ช่องทางการสื่อสารออนไลน์ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการดำเนินงานของเทศบาลตำบลต้นไทร อำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส

Enas Hayeedah; Jedsarid Sangkapan; Pakorn Limyothin

Authors

Enas Hayeedah Faculty of Political Science, Hatyai University
Jedsarid Sangkapan Faculty of Political Science, Hatyai University
Pakorn Limyothin Faculty of Political Science, Hatyai University

Keywords:

Online Media Communication, Public Participation, Social Media, Subdistrict Municipality, Participatory Governance

Abstract

This study aimed to examine online communication channels influencing public participation in the operations of Ton Sai Subdistrict Municipality, Bacho District, Narathiwat Province. A quantitative research design was employed. The sample consisted of 400 residents aged 18 years and over living within the municipality, selected using a multi-stage sampling method. The research instrument was a structured questionnaire. The reliability of the instrument, assessed using Cronbach’s alpha coefficient, was .985 for the online communication channels and .981 for public participation. The data were analyzed using percentage and multiple regression analysis.

The findings revealed that online communication channels, namely Facebook, LINE, and TikTok, significantly influenced public participation in the municipality’s operations. These variables jointly predicted public participation at a moderate level, with a predictive power of 38.40 percent.

References

กมลรัฐ อินทรทัศน์. (2549). การพัฒนาองค์ความรู้การสื่อสารเพื่อสุขภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.

จันทร์ทิพย์ ทองโชติ และชาญยุทธ หาญชนะ. (2566). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาชุมชนตำบลนายูง อำเภอนายูง จังหวัดอุดรธานี. วารสารพุทธมัคค์, 8(1), 244–254.

เจ้าหน้าที่เทศบาล และประชาชนทั่วไป. (2568, 4 พฤษภาคม). เทศบาลตำบลต้นไทร อำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส [บทสัมภาษณ์].

ทิพย์วรรณ์ พัลวรรณ. (2564). นวัตกรรมการประชาสัมพันธ์เชิงกลยุทธ์ผ่านการสื่อสารเครือข่ายสังคมออนไลน์ “พีอาร์ยุคโควิด ต้องพลิกวิกฤติเป็นโอกาส”. วารสารวิชาการสังคมมนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 11(1), 14-25.

ปราณีต ม่วงนวล และคณะ. (2568). กลยุทธ์การสื่อสารในสังคมโลกาภิวัตน์. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 3(2), 185–210.

พระหากฤษณพงษ์ กิตฺติเวที. (2568). การสื่อสารศาสนาในยุคดิจิทัล พุทธศาสนาในสื่อสังคมออนไลน์ไทย. วารสารพุทธรัตโนบล, 1(3), 23–33.

มนูญ วิวรรณ. (2567). รูปแบบการจัดการการสื่อสารในงานกิจการสภาเทศบาล (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน) (สพร.). (2564). แผนพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของ ประเทศไทย พ.ศ. 2563-2565. สืบค้นเมื่อ 3 เมษายน 2568 จาก https://shorturl.asia/MomJY.

สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง. (2567). ข้อมูลพื้นฐานด้านการพัฒนาจังหวัดชายแดนภาคใต้. สืบค้นเมื่อ 23 มีนาคม 2568 จาก http://idc.sbpac.go.th.

อรทัย ก๊กผล. (2552). คู่คิด คู่มือ การมีส่วนร่วมของประชาชนสำหรับผู้บริหารท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: ส เจริญ การพิมพ์.

อัจฉรา ปัณฑรานุวงศ์. (2560). สื่อสังคมออนไลน์เฟซบุ๊กและทวิตเตอร์กับความสนใจ ความผูกพัน และการมีส่วนร่วมทางการเมือง. วารสารนิเทศศาสตร์, 35(3), 79-93.

อาภัสสร อ้นวิเศษ และอุษา บิ้กกิ้นส์. (2566). นวัตกรรมการสื่อสารสุขภาพเพื่อการป้องกันและเฝ้าระวังโรคซึมเศร้า. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม, 13(1), 39-56.

อารีรัตน์ ปานศุภวัชร. (2561). การสื่อสารทางสื่อสังคมออนไลน์กับการสื่อสารแบบบอกต่ออิเล็กทรอนิกส์ และความตั้งใจซื้อผลิตภัณฑ์เครื่องปั๊มนมของมารดามือใหม่ในประเทศไทย (วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารการตลาดดิจิทัล). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

อีนัส หะยีด๊ะ และคณะ. (2568). นวัตกรรมการสื่อสารเพื่อการเปลี่ยนแปลง: การสร้างชุมชนที่ยั่งยืนในยุคดิจิทัล. ใน การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 16. (น. 751–761). สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.

Mergel, I. (2013). Social media adoption and resulting tactics in the U.S. federal government. Government Information Quarterly, 30(2), 123–130.

Srisai, A. P. (2025). The Role of Social Media in Political Mobilization Among Youth in Thailand: Case Study of the 2020 Thai Protests. Journal of Research in Social Science and Humanities, 4(1), 34–37.