การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนแบบร่วมมือโดยใช้เทคนิค Think-Pair-Share เพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนราชวินิต นนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนารูปแบบการเรียนการสอนแบบร่วมมือด้วยเทคนิค Think-Pair-Share เพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 และ 2) ศึกษาประสิทธิผลของรูปแบบ ดำเนินการตามกระบวนการวิจัยและพัฒนา 4 ระยะ ได้แก่ การศึกษาความต้องการจำเป็น การพัฒนารูปแบบ การทดลองใช้รูปแบบ และการประเมินและปรับปรุงรูปแบบ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนราชวินิต นนทบุรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรี ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 1 ห้องเรียน รวม 33 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบกลุ่มที่ใช้ห้องเรียนเป็นหน่วยสุ่ม เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ รูปแบบและคู่มือการใช้รูปแบบ แผนการจัดการเรียนรู้ แบบวัดความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ และแบบสอบถามความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าทีแบบไม่เป็นอิสระต่อกัน
ผลการวิจัยพบว่า 1) รูปแบบที่พัฒนาขึ้น เรียกว่า PTPSRE Model สังเคราะห์ขึ้นจาก ADDIE Model การเรียนรู้แบบร่วมมือด้วยเทคนิค Think-Pair-Share และแนวคิดความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ ประกอบด้วย 6 ขั้น คือ ขั้นเตรียมพร้อมรับข้อมูล (Preparation) ขั้นการคิด (Think) ขั้นการจับคู่ (Pair) ขั้นการแลกเปลี่ยนความรู้ (Share) ขั้นสรุปและสะท้อนผลการเรียนรู้ (Reflection) และขั้นประเมินผล (Evaluation) มีหลักการสำคัญคือ เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง ผู้สอนทำหน้าที่อำนวยความสะดวก ใช้สถานการณ์จริงเป็นฐานของกิจกรรมและสื่อ และประเมินตามสภาพจริงด้วยเกณฑ์การให้คะแนนแบบรูบริก และ 2) นักเรียนมีความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และมีความพึงพอใจต่อรูปแบบอยู่ในระดับมาก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารครุศาสตร์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารครุศาสตร์เล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยนครพนม และคณาจารย์ท่านอื่น ๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใด ๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา คุณารักษ์. (2545). การออกแบบระบบการเรียนการสอน. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิระ ดีช่วย. (2554). ทฤษฎีการเรียนรู้และการประยุกต์ใช้ในห้องเรียน. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
จินตนา ศิริธัญญารัตน์ และวัชรา เล่าเรียนดี. (2563). การออกแบบระบบการเรียนการสอน (พิมพ์ครั้งที่ 3). โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จุฬารัตน์ บุษบงก์. (2561). การพัฒนารูปแบบการรู้เท่าทันสื่อในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี [รายงานการวิจัย, มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ]. https://tdc.thailis.or.th/tdc/dccheck.php?Int_code=41&RecId=1322&obj_id=3773&showmenu=no
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2564). การจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active learning). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2562). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 23). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัชรี ปิยภัณฑ์. (2555). การออกแบบและพัฒนาหลักสูตร. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2558). วิธีวิจัยทางการศึกษา. ภาควิชาหลักสูตรและวิธีสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
โรงเรียนราชวินิต นนทบุรี. (2565). หลักสูตรสถานศึกษากลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย.
โรงเรียนราชวินิต นนทบุรี. (2567). รายงานผลการวิเคราะห์ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน.
เรวดี ศรีสุข. (2562). การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเพื่อพัฒนาทักษะทางสังคม. วารสารศึกษาศาสตร์, 30(1), 10–20. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/SNC/article/view/243012/165258
ล้ำเลิศ. (2558). การจัดการเรียนรู้คณิตศาสตร์อย่างสร้างสรรค์. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศูนย์ดำเนินงาน PISA แห่งชาติ สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2562). ผลการประเมิน PISA 2018: บทสรุปสำหรับผู้บริหาร. https://pisathailand.ipst.ac.th/pisa/reports/2018/
ศูนย์ดำเนินงาน PISA แห่งชาติ สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2564). ผลการประเมิน PISA 2018 การอ่าน คณิตศาสตร์ และวิทยาศาสตร์. https://pisathailand.ipst.ac.th/pisa2018-fullreport/
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2560). คู่มือหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานราชเลขาธิการ. (2542). พระบรมราโชวาทและพระราชดำรัสพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 9 เกี่ยวกับการศึกษา.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กระทรวงศึกษาธิการ.
สุสิริยา ธิรากุลนันท์ชัย. (2562). การพัฒนาทักษะการคิดวิเคราะห์ทางคณิตศาสตร์. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2550). การเรียนรู้แบบร่วมมือ: แนวทางและการจัดกิจกรรมในห้องเรียน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไชยยศ เรืองสุวรรณ. (2533). การออกแบบการเรียนการสอน. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
Anderson, L. W. (1997). Classroom assessment: Enhancing the quality of teacher decision making. Lawrence Erlbaum Associates.
Arends, R. I. (1998). Learning to teach (5th ed.). McGraw-Hill.
Creswell, J. W. (2003). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (2nd ed.). SAGE Publications.
Dick, W., Carey, L., & Carey, J. O. (2005). The systematic design of instruction (6th ed.). Pearson.
Glaser, R. (1965). Instructional technology and the measurement of learning outcomes. American Psychologist, 20(8), 519–521. https://doi.org/10.1037/h0022123
Houghton Mifflin. (1995). Mathematics: Applications and concepts. Houghton Mifflin Company.
Johnson, D. W., & Johnson, R. T. (1994). Learning together and alone: Cooperative, competitive, and individualistic learning (4th ed.). Allyn & Bacon.
Johnson, D. W., & Johnson, R. T. (2003). Joining together: Group theory and group skills (8th ed.). Allyn & Bacon.
Johnson, D. W., Johnson, R. T., & Holubec, E. J. (2014). Cooperation in the classroom (9th ed.). Interaction Book Company.
Joyce, B., Weil, M., & Calhoun, E. (2009). Models of teaching (8th ed.). Pearson.
Kagan, S. (2009). Kagan cooperative learning. Kagan Publishing.
Kruse, K. (2009). Introduction to instructional design and the ADDIE model. https://www.kruse.com/addie
Lyman, F. T. (1981). The responsive classroom discussion: The inclusion of all students. In A. S. Anderson (Ed.), Mainstreaming digest (pp. 109–113). University of Maryland Press.
Ministry of Education Singapore. (2013). Mathematics syllabus secondary one to four: Express course, normal (academic) course. Ministry of Education.
National Council of Teachers of Mathematics. (2006). Curriculum focal points for prekindergarten through grade 8 mathematics: A quest for coherence. Author.
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2023). PISA 2022 results (Volume I): The state of learning and equity in education. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/53f23881-en
Saylor, J. G., Alexander, W. M., & Lewis, A. J. (1981). Curriculum planning for better teaching and learning (4th ed.). Holt, Rinehart and Winston.
Slavin, R. E. (1995). Cooperative learning: Theory, research, and practice (2nd ed.). Allyn & Bacon.
Slavin, R. E. (2011). Instruction based on cooperative learning. In R. E. Mayer & P. A. Alexander (Eds.), Handbook of research on learning and instruction (pp. 344–360). Routledge.
Tenenberg, J., & Smith, C. (1996). Cooperative learning in computer science. ACM SIGCSE Bulletin, 28(1), 65–69. https://doi.org/10.1145/227210.227229
Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. University of Chicago Press.
Wiggins, G., & McTighe, J. (2005). Understanding by design (Expanded 2nd ed.). Association for Supervision and Curriculum Development.
