ช่องทางการสื่อสารออนไลน์ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการดำเนินงานของเทศบาลตำบลต้นไทร อำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส

อีนัส หะยีด๊ะ; เจตน์สฤษฎิ์ สังขพันธ์; ปกรณ์ ลิ้มโยธิน

ผู้แต่ง

อีนัส หะยีด๊ะ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยหาดใหญ่
เจตน์สฤษฎิ์ สังขพันธ์ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยหาดใหญ่
ปกรณ์ ลิ้มโยธิน คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยหาดใหญ่

คำสำคัญ:

การสื่อสารออนไลน์, การมีส่วนร่วมของประชาชน, สื่อสังคมออนไลน์, เทศบาลตำบล, การบริหารภาครัฐแบบมีส่วนร่วม

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาช่องทางการสื่อสารสื่อออนไลน์ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการดำเนินงานของเทศบาลตำบลต้นไทร อำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ ประชาชนที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไปและอาศัยอยู่ในเขตเทศบาลตำบลต้นไทร จำนวน 400 คน โดยใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถามมีค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค (Cronbach's Alpha Coefficient) สำหรับช่องทางการสื่อสารออนไลน์มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .985 และการมีส่วนร่วมของประชาชนมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .981 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ และการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุคูณ

ผลการวิจัยพบว่า ช่องทางการสื่อสารสื่อออนไลน์ที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการดำเนินงานของเทศบาลตำบลต้นไทร อำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส ได้แก่ Facebook LINE และ TikTok สามารถร่วมกันทำนายการมีส่วนร่วมของประชาชนได้ระดับปานกลาง (ร้อยละ 38.40)

เอกสารอ้างอิง

กมลรัฐ อินทรทัศน์. (2549). การพัฒนาองค์ความรู้การสื่อสารเพื่อสุขภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.

จันทร์ทิพย์ ทองโชติ และชาญยุทธ หาญชนะ. (2566). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาชุมชนตำบลนายูง อำเภอนายูง จังหวัดอุดรธานี. วารสารพุทธมัคค์, 8(1), 244–254.

เจ้าหน้าที่เทศบาล และประชาชนทั่วไป. (2568, 4 พฤษภาคม). เทศบาลตำบลต้นไทร อำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส [บทสัมภาษณ์].

ทิพย์วรรณ์ พัลวรรณ. (2564). นวัตกรรมการประชาสัมพันธ์เชิงกลยุทธ์ผ่านการสื่อสารเครือข่ายสังคมออนไลน์ “พีอาร์ยุคโควิด ต้องพลิกวิกฤติเป็นโอกาส”. วารสารวิชาการสังคมมนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 11(1), 14-25.

ปราณีต ม่วงนวล และคณะ. (2568). กลยุทธ์การสื่อสารในสังคมโลกาภิวัตน์. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 3(2), 185–210.

พระหากฤษณพงษ์ กิตฺติเวที. (2568). การสื่อสารศาสนาในยุคดิจิทัล พุทธศาสนาในสื่อสังคมออนไลน์ไทย. วารสารพุทธรัตโนบล, 1(3), 23–33.

มนูญ วิวรรณ. (2567). รูปแบบการจัดการการสื่อสารในงานกิจการสภาเทศบาล (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน) (สพร.). (2564). แผนพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของ ประเทศไทย พ.ศ. 2563-2565. สืบค้นเมื่อ 3 เมษายน 2568 จาก https://shorturl.asia/MomJY.

สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง. (2567). ข้อมูลพื้นฐานด้านการพัฒนาจังหวัดชายแดนภาคใต้. สืบค้นเมื่อ 23 มีนาคม 2568 จาก http://idc.sbpac.go.th.

อรทัย ก๊กผล. (2552). คู่คิด คู่มือ การมีส่วนร่วมของประชาชนสำหรับผู้บริหารท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: ส เจริญ การพิมพ์.

อัจฉรา ปัณฑรานุวงศ์. (2560). สื่อสังคมออนไลน์เฟซบุ๊กและทวิตเตอร์กับความสนใจ ความผูกพัน และการมีส่วนร่วมทางการเมือง. วารสารนิเทศศาสตร์, 35(3), 79-93.

อาภัสสร อ้นวิเศษ และอุษา บิ้กกิ้นส์. (2566). นวัตกรรมการสื่อสารสุขภาพเพื่อการป้องกันและเฝ้าระวังโรคซึมเศร้า. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม, 13(1), 39-56.

อารีรัตน์ ปานศุภวัชร. (2561). การสื่อสารทางสื่อสังคมออนไลน์กับการสื่อสารแบบบอกต่ออิเล็กทรอนิกส์ และความตั้งใจซื้อผลิตภัณฑ์เครื่องปั๊มนมของมารดามือใหม่ในประเทศไทย (วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารการตลาดดิจิทัล). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

อีนัส หะยีด๊ะ และคณะ. (2568). นวัตกรรมการสื่อสารเพื่อการเปลี่ยนแปลง: การสร้างชุมชนที่ยั่งยืนในยุคดิจิทัล. ใน การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 16. (น. 751–761). สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.

Mergel, I. (2013). Social media adoption and resulting tactics in the U.S. federal government. Government Information Quarterly, 30(2), 123–130.

Srisai, A. P. (2025). The Role of Social Media in Political Mobilization Among Youth in Thailand: Case Study of the 2020 Thai Protests. Journal of Research in Social Science and Humanities, 4(1), 34–37.