การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน กลุ่มสาระการเรียนรู้สุขศึกษา และพลศึกษา เรื่อง พฤติกรรมทางเพศของวัยรุ่น โดยการจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐาน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนวัดราชสิงขร
DOI:
https://doi.org/10.65205/jedusrru.2025.3387คำสำคัญ:
ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน, พฤติกรรมทางเพศของวัยรุ่น, การจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐาน, โรงเรียนวัดราชสิงขรบทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) พัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง พฤติกรรมทางเพศของวัยรุ่น โดยการจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐานของนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ให้เป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนดร้อยละ 80 (2) ศึกษาความก้าวหน้าทางการเรียน เรื่อง พฤติกรรมทางเพศของวัยรุ่น โดยการจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐาน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 (3) ศึกษาความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ เรื่อง พฤติกรรมทางเพศของวัยรุ่น โดยการจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐานของนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนวัดราชสิงขร ห้อง ป.6/1 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2566 จำนวน 32 คน ได้มาโดยวิธีการสุ่มแบบอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย (1) ชุดเนื้อหาสาระและกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง พฤติกรรมทางเพศของวัยรุ่น โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน (2) แผนการจัดการเรียนรู้ เรื่องพฤติกรรมทางเพศของวัยรุ่น โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน (3) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่องพฤติกรรมทางเพศของวัยรุ่นและ (4) แบบสอบถามความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า (1) ผลการพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง พฤติกรรมทางเพศของวัยรุ่น โดยการจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐาน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษา ปีที่ 6 โรงเรียนวัดราชสิงขร มีผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียน เป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนดร้อยละ 80 (2) ความก้าวหน้าทางการเรียน เรื่อง พฤติกรรมทางเพศของวัยรุ่น โดยการจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐาน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 มีค่าความก้าวหน้า อยู่ในระดับสูง คิดเป็นร้อยละ 77 เป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนดมากกว่าร้อยละ 50 (3) ความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ เรื่องพฤติกรรมทางเพศของวัยรุ่น โดยการจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐาน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.28 , S.D. = 0.67)
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). มาตรฐานการเรียนรู้และตัวชี้วัด กลุ่มสาระการเรียนรู้สุขศึกษาและพลศึกษา (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
ฉันทกานต์ สวนจันทร์. (2564). การพัฒนาความสามารถในการแก้ปัญหา โดยใช้กิจกรรมการเรียนรู้ปัญหาเป็นฐาน เรื่อง ความปลอดภัยในชีวิต กลุ่มสาระการเรียนรู้สุขศึกษาและพลศึกษา ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น, 18(1), 57-68.
ภานุ นิลศิลา และ ลักขณา สุกใส. (2563). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน หน่วยการเรียนรู้เพศศึกษาเพื่อเสริมสร้างทักษะชีวิต ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน. วารสาร มจร,อุบลปริทรรศน์, 5(3), 43-52.
รุ่งสมทรัพย์ เรืองศรีอนันต์. (2562). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้ โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน (PBL) เรื่องความปลอดภัยในชีวิต กลุ่มสาระการเรียนรู้สุขศึกษาและพลศึกษา ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. ครุศาสตรมหาบัญฑิต สาขาหลักสูตรและการเรียนการสอนมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
สถาพร พฤฑฒิกุล. (2558). การจัดการเรียนการสอนแบบ Active Learning. สระแก้ว: คณะเทคโนโลยีการเกษตรมหาวิทยาลัยบูรพา วิทยาเขตสระแก้ว.
หลักสูตรสถานศึกษา โรงเรียนวัดราชสิงขร. (2566). หลักสูตรสถานศึกษา ปีการศึกษา 2566. กรุงเทพฯ: โรงเรียนวัดราชสิงขร.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารครุศาสตร์ปัญญพัฒน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความลิขสิทธิ์






