การพัฒนาตราผลิตภัณฑ์เส้นด้ายทำมือในเชิงพาณิชย์

ผู้แต่ง

  • นิรมล เนื่องสิทธะ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร
  • นันทกาญจน์ เกิดมาลัย คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร
  • วราธร พรหมนิล คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร

คำสำคัญ:

เส้นฝ้าย, สีย้อมธรรมชาติ, ตราผลิตภัณฑ์, ผลิตภัณฑ์เส้นด้านทำมือ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ พัฒนาตราผลิตภัณฑ์เส้นด้ายทำมือในเชิงพาณิชย์ กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ ผู้ผลิตผลิตภัณฑ์เส้นด้ายทำมือวิว ซึ่งเดิมได้ใช้ชื่อผู้ประกอบการเป็นชื่อแบรด์เพื่อดำเนินการจำหน่ายสินค้า ทำให้ขาด ความโดดเด่น ลูกค้าไม่สามารถจดจำและกลับมาซื้อซ้ำได้ งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพแบบมีส่วนร่วม เก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์ และยืนยันข้อมูลด้วยข้อมูลเชิงปริมาณ สถิติที่ใช้ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) การพัฒนาตราผลิตภัณฑ์เส้นด้ายทำมือเชิงพาณิชย์ ใช้ชื่อแบรนด์ “วิวสวย” “Viewsuay” ตัวย่อ “VS” หมายถึง เส้นด้ายย้อมสีธรรมชาติ ออกแบบตราให้สื่อถึงความอ่อนไหวเปรียบกับเส้นด้ายพลิ้วไหว ลายเส้น แบบอักษรเป็นทางการสื่อถึงความหนักแน่น จริงจัง เข้มแข็ง มั่นคง โลโก้อักษรภาษาอังกฤษ ตัววี (V) สีเขียว และตัวเอส (S) สีน้ำเงิน ซ้อนติดกันไม่แยกจากกัน (VS) เหมือนเส้นด้ายที่นำมาร้อยเรียงเป็นตัวอักษร ปลายอักษรตัวเอสที่อยู่หลังตัววี ใช้เส้นปลายออกแบบใช้เส้นเรียวเล็กลง ปลายแหลมให้สีน้ำตาล ใต้ประโยคใช้ชื่อ Little Craft Studio พร้อมทั้งเกิดการสร้างเครือข่ายผู้ผลิตวัตถุดิบเส้นด้ายร่วมกับกลุ่มผู้ประกอบการครามภูไท อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร ทำให้เกิดนวัตกรรมการสร้างผู้ประกอบการใหม่จากผู้ผลิตวัตถุดิบเส้นฝ้ายย้อมสีธรรมชาติ ชื่อแบรนด์ Lisa Handicrafts ลิสา แฮนดิคราฟ ในช่องทางออนไลน์ เน้นตลาดในสื่อสังคมออนไลน์แพลตฟอร์มเฟซบุ๊ก และ 2) สร้างผลิตภัณฑ์นัวตกรรมฝ้ายย้อมสีเหลือบจากธรรมชาติหมายถึงหนึ่งไจฝ้ายย้อม 3 สี ย้อม 5 โทนสี ดังนี้ สีเหลืองย้อมส้มและชมพู สีครามย้อมเขียวและเหลือง สีครามย้อมม่วงและชมพู สีขาวสีครามและม่วง  และสีขาวย้อมฟ้าและเขียว เพื่อนำมาเป็นวัตถุดิบในการทอผ้า การถักโครเชต์ และการปักลวดลาย เป็นต้น ทำให้ผลิตภัณฑ์เส้นด้ายย้อมสีธรรมชาติมี ความหลากหลาย และตราผลิตภัณฑ์ที่เหมาะสำหรับผู้ประกอบการยังช่วยให้มีการสื่อสารไปยังผู้บริโภค ทำให้สามารถจดจำได้ง่าย เกิดการกลับมาซื้อซ้ำและสามารถสร้างความยั่งยืนในเชิงพาณิชย์ต่อไป

เอกสารอ้างอิง

กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม. (2563). การสร้างตราสินค้า. สืบค้น 6 เมษายน 2568 จาก https://www.dip.go.th/th/category/2020-05-23-11-52-18/2020-10-08-09-25-02

ขจรศักดิ์ วงศ์วิราช, วรารัตน์ สิทธิวงษ์, พัสวรรณ ใจเป็ง และอณัศยา เสียงใส. (2565). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดออนไลน์ที่ส่งผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าโอทอปบนแพลตฟอร์มออนไลน์. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา(สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 16(3), 64-78.

ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2553). การเป็นสมัยใหม่กับแนวคิดชุมชน. สร้างสรรค์.

เฉลิมโรจน์ ชัยสิทธิพัฒนา. (2561). พฤติกรรมการซื้อ, ผลกระทบของตราสินค้า และแฟชั่นต่อความยินดีที่จะจ่ายผลิตภัณฑ์ผ้าย้อมครามเกษตรกรของกลุ่ม Generation B Generation X และ Generation Y. แก่นเกษตร, 46(2), 289-300.

นนทพร ปั่นทรัพย์ และวิไลลักษณ์ รักบำรุง. (2568). กลยุทธ์การตลาดดิจิทัล และนวัตกรรมการตลาดที่มีผลต่อความจงรักภักดีในการซื้อสินค้าออนไลน์ของผู้บริโภค ในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารรัฐประสาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 8(2), 1-9.

บุญชม ศรีสะอาด. (2549). การวิจัยเพื่อแก้ปัญหาและพัฒนาผู้เรียน. สุวีริยาสาส์น.

ปรีดี นุกุลสมปรารถนา. (2563). บันไดสูการสราง Emotional Brand ขั้นสุด. สืบค้น 6 เมษายน 2568 จาก https://www.popticles.com/branding/emotional-brand-ladder/.

พนิดา หมั้นทรัพย์. (2564). การสร้างแบรนด์ในช่วงวิกฤตให้ประสบความสำเร็จ. การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

มาโนชย์ นวลสระ, น้ำเพชร เตปินสาย และชัชชญา ชุติณัฐภูวดล. (2564). แนวทางการพัฒนาผลิตภัณฑ์และตราสินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ให้ได้มาตรฐานระดับสากล จังหวัดเชียงราย. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 15(1), 119-134.

วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2551). วิธีวิทยาการวิจัย. สุวีริยาสาส์น.

สมิทธิ์ บุญชุติมา และชนาภา หนูนาค. (2560). การสื่อสารในภาวะวิกฤต. 21 เซ็นจูรี.

สุดาดวง เรืองรุจิระ. (2543). หลักการตลาด (พิมพ์ครั้งที่ 9). ประกายพรึก.

สุวิทย์ วงศ์รุจิราวาณิชย์. (2568). ประเภทของบรรจุภัณฑ์ หลักพื้นฐานที่ผู้ประกอบการไม่ควรมองข้าม. สมาคมการออกแบบบรรจุภัณฑ์ไทย. สืบค้น 6 เมษายน 2568. จาก https://thaipda.or.th/typeofpackage/.

สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.

แสงตะวัน เพชรสุวรรณ. (2564). อิทธิพลของการรับรู้คุณค่าตราสินค้า และความไว้วางใจ ต่อความตั้งใจเชิงพฤติกรรมของผู้บริโภคผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม. วิทยานิพนธ์ธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.

เอกศิษฏ์ มีประเสริญสกุล และพัดชา อุทิศวรรณกุล. (2566). นวัตกรรมการพัฒนาเส้นใยบัวหลวงผ่านกระบวนการ

พลาสมา. วารสารศิลป์ปริทัศน์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 11(2), 70-80.

Aaker, D. A. (1996). Measuring brand equity across products & markets. California Management Review, 38(3), 102-120.

Esteban-Guitart, M., Monreal-Bosch, P., Palma, M., & González-Ceballos, I. (2020). Sustaining students’ identities within the context of participatory culture. Designing, implementing & evaluating an interactive learning activity. Sustainability, 12(12), 4870. https://doi.org/10.3390/su12124870.

Kotler, P. (1994). Marketing management: analysis, planning, implementation & control (8th ed). Prentice-Hall.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-03-31

รูปแบบการอ้างอิง

เนื่องสิทธะ น., เกิดมาลัย น., & พรหมนิล ว. (2026). การพัฒนาตราผลิตภัณฑ์เส้นด้ายทำมือในเชิงพาณิชย์. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 6(1), 428–442. สืบค้น จาก https://so08.tci-thaijo.org/index.php/JMSSNRU/article/view/6111

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย