวิธี ได้แก่ การวิจัยเชิงคุณภาพ สัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 17 รูปหรือคน และการสัมมนาเชิงปฏิบัติการ 25 รูปหรือคน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคัดเลือกแบบเจาะจง นำมาวิเคราะห์เนื้อหา สรุปแล้วเขียนบรรยายเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1. สภาพทั่วไปของการดูแลผู้สูงอายุ ได้แก่ 1) จุดแข็ง มีหน่วยงานดูแลรับผิดชอบผู้สูงอายุ อาทิ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล พัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ 2) จุดอ่อน ความอ่อนแอของสถาบันครอบครัว ขาดแคลนบุคลากรดูแลผู้สูงอายุ 3) โอกาส มาตรฐานการดูแลผู้สูงอายุ ด้านสาธารณสุขและสวัสดิการดีขึ้น และ 4) อุปสรรค ผู้ดูแลไม่มีทักษะ ค่าใช้จ่ายเพื่อดูแลผู้สูงอายุสูงขึ้น สภาพบ้านและสิ่งแวดล้อมไม่เหมาะสม 2. กระบวนการพัฒนาเครือข่ายการดูแลผู้สูงอายุ ได้แก่ 1) กายภาวนา การพัฒนากาย ความเห็นอกเห็นใจผู้สูงอายุ 2) สีลภาวนา การพัฒนาความประพฤติ การสร้างความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างผู้ดูแลกับผู้สูงอายุ 3) จิตภาวนา การพัฒนาจิต การเสริมสร้างความสัมพันธ์ที่ดีภายในชุมชนอย่างเหมาะสม และ 4) ปัญญาภาวนา การพัฒนาปัญญา การสร้างกิจกรรมให้ผู้สูงอายุได้รับการเจริญสมาธิ พัฒนาปัญญาให้เข้าใจชีวิตตามความเป็นจริง และ 3. รูปแบบการพัฒนาเครือข่ายการดูแลผู้สูงอายุ ได้แก่ 1) ด้านอาหาร ส่งเสริมอาหารกับผู้สูงอายุ 2) ด้านการเคลื่อนไหวร่างกาย การออกกำลังกายเพื่อผู้สูงอายุในชุมชน 3) ด้านการขับถ่าย การฝึกอบรมผู้ดูแลการขับถ่ายผู้สูงอายุชุมชน 4) ด้านการป้องกันอุบัติเหตุในบ้าน โครงการลดอุบัติเหตุของผู้สูงอายุ 5) ด้านการติดเชื้อและโรคประจำตัว การสร้างเครือข่ายร่วมมือกับโรงพยาบาลและชุมชน 6) ด้านสุขภาพจิต จัดกิจกรรมผ่อนคลายร่วมกับภาครัฐและเอกชน และ 7) ด้านสิ่งแวดล้อม สร้างทางเดินปลอดภัย ที่พักสะอาด แสงสว่างเพียงพอ อุณหภูมิพอดี พื้นที่สีเขียว
เอกสารอ้างอิง
จารุกิตติ์ พิริยสุวัฒน์. (2567). การขับเคลื่อนงานสุขภาวะวิถีพุทธในการดูแลผู้สูงวัย ในจังหวัดเลย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มมร วิทยาเขตอีสาน, 5(2), 51–62.
ชวิศา แก้วอนันต์. (2561). โภชนาการสำหรับผู้สูงอายุ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 12(2), 114-119.
ธวัลรัตน์ แดงหาญ. (2562). รูปแบบการใช้วัดเป็นศูนย์กลางในการดูแลผู้สูงอายุในอนาคต (รายงานผลการวิจัย). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
นิชนันท์ บุญโข. (2568). พุทธบูรณาการเพื่อการพัฒนาสุขภาวะองค์รวมผู้สูงอายุของศูนย์บริการสาธารณสุขในสังกัดกรุงเทพมหานคร (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ประยงค์ จันทร์แดง. (2561). การดูแลผู้สูงอายุตามแนวพุทธ: กรณีศึกษาโรงเรียนผู้สูงอายุในวัดเขตตำบลแม่กา อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 26(52), 28-48.
พระครูปราโมทย์ปัญญาวัฒน์ (บุญเลิศ เตชปุญฺโญ). (2564). พุทธบูรณาการเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุของคณะสงฆ์จังหวัดสมุทรสงคราม (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระชญาเชษฐกาญจน์ ควันจี (กุลเพชรจารุภักดี). (2567). การบริหารจัดการสุขภาวะแบบองค์รวมของผู้สูงอายุในศูนย์ปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติ 84 พรรษา ราชนครินทร์ อำเภอแก่งหางแมว จังหวัดจันทบุรี (สารนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระปลัดระพิน พุทธิสาโร. (2566). พุทธธรรมแนวคิด หลักปฏิบัติในพระพุทธศาสนา:เพื่อพัฒนาให้เป็นกลไกในการพัฒนาสุขภาวะแบบองค์รวมในผู้สูงอายุ. Journal of Spatial Development and Policy, 1(1), 35-56.
พระมหาสมชาย ขนฺติสรโณ (มะลิซ้อน). (2567). รูปแบบการบริหารจัดการวัดเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในกรุงเทพมหานคร (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระราเชนทร์ วิสารโท. (2559). บูรณาการพุทธธรรมกับระบบการดูแลสุขภาพระยะยาวสำหรับผู้สูงอายุของอำเภอศรีวิไล จังหวัดบึงกาฬ (รายงานผลการวิจัย). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ลำภู เปรมจิตร์ และคณะ. (2566). รูปแบบการบูรณาการหลักสัปปายะเพื่อส่งเสริมการพึ่งพาตนเองของผู้สูงวัยในเทศบาลดอยสะเก็ด อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 8(1), 190-203.
สุรกุล เจนอบรม. (2541). วิทยาการผู้สูงอายุ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: นิชินแอดเวอร์ไทซิ่ง กรุ๊พ.
เสาวนีย์ ไชยกุล และคณะ. (2562). การศึกษาองค์ประกอบและเกณฑ์ชี้วัดในการเสริมสร้างสุขภาวะของผู้สูงอายุตามแนวพระพุทธศาสนาในจังหวัดพะเยา (รายงานผลการวิจัย). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
หมวดหมู่
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

