Mobilizing Modern Resources for Sustainable Educational Development in the Era of Digital Disruption
Keywords:
Modern Resource Mobilization, Sustainable Educational Development in the Era of Digital Disruption, 3P-UPLIFT ModelAbstract
The process of excellence in mobilizing modern resources for sustainable educational development in the era of digital disruption requires systematic procedures aligned with relevant concepts and theories. This includes budgeting and investing in digital resources according to the theory of sustainable development, fostering collaboration with the private sector and communities based on participatory development theory, utilizing open technology and free software in line with the open resources theory, developing personnel skills according to the theory of learning and skill development, setting goals and strategic plans in accordance with strategic planning theory, creating online learning support systems based on online learning theory, planning for continuous investment and maintenance as per asset management theory, and consistently evaluating and improving based on evaluation theory. The author proposes the 3P-UPLIFT model as a comprehensive framework for the excellent process of mobilizing modern resources for sustainable educational development in the era of digital disruption to ensure sustainable and efficient resource management.
References
กนกพร แสนสุขสม. (2561). นวัตกรรมการบริหารโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิดความมีชื่อเสียงขององค์การที่มีผลต่อการ
ระดมทรัพยากรทางการศึกษา (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD), 3030.
ณรงค์ฤทธิ์ ประทุมชัย. (2564). แนวทางการพัฒนาการระดมทรัพยากรเพื่อการบริหารจัดการศึกษาในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคาม เขต 3 (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
พรเทพ โพธิ์พันธุ์. (2562). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการระดมทุนเพื่อการศึกษาของสถานศึกษา (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พรเทพ โพธิ์พันธุ์. (2563). แนวปฏิบัติที่ดีในการระดมทุนเพื่อการศึกษาของโรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
เบญจาภา เบญจธรรมธร. (2562). การบริหารจัดการทรัพยากรทางการศึกษาของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 3. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 6(2), 47–66.
พิณสุดา สิริธรังศรี, สรรเสริญ สุวรรณ์, พัชราภา ตันติชูเวช, & ประสพสุข ฤทธิเดช. (2561). รายงานการวิจัยเรื่อง รูปแบบการระดมทรัพยากรเพื่อการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
พิณสุดา สิริธรังศรี. (2561). การระดมทรัพยากรเพื่อการศึกษา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
พิสิษฐ ภู่รอด. (2559). รูปแบบการระดมทรัพยากรทางการศึกษาของโรงเรียนดีเด่นขนาดเล็กของรัฐ (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
ภาณุพงศ์ หล้าแหล้. (2564). การบริหารทรัพยากรทางการศึกษาของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 6. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). รูปแบบการระดมทรัพยากรเพื่อการศึกษา. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สุภัทรพงศ์ รวงผึ้งรุ่งโรจน์, และคณะ. (2566). นวัตกรรมเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิซรัพชัน. วารสารคุณภาพชีวิตและกฎหมาย, 19(1), 192–204.
อรวรรณ อินสะคู. (2561). การระดมทรัพยากรเพื่อการบริหารจัดการศึกษาของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์ เขต 1 (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.
อัมพร พรมมี. (2564). การบริหารทรัพยากรทางการศึกษาให้เกิดประสิทธิผลสูงสุด (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
