แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ในพื้นที่ตำบลทะเลน้อย อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง
คำสำคัญ:
การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์, ส่วนประสมทางการตลาด , กิจกรรมการท่องเที่ยว, ทะเลน้อย จังหวัดพัทลุงบทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาลักษณะทางประชากรศาสตร์ พฤติกรรม และระดับความคิดเห็น ต่อส่วนประสมทางการตลาดและกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ของนักท่องเที่ยวในพื้นที่ตำบลทะเลน้อย อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง 2. เปรียบเทียบพฤติกรรม ส่วนประสมทางการตลาด และกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ จำแนกตามลักษณะทางประชากรศาสตร์ของนักท่องเที่ยว และ 3. วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะทางประชากรศาสตร์กับพฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในพื้นที่ตำบลทะเลน้อยโดยเก็บข้อมูลจากนักท่องเที่ยว 400 คน วิเคราะห์ด้วยสถิติ t-test, ANOVA และ Chi-square ผลการศึกษาพบว่า นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง วัยเกษียณอายุ 41 ปีขึ้นไป มีรายได้ 15,000-30,000 บาท เดินทางด้วยรถส่วนตัวในวันหยุดเพื่อการพักผ่อน โดยได้รับข้อมูลจากการบอกต่อ มีกิจกรรมหลักคือการล่องเรือ และกว่าร้อยละ 90.75 ยืนยันจะกลับมาเที่ยวซ้ำ ซึ่งนักท่องเที่ยวให้ความสำคัญกับด้านกระบวนการ สูงสุด มีค่าเฉลี่ย 4.20 และเห็นว่าควรเร่งพัฒนาช่องทางการจัดจำหน่ายและการส่งเสริมการตลาด ส่วนกิจกรรมเชิงสร้างสรรค์ที่เป็นเอกลักษณ์และได้รับความนิยมสูงสุดคือ การสานกระจูด เพศ อายุ และการศึกษา ส่งผลต่อพฤติกรรมและความคิดเห็นต่อกิจกรรมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ใช้ 4 กลยุทธ์หลัก ได้แก่ 1. ยกระดับกิจกรรมแบบลงมือทำจริง 2. สื่อสารผ่าน Digital Storytelling 3. เพิ่มช่องทางออนไลน์ และ 4. ปรับปรุงป้ายสื่อความหมายให้เป็นมาตรฐานสากล
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561–2580). สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566–2570). สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
สุดแดน วิสุทธิลักษณ์ และคณะ. (2556). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
กัญญาพัชร์ พัฒนาโภคินสกุล และ ชิดชนก อนันตมงคลกุล. (2562). พฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของนักท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม จังหวัดภูเก็ต. วารสารวิชาการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 15(2), 1-15.
United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. (2017). Culture: Future and urban development: Global report on culture for sustainable urban development. UNESCO.
เทศบาลตำบลทะเลน้อย. (2560). แผนพัฒนาท้องถิ่น (พ.ศ. 2566 - 2570) เพิ่มเติม (ครั้งที่ 1/2566). https://www.thalenoi.go.th/index.php.
สิทธิ ธีรสรณ์. (2551). การสื่อสารทางการตลาด. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2562). ข้อมูลพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีความสำคัญระหว่างประเทศในประเทศไทย: เขตห้ามล่าสัตว์ป่าทะเลน้อย. กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.
Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative tourism. ATLAS News, 23, 16–20.
เสรี วงษ์มณฑา. (2558). กระบวนการการบริหารการตลาดและการสื่อสารการตลาด. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 7(2), 1-13.
องค์การบริหารพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2562). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชน (CBT Thailand Standard). สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.).
เสรี วงษ์มณฑา. (2565). การสร้างแบรนด์พื้นที่เพื่อยกระดับการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. วารสารด้านการจัดการและการท่องเที่ยว, 10(2), 45–60.
ชุษณะ เตชคณา. (2565). การสื่อสารการตลาดแบบบูรณาการ 4.0. กู๊ดคอมมิวนิเคชั่น.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการสถาบันการอาชีวศึกษาภาคใต้ 3 (KRIS Journal)

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.