แซนโฎนตา: พลวัต บทบาท และนวัตกรรมนันทนาการเชิงวัฒนธรรม
คำสำคัญ:
แซนโฎนตา, นันทนาการเชิงวัฒนธรรม, สุขภาวะองค์รวม, พลวัตวัฒนธรรม, ความยั่งยืนบทคัดย่อ
ในภูมิทัศน์ทางสังคมร่วมสมัยที่โลกาภิวัตน์และเทคโนโลยีดิจิทัลเข้ามามีบทบาทอย่างลึกซึ้ง ประเพณีแซนโฎนตาของชาวไทยเชื้อสายเขมรได้ปรากฏขึ้นในฐานะพื้นที่ทางวัฒนธรรมที่สะท้อนทั้งความต่อเนื่องของคติความเชื่อดั้งเดิมและการปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยใหม่ ประเพณีนี้มิได้หยุดอยู่ที่พิธีกรรมการอุทิศบุญส่วนกุศลแก่บรรพบุรุษ แต่ได้ขยายตัวเป็นพื้นที่สาธารณะและพื้นที่ดิจิทัลที่มีชีวิตชีวา อย่างไรก็ตาม การศึกษาในมิติที่มองแซนโฎนตาเป็นพื้นที่นันทนาการเชิงวัฒนธรรมยังมีอยู่อย่างจำกัดและต้องการการวิเคราะห์เชิงลึกมากขึ้น ดังนั้นบทความนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์พลวัตของประเพณีแซนโฎนตาในฐานะพื้นที่นันทนาการทางวัฒนธรรม 2) อธิบายบทบาทของกิจกรรมนันทนาการในประเพณีแซนโฎนตา 3) สังเคราะห์การเปลี่ยนแปลงของมิติทางนันทนาการในประเพณีแซนโฎนตาจากอดีตสู่ปัจจุบันภายใต้อิทธิพลของเศรษฐกิจ สังคม และโลกาภิวัตน์ และ 4) เสนอแนวทางการพัฒนาประเพณีแซนโฎนตาในฐานะนวัตกรรมนันทนาการเชิงวัฒนธรรมที่ยั่งยืน โดยอาศัยการสังเคราะห์ข้อมูลจากเอกสารวิชาการ บทวิเคราะห์เชิงแนวคิด และการเชื่อมโยงกับทฤษฎีที่เกี่ยวข้อง ผลการวิเคราะห์พบว่า ประเพณีแซนโฎนตาได้พัฒนาไปไกลกว่าพิธีกรรมครอบครัวเชิงศาสนา แต่กลายเป็นพื้นที่นันทนาการที่เกื้อหนุนสุขภาวะองค์รวมของผู้คน ทั้งในมิติร่างกาย จิตใจ ความสัมพันธ์ทางสังคม และอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม กิจกรรมต่าง ๆ ตั้งแต่พิธีกรรมที่ใช้ดนตรีท้องถิ่นเพื่อการเยียวยา การรวมญาติเพื่อประกอบอาหารและเซ่นไหว้ ไปจนถึงขบวนแห่และการแสดงศิลปะ ได้ทำหน้าที่เป็นทั้งการผ่อนคลาย ความบันเทิง และการปลูกฝังคุณธรรมในเวลาเดียวกัน ขณะเดียวกัน การเปลี่ยนผ่านสู่เทศกาลสาธารณะและพื้นที่ดิจิทัลได้เปิดมิติใหม่เชิงเศรษฐกิจสร้างสรรค์และการท่องเที่ยววัฒนธรรม ซึ่งแม้จะสร้างโอกาสใหม่ แต่ก็มาพร้อมกับความท้าทายในการรักษาคุณค่าดั้งเดิม บทความนี้จึงเสนอแนวทางบูรณาการสุขภาวะ อัตลักษณ์ ทุนสังคม เศรษฐกิจสร้างสรรค์ เทคโนโลยี สิ่งแวดล้อม และนโยบายรัฐอย่างมีส่วนร่วม เพื่อให้แซนโฎนตาดำรงอยู่ทั้งในฐานะมรดกวัฒนธรรมของชุมชนท้องถิ่นและนวัตกรรมนันทนาการที่เชื่อมโยงกับการพัฒนาสังคมไทยอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กมลลักษณ์ บุญมาก กาญจนา บุญถนอม เจิดอรุณ บานบัว ธนวรรณ ประสานพันธ์ อธิตยา พรมสอน อภิสรา บุญตา รุจาภา ประวงษ์ ศันสนีย์ มณีโชติ และวาสนา วงศ์ยิ้มย่อง. (2566). การเปรียบเทียบความเชื่อและวิเคราะห์คติธรรมในประเพณีแซนโฎนตา ของชาวไทยเชื้อสายเขมร ในหมู่ที่ 6 บ้านสมบัติเจริญ ตำบลกุดโบสถ์ อำเภอเสิงสาง จังหวัดนครราชสีมา. วารสารชัยพฤกษ์ภิรมย์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 5(1), 23-39.
เจนจิรา เพชรธาราวัฒน์ และยุวรี ผลพันธิน. (2562). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมในการพัฒนารูปแบบ การสืบสานประเพณีแซนโฎนตาเพื่อส่งเสริมความเข้มแข็งของชุมชน. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 6(1), 232-245.
ธนันต์ชัย พัฒนะสิงห์. (2566). วัฒนธรรมความเชื่อเรื่องผีในจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิชาการแห่งอนาคต, 3(2), 29–39.
พระครูรัตนญาณโสภิต (บุญเลิศ รตฺนญาโณ/โสดา) และพระมหามิตร ฐิตปญฺโญ. (2562). ความเชื่อในประเพณีแซนโฎนตาของจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 19(3), 285–294.
พระครูรัตนญาณโสภิต. (2563). การอนุรักษ์ประเพณีแซนโฎนตาที่มีผลต่อวิถีชีวิตของชาวอำเภอสตึก จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 8(2), 561–573.
พระนัด จารุวณฺโณ (ยีรัมย์) สงวน หล้าโพนทัน และพระครูวินัยธรธรรมรัตน์ เขมธโร. (2564). การศึกษาวิเคราะห์ความเชื่อและพิธีกรรมในการทำบุญแซนโฏนตา ของชาวจังหวัดสุรินทร์. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 6(2), 301–315.
พระใบฎีกาพงษ์พัฒน์ ชวโน (มุมทอง), ธนรัฐ สะอาดเอี่ยม, พระราชวิมลโมลี. (2022). ศึกษาเปรียบเทียบประเพณีบุญแซนโฎนตากับประเพณีบุญข้าวสากใน จังหวัดสุรินทร์. วารสารมหาจุฬาคชสาร, 13(2), 49–62.
พระมหาธนรัฐ รฏฺฐเมโธ. (2561). กันโตงดาร: สัญลักษณ์แห่งจิตวิญญาณของบรรพชนชาวพุทธเขมรสุรินทร์ . วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 3(1), 123–138.
พระสมพงษ์ จนฺทวํโส. (2558). ศึกษาความเชื่อเรื่องเปรตที่ปรากฏในประเพณีแซนโฎนตาของจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์, 2(1), 117-126.
ยโสธารา ศิริภาประภากร เกริกวุฒิ กันเที่ยง พระครูสาธุกิจโกศล สุริยา คลังฤทธิ์ และเฉลิมเกียรติ แก้วหอม. (2564). มะม้วต พิธีกรรมการสื่อสารกับดวงวิญญาณของกลุ่มชาวไทยเชื้อสายเขมร. วารสารพัฒนศาสตร์ วิทยาลัยพัฒนศาสตร์ ป๋วย อึ๊งภากรณ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 4(1), 74–97.
ยโสธารา ศิริภาประภากร นิรัช เรืองแสน ปาณจิตร สุกุมาลย์ จำนงค์ จันทร์เขียว และสุริยา คลังฤทธิ์. (2567). ศึกษาสภาพและแนวทางการจัดการเรียนรู้ประเพณีแซนโฎนตา กลุ่มชาติพันธุ์ชาวไทยเชื้อสายเขมร เพื่อส่งเสริมวัฒนธรรมท้องถิ่น ของนักเรียนโรงเรียนเมืองสุรินทร์ อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์. วารสารวิชาการบัณฑิตศึกษา, 2(3), 12-27.
ยโสธารา ศิริภาประภากร พระสำเริง อินทยุง และสุริยา คลังฤทธิ์. (2561). เปรตกับความสัมพันธ์กับประเพณีแซนโฎนตาของชาวไทยเขมร. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์, 5(1), 41–52.
ยโสธารา ศิริภาประภากร. (2561). ประเพณีแซนโฎนตา: วัฒนธรรมประเพณีของชาวไทยเชื้อสายเขมร จังหวัดสุรินทร์. วารสารหาดใหญ่วิชาการ, 16(2), 237–249.
วรี เรืองสุข และธีระพงษ์ ทศวัฒน์. (2567). อัตลักษณ์ความเชื่อและพิธีกรรมของชาวไทยเชื้อสายเขมร ตำบลดงน้อย อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา. Journal of Modern Learning Development, 9(12), 576–590.
สารภี ขาวดี. (2559). ประเพณีแซนโฏนตา: การสืบทอดและการดำรงอยู่ในบริบทพื้นที่ดั้งเดิม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 7(2), 131–163.
สารภี ขาวดี. (2560). ประเพณีแซนโฎนตาบูชาบรรพบุรุษ: บทบาทประเพณีที่มีต่อชาวสุรินทร์ในปัจจุบัน. วารสารไทยศึกษา, 13(2), 153-182.
สุทัศน์ ประทุมแก้ว และอุทัย ภูคดหิน. (2562). แซนโฎนตา : ความเชื่อของชุมชนด้านการประกอบพิธีกรรม อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 8(2), 171–180.
สุภาพร ลาธุลี อิทธิวัตร ศรีสมบัติ และชาตรี เกษโพนทอง. (2561). การศึกษาประเพณีแซนโฎนตาของบ้านทวารไพร อำเภอจอมพระ จังหวัดสุรินทร์. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 3(1), 1–13.
Bourdieu, P. (2018). The forms of capital. In The sociology of economic life (pp. 78-92). Routledge.
Gray, P. (1991). Introduction: Inventing Traditions. In Marginal Men: Edward Thomas; Ivor Gurney; JR Ackerley (pp. 1-15). London: Palgrave Macmillan UK.
Henderson, K. A., Presley, J., & Bialeschki, M. D. (2004). Theory in recreation and leisure research: Reflections from the editors. Leisure sciences, 26(4), 411-425.
Hobsbawm, E., & Ranger, T. (Eds.). (2012). The invention of tradition. Cambridge university press.
Jansen-Verbeke, M., & Dietvorst, A. (1987). Leisure, recreation, tourism: A geographic view on integration. Annals of Tourism Research, 14(3), 361-375.
Li, C. L., Absher, J. D., Hsu, Y. C., & Graefe, A. R. (2008). Approaches to measuring cultural diversity in recreation. In: Chavez, Deborah J.; Winter, Patricia L.; Absher, James D., eds. 2008. Recreation visitor research: studies of diversity. Gen. Tech. Rep. PSW-GTR-210. Albany, CA: US Department of Agriculture, Forest Service, Pacific Southwest Research Station. 207-216. Chapter 17, 210, 207-216.
Nye, J., & Power, S. (2004). The means to success in world politics. New York: Public Affairs, 193.
Sahu, N., Deng, H., & Molla, A. (2018). A capability based framework for customer experience focused digital transformation. In Australasian Conference on Information Systems 2018. UTS epress.
Wright, D. (2022). How culture became digital: editor’s introduction. International Journal of Cultural Policy, 28(7), 777-785.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสาร มจร ภาษาและวัฒนธรรม

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.