ภาวะผู้นำที่เป็นแบบอย่างของนักการเมือง
คำสำคัญ:
ภาวะผู้นำ, การเป็นแบบอย่าง, นักการเมืองบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอแนวคิดเกี่ยวกับภาวะผู้นำที่เป็นแบบอย่างของนักการเมืองที่ดี ในฐานะกรอบคุณค่า และพฤติกรรมเชิงระบบ มิใช่เพียงคุณธรรมส่วนบุคคล โดยมุ่งกำกับการใช้อำนาจทางการเมืองให้เป็นไปอย่างชอบธรรม โปร่งใส และยึดประโยชน์สาธารณะเป็นศูนย์กลาง ภาวะผู้นำลักษณะนี้มีบทบาทสำคัญต่อการสร้างความชอบธรรมของอำนาจรัฐ ความไว้วางใจของประชาชน และประสิทธิผลของนโยบายสาธารณะ ลักษณะสำคัญทั้ง 8 ด้าน ได้แก่ 1. ด้านการยึดมั่นในคุณธรรมและความซื่อสัตย์ 2. ด้านการรับผิดชอบต่อผลการทำงานของตนเอง 3. ด้านการเป็นผู้นำที่มีวิสัยทัศน์ชัดเจน 4. ด้านการทำในสิ่งที่ตนพูด 5. ด้านการประพฤติตนเป็นกลางและยุติธรรม 6. ด้านการเคารพกติกาและกระบวนการประชาธิปไตย 7. ด้านการเป็นผู้เสียสละและยึดประโยชน์ส่วนรวมเป็นที่ตั้ง และ 8. ด้านการเป็นผู้เสริมสร้างความร่วมมือและความไว้วางใจ สะท้อนมิติหลักของภาวะผู้นำทางการเมืองสมัยใหม่ ได้แก่ จริยธรรมและความรับผิด วิสัยทัศน์เชิงยุทธศาสตร์ และการยึดมั่นกระบวนการประชาธิปไตยและการมีส่วนร่วม การบูรณาการมิติเหล่านี้ช่วยให้การใช้อำนาจได้รับการยอมรับจากสังคม เอื้อต่อการดำเนินนโยบายอย่างมีประสิทธิภาพ และเสริมสร้างความร่วมมือ และความยั่งยืนของการพัฒนา โดยเฉพาะในบริบทการเมืองท้องถิ่น
เอกสารอ้างอิง
โกวิทย์ พวงงาม. (2555). การปกครองท้องถิ่นไทย : หลักการและมิติใหม่ในอนาคต (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
วรเดช จันทรศร. (2552). ทฤษฎีการนำนโยบายสาธารณะไปปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สมาคมนักวิจัยมหาวิทยาลัยไทย (TURA).
สุภางค์ จันทวานิช. (2561). ทฤษฎีสังคมวิทยาและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2556). การเมืองของพลเมือง : สู่สหัสวรรษใหม่ (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: คบไฟ.
Ansell, C. & Gash, A. (2008). Collaborative governance in theory and practice. Journal of Public Administration Research and Theory, 18(4), 543–571.
Bovens, M. (2007). Analysing and assessing accountability. European Law Journal, 13(4), 447–468.
Dahl, R. A. (1989). Democracy and its critics. New Haven, CT: Yale University Press.
Kouzes, J. M. & Posner, B. Z. (2017). The leadership challenge (6th ed.). Hoboken, NJ: Wiley.
Nanus, B. (1992). Visionary leadership. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Perry, J. L. & Wise, L. R. (1990). The motivational bases of public service. Public Administration Review, 50(3), 367–373.
Peters, B. G. (2019). Institutional Theory in Political Science: The New Institutionalism (4th ed.). Cheltenham, UK: Edward Elgar Publishing.
Putnam, R. D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. New York: Simon & Schuster.
Rawls, J. (1971). A theory of justice. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Suchman, M. C. (1995). Managing legitimacy: Strategic and institutional approaches. Academy of Management Review, 20(3), 571–610.
Tyler, T. R. (2006). Why people obey the law (2nd ed.). Princeton, NJ: Princeton University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
หมวดหมู่
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
