บทบาทของวัฒนธรรมองค์การต่อการจัดการทรัพยากรมนุษย์ ในยุคการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัล
คำสำคัญ:
วัฒนธรรมองค์การ, การจัดการทรัพยากรมนุษย์, การเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัลบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ วิเคราะห์บทบาทเชิงกลยุทธ์ของวัฒนธรรมองค์การที่มีต่อกระบวนการการจัดการทรัพยากรมนุษย์ในยุคการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัล โดยใช้การวิเคราะห์เชิงพรรณนา ซึ่งมีการอ้างอิงแนวคิดและทฤษฎีวัฒนธรรมองค์การและการจัดการทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิทัล เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของเทคโนโลยีและสภาพเศรษฐกิจและการเมือง ส่งผลให้การลงทุนในเทคโนโลยีอย่างเดียวจึงไม่สามารถรับประกันความสำเร็จได้หากขาด “วัฒนธรรมองค์การ” ที่เป็นรากฐานของพฤติกรรมและความเชื่อร่วมกันของคนในองค์กร บทความนี้ชี้ให้เห็นว่า วัฒนธรรมการปรับตัว ซึ่งให้ความสำคัญกับความคล่องตัว การเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง และความกล้าที่จะทดลอง เป็นตัวแปรสำคัญในการขับเคลื่อนกลไกการจัดการทรัพยากรมนุษย์ทั้งหมด โดยส่งผลให้นักทรัพยากรมนุษย์ต้องปรับเปลี่ยนกระบวนการหลัก ตั้งแต่การสรรหาคนที่เน้นความสามารถในการปรับตัว และความกล้าเสี่ยง การใช้โปรแกรมเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ข้ามช่วงวัย ไปจนถึงการประยุกต์ใช้ การจัดการสมรรถนะเชิงคล่องตัว (agile performance management) เพื่อให้รางวัลแก่ความพยายามในการทดลอง การบูรณา การวัฒนธรรม การปรับตัวเข้ากับกลยุทธ์การจัดการทรัพยากรมนุษย์ จึงเป็นหัวใจสำคัญในการสร้างความสามารถในการแข่งขันและบุคลากรที่พร้อมเผชิญกับความไม่แน่นอนของโลกดิจิทัลอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
มณีรัตน์ ชัยยะ และเพ็ญศรี ฉิรินัง. (2566). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ภายใต้การเปลี่ยนแปลงสู่ยุคดิจิทัล (Digital HR). วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ, 11(1), 104-115.
ชยาพล สุนทรวิวัฒนา และมณฑล สรไกรกิติกูล. (2561). การพัฒนาความรู้ด้วยการหมุนเวียนงานภายในโรงพยาบาลนันอาและโพลีคลีนิค จังหวัดกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการบริหารธุรกิจ สมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย, 7(2), 26-38.
ธารทิพย์ พจน์สุภาพ และรุ่งอรุณ กระแสร์สินธุ์. (2564). การเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัลและบทบาทที่เปลี่ยนแปลงในการจัดการทรัพยากรมนุษย์. สักทอง : วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ (สทมส.), 27(1), 1-19. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/tgt/article/view/250211/169708.
พชร สันทัด. (2562). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อการทำงานในยุคประเทศไทย 4.0. วารสารอาชญากรรมและความปลอดภัย, 1(1), 79-87.
พรชัย เจดามาน, นิตยาพร กินบุญ และไพฑูรย์ พิมดี. (2560). ทรัพยากรมนุษย์: มิติการบริหารจัดการศตวรรษที่ 21อย่างยั่งยืน. สูตรไพศาลบิวเดอร์.
ศักดิพันธ์ ตันวิมลรัตน์. (2557). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ทางการศึกษา แนวคิด ทฤษฎีและบทบัญญัติทางกฎหมายที่เกี่ยวข้อง. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal ฉบับมนุยษ์ศาสตร์สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 7(3), 845-862. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/27465/23582.
วันชัย มีชาติ. (2544). พฤติกรรมบริหารองค์การสาธารณะ. โครงการผลิตตำราและเอกสารการสอน คณะรัฐศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สรวงอัยย์ อนันทวิจักษณ์. (2566). แนวทางการบริหารทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิทัล. วารสารการบริหารท้องถิ่น16(4), 595-615.
สุวัฒน์ งามแสง. (2568). ประสิทธิผลการบริหารทรัพยากรบุคคลในยุคดิจิทัลของสำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. วารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล, 11(1), 11–21.
Afsar, B., & Umrani, W. A. (2020). Transformational leadership and innovative work behavior: the role of motivation to learn, task complexity and innovation climate. European Journal of Innovation Management, 23(3), 402–428.
Al-Omush, A., Momany, M. T., Hannoon, A., & Anwar, M. (2023). Digitalization and sustainable competitive performance in small–medium enterprises: A moderation mediation model. Sustainability. 15(21), 15668. https://doi.org/10.3390/su152115668.
Cameron, K. S. & Quinn, R. E. (2011). Diagnosing and changing organization culture: Based on the competing values framework (3rd ed). Jossey-Bass.
Daft, R. (2012). Organization theory and design (11th ed). Cengage Learning.
Dubkēvičs, L., & Barbārs, A. (2010). The role of organizational culture in human resource management. Human Resource Management & Ergonomics, 4(1), 1-10.
Espina-Romero, L., Ríos Parra, D., Gutiérrez Hurtado, H., Peixoto Rodriguez, E., Arias-Montoya, F., Noroño-Sánchez, J. G., Talavera-Aguirre, R., Ramírez Corzo, J., & Vilchez Pirela, R. A. (2024). The role of digital transformation and digital competencies in organizational sustainability: A study of SMEs in Lima, Peru. Sustainability, 16(16), 6993. https://dol.org/10.3390/su16166993.
Hofstede, G. (1981). Culture and organizations. International Studies of Management & Organization, 10(4), 15–41. https://doi.org/10.1080/00208825.1980.11656300.
Nyameh, J. (2013). Empirical investigation of the impact of organizational culture on human resource management. International Journal of Business and Social Science, 4(5), 84-93.
Schein, E. H. (1990). Organizational culture. American Psychologist, 45(2), 109-119.
Singh. A. K. (2010). A study of HRM practices and organizational culture in selected private sector organizations in India. Acta Oeconomica Pragensia,18(4), 64-80.
Storey. J. (1992). Developments in the management of human resources. Blackwell.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
บทความที่ตีพิมพ์ในวารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร เป็นทัศนะ ลิขสิทธิ์ และความรับผิดชอบของผู้เขียนเจ้าของผลงาน
