การพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบผสมผสานเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ เชิงรุกของครูโรงเรียนดอยลานพิทยา
คำสำคัญ:
การนิเทศแบบผสมสาน , รูปแบบการนิเทศแบบผสมสาน , สมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบและแนวทางการพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบผสมผสานเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุก 2) สร้างและตรวจสอบคุณภาพของรูปแบบการนิเทศแบบผสมผสาน 3) ศึกษาผลการทดลองใช้รูปแบบการนิเทศแบบผสมผสาน และ 4) ประเมินรูปแบบการนิเทศแบบผสมผสาน ประชากรและกลุ่มตัวอย่างได้แก่ ครูผู้สอนในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2566 จำนวน 15 คน ให้ข้อมูลระดับความสำคัญขององค์ประกอบ ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน ให้ข้อมูลแนวทางการนิเทศ ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 9 คน ตรวจสอบ (ร่าง) รูปแบบ และครูผู้สอนในปีการศึกษา 2567 จำนวน 12 คน ใช้ในการทดลองใช้รูปแบบ ประเมินความเป็นประโยชน์และความพึงพอใจ กลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ได้แก่ คณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน จำนวน 7 คน และผู้ปกครองนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 3 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 92 คน ให้ข้อมูลความพึงพอใจต่อผลลัพธ์ที่เกิดจากการใช้รูปแบบ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ แบบบันทึกการสนทนากลุ่ม แบบประเมินคุณภาพรูปแบบ แบบประเมินแผนการจัดการเรียนรู้ แบบประเมินสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครู แบบบันทึกผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และแบบประเมินความพึงพอใจ สถิติวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) รูปแบบการนิเทศแบบผสมผสานประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ได้แก่ หลักการ วัตถุประสงค์ กระบวนการนิเทศ 6 ขั้นตอน แนวทางการประเมิน และปัจจัยแห่งความสำเร็จ ดำเนินการนิเทศโดยการสังเกตการจัดการเรียนรู้ในชั้นเรียนและการนิเทศผ่านระบบออนไลน์ 2) รูปแบบและคู่มือการใช้รูปแบบมีความถูกต้อง ความเหมาะสม และความเป็นไปได้ในระดับมากที่สุด 3) ผลการทดลองใช้รูปแบบพบว่า คุณภาพแผนการจัดการเรียนรู้และสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครูอยู่ในระดับมากที่สุด และคุณภาพผู้เรียนหลังการใช้รูปแบบสูงกว่าก่อนการใช้รูปแบบ และ 4) รูปแบบมีความเป็นประโยชน์และความพึงพอใจอยู่ในระดับมากที่สุด
เอกสารอ้างอิง
ธัญมัย แฉล้มเขตต์. (2559). การพัฒนางานนิเทศภายในด้านการจัดการเรียนการสอนของโรงเรียนบางกะปิ. โรงเรียนบางกะปิ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้น พื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.
นัยนา ฉายวงค์. (2560). การพัฒนารูปแบบการนิเทศตามแนวคิดการเรียนรู้แบบผสมผสานเพื่อเสริมสร้าง ความสามารถด้านการวิจัยในชั้นเรียน ของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 1. (ดุษฎีนิพนธ์). มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
โรงเรียนดอยลานพิทยา. (2565). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา ปีการศึกษา 2565.
โรงเรียนดอยลานพิทยา.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
ศรีภาวรรณ ไสโสภา. (2565). รายงานการประเมินโครงการนิเทศภายในแบบร่วมพัฒนาวิชาชีพโรงเรียนตะคร้อ พิทยา อำเภอไพศาลี จังหวัดนครสวรรค์. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครสวรรค์.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. (2563). คู่มือการประเมินสมรรถนะของ ข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. สำนักงาน ก.ค.ศ..
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). รายงานการติดตามและประเมินผลแผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2560- 2579 ประจำปี 2564. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
Achmad, S., & Miolo, S. (2021). Preparing prospective and sustainable EFL professional teacher development by applying blended lesson study and clinical supervision. European Journal of Educational Research, 10(3), 1449–1470. https://doi.org/10.12973/eu- jer.10.3.1449
Awodiji, O. A., Ayanwale, M. A., & Oyedoyin, M. M. (2022). Availability and utilisation of e- supervision of instruction facilities in the post-COVID-19 era. E-Journal of Humanities, Arts and Social Sciences, 3(11), 140–157. https://doi.org/10.38159/ehass.2022sp31112
Chaiyamart, S., Masena, C., Singpun, P., Kotta, P., & Morris, T. (2024). The Supervision Model to Promote Curriculum Administration Emphasizes Learner Competency of Schools under the Office of Primary Educational Service Area. Journal of Education and Learning, 14(1), 227–234. https://doi.org/10.5539/jel.v14n1p227
Darling-Hammond, L. (2017). Teacher education around the world: What can we learn from international practice?. European Journal of Teacher Education, 40(3), 291-309. https://doi.org/10.1080/02619768.2017.1315399
Daensena, P., & Namwan, T. (2020). A supervision model for enhancing private school teacher competency in English language learning management. International Journal of Innovation, Creativity and Change, 13(6), 1315–1335.
Latiana, L., Handayani, S. D. S., & Hasjiandito, A. (2023). Implementation of the academic supervision model of collaboration to improve pedagogical and professional competence of early years teachers in Semarang City. In S. Februanti, M. S. Dwiyanti, &
Mwakajitu, M., & Lekule, C. (2022). Contribution of instructional supervision on teachers’ professional development: A focus on public secondary schools in Rombo District, Kilimanjaro-Tanzania. Journal of Research Innovation and Implications in Education, 6(4), 62–74. https://jriiejournal.com/wp-content/uploads/2022/10/JRIIE-6-4-006.pdf
Prestiadi, D., Maisyaroh, Imron, A., & Burhanuddin. (2022). Clinical supervision based on digital platform in the era of society 5.0. In 2021 7th International Conference on Education and Technology (ICET) (pp. 251–255).
Rahyasih, Y., Syarifah, J. P., & Syarifah, L. S. (2024). The effect of education supervision from school supervisors on teacher competence and its impact on the quality of digital learning. SHS Web of Conferences, 197, Article 01011. https://doi.org/10.1051/shsconf/202419701011
Setraksa, T. & Namwan, T. (2024). Components and Indicators of the Supervision Models for Developing Experiential Competency that Promote Life Skills for Early Childhood Teachers under the Office of the Basic Education Commission. Journal of Education and Learning, 13(3). ISSN 1927-5250 E-ISSN 1927-5269.
