จากการรับรู้ข่าวสารทางสังคมการเมืองสู่วัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา

Thipchaya Intarasood; Wanwichit Boonprong; Thamrongsak Phetlertanan

Authors

Thipchaya Intarasood Faculty of Political Science, Rangsit University
Wanwichit Boonprong Faculty of Political Science, Rangsit University
Thamrongsak Phetlertanan Faculty of Political Science, Rangsit University

Keywords:

Democratic Political Culture, Political Participation, Socio-Political Information Exposure, Social Media, Students of Nakhon Ratchasima Rajabhat University

Abstract

This research article aimed to: 1. examine the level of democratic political culture among university students, 2. analyze differences in democratic political culture according to personal factors, 3. investigate the relationship between exposure to socio-political information through social media and democratic political culture, and 4. analyze students' explanations and understanding of democratic political culture in depth. An Explanatory Sequential Mixed Methods Design was employed. Quantitative data were collected through a questionnaire administered to 450 undergraduate students, while qualitative data were obtained through semi-structured interviews with 40 key informants. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics and hypothesis-testing statistics, whereas qualitative data were analyzed using content analysis. Findings from both phases were subsequently integrated to derive in-depth interpretations.

The research findings revealed that 1. students at Nakhon Ratchasima Rajabhat University exhibited an overall level of democratic political culture rated as highest, with the dimension of political participation yielding the highest mean score; 2. most personal factors namely sex, academic year, domicile, and monthly family income showed no statistically significant differences in democratic political culture, with the exception of academic faculty group 3. most factors related to exposure to socio-political information were significantly associated with democratic political culture, with the exception of the frequency of political discussions within the family, and 4. analysis of students' explanations, together with the integration of quantitative and qualitative findings, led to the emergence of a conceptual finding termed the Democratic Acceptance–Structural Understanding Gap. This finding reflects that, although students demonstrated a high level of acceptance of democratic values and principles, their understanding of the underlying principles, mechanisms, and structures of democratic governance remained inconsistent. These results suggest that the promotion of democratic learning in higher education institutions should place equal emphasis on cultivating both the acceptance of democratic values and structural understanding, in conjunction with the development of critical thinking skills and media literacy.

References

กษิดิ์เดช มีเย็น. (2559). อิทธิพลของวัฒนธรรมทางการเมืองกับการรับรองสิทธิเสรีภาพในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ (รัชกาลที่ 4–ก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475) (วิทยานิพนธ์ปริญญานิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ชูเกียรติ ผลาผล และคณะ. (2562). การกล่อมเกลาทางการเมืองที่นำไปสู่แบบแผนวัฒนธรรมทางการเมืองของผู้นำทางการเมืองในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 19(4), 47–58.

ปวรนันท์ ธัมมัญญุตานันท์. (2568). ความสำคัญของการรู้เท่าทันสื่อ (Media Literacy) ในยุคข้อมูลข่าวสารท่วมท้น. วารสารสหวิทยาการ มหาวิทยาลัยชินวัตร, 2(2), 50–67.

ภูวน อุ่นจันทร์. (2548). วัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยของนิสิต นักศึกษา: ศึกษาเปรียบเทียบนิสิตมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์กับนักศึกษามหาวิทยาลัยรามคำแหง (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปะศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

วิฑูรย์ วีรศิลป์. (2568). พฤติกรรมการรับรู้ข้อมูลข่าวสารและการมีส่วนร่วมทางการเมืองของนักศึกษาหลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ในยุคดิจิทัลผ่านสื่อสังคมออนไลน์. วารสารการจัดการองค์กรและพัฒนาสังคม, 5(1), 187–194.

วีระศักดิ์ จินารัตน์. (2567). ผลกระทบของการใช้สื่อสังคมที่มีผลต่อความรอบรู้ทางการเมืองและการมีส่วนร่วมทางการเมืองของกลุ่มคนเจเนอเรชัน Y และ Z ในประเทศไทย. วารสารศิลปะการจัดการ, 8(2), 547–563.

สำนักส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียน มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา. (2568). ข้อมูลจำนวนนักศึกษาระดับปริญญาตรี ปีการศึกษา 2568. สืบค้นเมื่อ 12 มกราคม 2569 จาก https://apro.nrru.ac.th/.

สุเทวี คงคูณ. (2560). วัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยของนักศึกษา วิทยาลัยกฎหมายและการปกครองมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ พ.ศ. 2560 (รายงานผลการวิจัย). ศรีสะเกษ: มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ.

อวัสดา ตรีรยาภิวัฒน์. (ม.ป.ป.). The Movements: Korat Movement กับการถอดชุดวาทกรรม ‘โง่ จน เจ็บ’ ที่รัฐครอบให้กับคนภาคอีสาน. สืบค้นเมื่อ 30 เมษายน 2569 จาก https://commonmuze.com/node/483.

Almond, G. A. & Verba, S. (1972). The civic culture: Political attitudes and democracy in five nations. Princeton, NJ: Princeton University Press.

Asia Centre. (2024). Do Thais enjoy social media just for fun? Evolving social media trends and Thai digital citizenship. Retrieved June 26, 2026, from https://asiacentre.org/do-thais-enjoy-social-media-just-for-fun-evolving-social-media-trends-and-thai-digital-citizenship/.

Chantakiri, S. (2024). The role of social media in political engagement among Thai youth. Asian Journal of Humanities and Social Innovation, 1(4), 39–50.

Cleofas, J. V. & Labayo, C. C. (2024). Youth netizens as global citizens: Digital citizenship and global competence among undergraduate students. Frontiers in Communication, 9, Article 1398001.

Firmansyah, Y. et al. (2023). Opportunities and challenges towards the 2024 election: The “echo chamber” phenomenon and the influence of social media on the levels of political literacy of beginner and millennial voter. International Conference on Community Development (ICCD), 5(1), 243–249.

Hammonds, W. (2023). Culture and democracy, the evidence: How citizens’ participation in cultural activities enhances civic engagement, democracy and social cohesion: Lessons from international research. Retrieved January 25, 2026, from https://op.europa.eu/en/publication-detail/-/publication/07370fba-110d-11ee-b12e-01aa75ed71a1/language-en.

Jitsaeng, K. (2023). The use of social media among Thai youths for political communication. Journal of Contemporary Social Sciences and Humanities, 10(1), 1–10.

Kulachai, W. et al. (2024). Beyond the ballot: Factors shaping political participation among university students in Bangkok. Journal of Infrastructure Policy and Development, 8(13), Article 8501.

Lertchoosakul, K. (2021). The white ribbon movement: High school students in the 2020 Thai youth protests. Critical Asian Studies, 53(2), 206–218.

Lorenz-Spreen, P. et al. (2023). A systematic review of worldwide causal and correlational evidence on digital media and democracy. Nature Human Behaviour, 7(1), 74–101.

Taneerat, W. & Dongnadeng, H. A. (2024). Digital political trends and behaviors among Generation Z in Thailand. Southeast Asian Studies, 13(3), 521–545.

Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd ed.). New York: Harper and Row.