ศักยภาพด้านการท่องเที่ยวเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนกะปง จังหวัดพังงา

ผู้แต่ง

  • พวงเพชร ฤทธิพรพันธุ์ หลักสูตรอนุปริญญาบริหารธุรกิจ สาขาวิชาเทคโนโลยีดิจิทัลธุรกิจ วิทยาลัยชุมชนพังงา
  • เสาวคนธ์ ศรีสุคนธรัตน์ หลักสูตรอนุปริญญาบริหารธุรกิจ สาขาวิชาการจัดการ วิทยาลัยชุมชนพังงา
  • ณัฐสินี ชอบตรง หลักสูตรอนุปริญญาศิลปศาสตร์ สาขาวิชาการท่องเที่ยวและบริการ วิทยาลัยชุมชนพังงา
  • ชุดาภรณ์ ทองจุน หลักสูตรอนุปริญญาบริหารธุรกิจ สาขาวิชาเทคโนโลยีดิจิทัลธุรกิจ วิทยาลัยชุมชนพังงา

คำสำคัญ:

ศักยภาพด้านการท่องเที่ยว, ชุมชนกะปง, การพัฒนาการท่องเที่ยว

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวและวิเคราะห์สภาพแวดล้อมปัจจัยภายในและภายนอกในการพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนกะปง จังหวัดพังงา ดำเนินการวิจัยเชิงคุณภาพผ่านการศึกษาเอกสารและเก็บรวบรวมข้อมูลภาคสนามจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 35 คน แบ่งเป็นการสัมภาษณ์เชิงลึก 12 คน และการสนทนากลุ่ม 23 คน เครื่องมือวิจัยคือแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างและแนวทางการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีวิเคราะห์เนื้อหาและเทคนิคการวิเคราะห์สภาพแวดล้อมและศักยภาพ ผลการวิจัยพบว่า 1) คุณค่าแหล่งท่องเที่ยว มีความโดดเด่นทั้งด้านธรรมชาติเมืองในหมอก ประวัติศาสตร์เชื่อมโยงเมืองตะโกลา และวิถีเกษตรอัตลักษณ์ (ทุเรียนสาลิกา และมังคุดทิพย์) 2) ความสะดวกในการเข้าถึง เส้นทางหลักมีความสะดวกและรองรับยานพาหนะได้ทุกประเภทแต่ควรพัฒนาการเชื่อมโยงสู่แหล่งท่องเที่ยวรอง 3) การมีส่วนร่วมของชุมชน มีความตื่นตัวสูงแต่ยังขาดทักษะการเป็นเจ้าบ้านที่ดี 4) โอกาสในการพัฒนา ได้รับการสนับสนุนงบประมาณและนโยบายจากภาครัฐในระดับมาก และ 5) การประชาสัมพันธ์ ยังขาดการส่งเสริมเชิงรุกผ่านสื่อออนไลน์อย่างต่อเนื่อง ผลการวิเคราะห์สภาพแวดล้อมและศักยภาพ พบว่า จุดแข็งคือ ชื่อเสียงของแหล่งท่องเที่ยวและภูมิอากาศที่เย็นสบาย จุดอ่อนคือ มาตรฐานการบริการและบุคลากร พื้นที่นี้มีโอกาสจากนโยบาย BCG Model ขณะเดียวกันยังเผชิญอุปสรรคจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและข้อจำกัดด้านงบประมาณสำหรับการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน

เอกสารอ้างอิง

กรมทรัพย์สินทางปัญญา. (2561). ประกาศกรมทรัพย์สินทางปัญญา เรื่อง การขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ ทุเรียนสาลิกาพังงา ทะเบียนเลขที่ สช 61100116. https://www.ipthailand.go.th/images/26669/GI/GIregistration_announcement/GIregistration213_new661016.pdf.

กรมทรัพย์สินทางปัญญา. (2566). ประกาศกรมทรัพย์สินทางปัญญา เรื่อง การขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์: มังคุดทิพย์พังงา ทะเบียนเลขที่ สช 66100213. https://www.ipthailand.go.th/images/26669/GI/GIregistration_announcement/GIregistration213_new661016.pdf.

กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา. (2567). สถิติการท่องเที่ยวภายในประเทศ จำแนกตามจังหวัด ปี 2566–2567. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. สืบค้นจาก https://www.mots.go.th/more_news_new.php?cid=730

กองทุนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว. (2566). แผนปฏิบัติการระยะยาวกองทุนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว พ.ศ. 2566–2570. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

บุพชาติ ดวงดี. (2560). รูปแบบการพัฒนาเพื่อขับเคลื่อนการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนแบบบูรณาการในจังหวัดนนทบุรี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 36(6), 218–227.

บรรเจิด พูลศิลป์. (2559). กรมวิชาการเกษตร เดินหน้าวิจัยและพัฒนาทุเรียนสาลิกาพืชท้องถิ่นอัตลักษณ์คู่เมืองพังงา. เคหการเกษตร, 40(9), 32.

ปาริฉัตร สิงห์ศักดิ์ตระกูล และพัชรินทร์ เสริมการดี. (2556). การศึกษาศักยภาพและแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของชุมชนบ้านทุ่งมะปรัง อำเภอควนโดนและบ้านโตนปาหนัน อำเภอควนกาหลง จังหวัดสตูล. วารสารสุทธิปริทัศน์, 27(83), 97–112.

ปาริฉัตร สิงห์ศักดิ์ตระกูล และพัชรินทร์ เสริมการดี. (2563). การศึกษาศักยภาพและแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของชุมชนบ้านทุ่งมะปรัง อำเภอควนโดนและบ้านต้นปาหนัน อำเภอควนกาหลง จังหวัดสตูล. รายงานวิจัย. คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.

พลอยชมพู ฐิติยาภรณ์. (2553). การสื่อส่ารชุมชนท่องเที่ยวยั่งยืน: กรณีศึกษาชุมชนตลาดน้ำคลองลัดมะยม. วิทยานิพนธ์วารสารศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ภัทร์ธนกัลย์ เตี่ยไพบูล. (2557). ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยชุมชน บ้านหัวนอนวัด ตำบลแม่ทอม อำเภอบางกล่ำ จังหวัดสงขลา. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

มนัส สุวรรณ. (2532). นิเวศวิทยาการพัฒนาเศรษฐกิจ. โอเดียนสโตร์.

รสสุคนธ์ ประดิษฐ์ และรัดเกล้า เปรมประสิทธิ์. (2557). ศักยภาพและโอกาสในการพัฒนาการท่องเที่ยวของตำบลเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารสังคมศาสตร์, 10(2), 127–149.

วิวัฒน์ชัย บุญยภักดิ์. (2529). ผลกระทบของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวต่อมรดกทางวัฒนธรรม. จุลสารการท่องเที่ยว, 4(4), 31–38.

วิภา สรีระทุ. (2551). ศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของอำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์. สารนิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการวางแผนและการจัดการการท่องเที่ยวเพื่ออนุรักษ์สิ่งแวดล้อม. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2561). รายงานสถานการณ์คุณภาพสิ่งแวดล้อมของประเทศไทย พ.ศ. 2561. สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. https://www.onep.go.th/book/soe2561.

Bonzanigo, L., Giupponi, C., & Balbi, S. (2016). Sustainable tourism planning and climate change adaptation in the Alps: A case study of winter tourism in mountain communities in the Dolomites. Journal of Sustainable Tourism, 24(4), 637 - 652. https//doi.org/10.1080/09669582.2015.1122013.

lordache, M. C. (2009). The importance planning of public relations in tourist organizations’ communication. Management, 12(2), 239–248.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-03-31

รูปแบบการอ้างอิง

ฤทธิพรพันธุ์ พ., ศรีสุคนธรัตน์ เ., ชอบตรง ณ., & ทองจุน ช. (2026). ศักยภาพด้านการท่องเที่ยวเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนกะปง จังหวัดพังงา. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 6(1), 335–346. สืบค้น จาก https://so08.tci-thaijo.org/index.php/JMSSNRU/article/view/6094

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย