ENHANCING THE CAPACITY OF LOCAL GOVERNMENT ORGANIZATIONS IN FLOOD AND DROUGHT MANAGEMENT: POLICY APPROACHES FOR SUSTAINABLE COMMUNITY RESILIENCE

Authors

  • Mongkonkorn Srivichai Faculty of Engineering, Rajamangala University of Technology Lanna
  • Anutsara Jaichalieaw Faculty of Engineering, Rajamangala University of Technology Lanna

Keywords:

Disaster Management, Local Government Organizations, Community Resilience, Participation, Climate Adaptation

Abstract

This research article aimed to: 1. examine the patterns, response methods, and planning approaches of local government organizations (LGOs); 2. strengthen local disaster management capacity; and 3. propose sustainable management approaches suited to the local context. This study employed a qualitative case study design combined with participatory research processes. Data were collected from local government organizations in Chiang Rai Province. The key informants consisted of 45 participants. The research instruments included semi-structured interview forms, focus group discussion guidelines, and participatory workshop records. Data were analyzed using content analysis, thematic analysis, and cross-case analysis.

The findings revealed that LGOs faced limitations in personnel, budget, and information systems. Their disaster management practices still focused mainly on post-disaster response. However, important strengths were identified in strong community networks and local wisdom. Through participatory processes, the study synthesized a four-dimensional integrated management model consisting of: 1. information systems and early warning mechanisms; 2. personnel capacity and local networks; 3. integration of local wisdom with academic knowledge; and 4. community participation and awareness-building. The proposed model can be further developed and adapted as a prototype for other areas in Thailand with similar contexts.

References

กชกร วารินศิริรักษ์ และคณะ. (2568). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการบริหารจัดการลำน้ำแม่แจ่มเชิงพุทธบูรณาการ. วารสารพุทธจิตวิทยา, 10(3), 490-499.

กมลชนก โภคารัตน์กุล และคณะ. (2568). การรับรู้และปรับตัวของเกษตรกรต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ กรณีศึกษาพื้นที่ตำบลไผ่สิงห์ อำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์. วารสารวนศาสตร์ไทย, 44(2), 322-336.

เกรียงศักดิ์ โชควรกุล. (2563). แนวทางการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำในภาวะภัยแล้งแบบบูรณาการ ของชุมชนบ้านนาฝาย ตำบลนาฝาย อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 22(2), 127-148.

ไกรชาติ ตันตระการอาภา และวิษณุพงค์ เกลี้ยงช่วย. (2558). การปรับตัวต่อสภาวะการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศด้วยวัฒนธรรมและประเพณีท้องถิ่น. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้, 3(1), 121-138.

เฉลิมชนม์ วงศ์โสภา และคณะ. (2566). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความสามารถในการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ของเกษตรกรผู้เลี้ยงปลานิลในกระชัง จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารวิจัยและส่งเสริมวิชาการเกษตร, 41(1), 185-199.

ธนพัต เต่าหอม และจักรกฤษณ์ จันทะคุณ. (2567). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมรับมือภัยแล้ง เพื่อเสริมสร้างความรู้และความตระหนักในการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. Journal of Modern Learning Development, 9(11), 491-504.

ธนาวรรณ พิณะเวศน์ และคณะ. (2567). การสร้างป่าครอบครัวเพื่อฟื้นฟูระบบนิเวศต้นน้ำป่าสัก และปรับตัวรับมือต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศของเกษตรกร ตำบลหลักด่าน อำเภอน้ำหนาว จังหวัดเพชรบูรณ์. SciTech Research Journal, 7(3), 55-72.

บุผาชาติ จันทร์หอม. (2564). แนวทางการพัฒนาการมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการน้ำสู่ความยั่งยืน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(6), 341-356.

ปกิตน์ สันตินิยม. (2564). การบริหารจัดการน้ำตามหลักธรรมาภิบาล. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(1), 21-32.

ปิยะพงษ์ จันทร์กาวี และคณะ. (2565). ผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศโลกต่อการเกิดฝนตกหนักใน อ.ปง และ อ.เชียงคำ จ.พะเยา. วิศวกรรมสารฉบับวิจัยและพัฒนา, 33(1), 61-77.

แพรวพรรณ ศิริเลิศ และกานต์รวี วิชัยปะ. (2568). การศึกษาศักยภาพในการบริหารจัดการภัยพิบัติของเทศบาลนครสุราษฎร์ธานี. รัฐศาสตร์สาร, 46(3), 60-96.

วรัชยา เชื้อจันทึก. (2566). การจัดการทรัพยากรน้ำแบบบูรณาการของหน่วยงานภาครัฐ: กรณีศึกษา ลุ่มน้ำลำตะคอง จังหวัดนครราชสีมา. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 14(1), 173-196.

ศิรินันต์ สุวรรณโมลี. (2559). การวิเคราะห์เครือข่ายทางสังคมในการรับมือกับเหตุแผ่นดินไหวของจังหวัดเชียงรายในปี 2557. วารสารวิจัยสังคมและปริทัศน์, 39(1), 109-145.

ศิริพงศ์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา. (2568). อุปสรรคและแนวทางในการกำหนดตัวชี้วัดด้านการตั้งถิ่นฐานและความมั่นคงของมนุษย์เพื่อการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศในประเทศไทย: การวิเคราะห์ด้วยกระบวนทัศน์สถาบันนิยมใหม่แนวสังคมวิทยา. วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อมและความยั่งยืน, 21(2), 24-45.

สวัสดิ์ ไหลภาภรณ์ และคณะ. (2562). รูปแบบการจัดการภัยพิบัติน้ำท่วมของประชาชนและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 15(2), 2-19.

สำนักงานป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยเชียงราย. (2567). รายงานสถานการณ์อุทกภัย และดินถล่ม ในพื้นที่จังหวัดเชียงราย ห้วงภัยระหว่างวันที่ 9 กันยายน 2567 ถึง วันที่ 9 ตุลาคม 2567. เชียงราย: สำนักงานป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยเชียงราย.

สุวิชชญา จันทรปิฎก. (2567). ประชาคมอาเซียนกับความร่วมมือด้านการจัดการภัยพิบัติ. รัฐศาสตร์สาร, 45(2), 83-129.

Chaiwino, W. et al. (2025). Analysis of long-term rainfall trend and extreme in upper northern Thailand. Scientific Reports, 15, 33380.

Srivichai, M. (2025). Analyzing drought risks and impacts in the Kok river basin. Interdisciplinary Research Review, 20(1), 32-41.

Downloads

Published

2026-08-25

How to Cite

Srivichai, M., & Jaichalieaw, A. (2026). ENHANCING THE CAPACITY OF LOCAL GOVERNMENT ORGANIZATIONS IN FLOOD AND DROUGHT MANAGEMENT: POLICY APPROACHES FOR SUSTAINABLE COMMUNITY RESILIENCE. Academic Journal of Political Science and Public Administration, 8(4), 25–37. retrieved from https://so08.tci-thaijo.org/index.php/AJPP/article/view/6511