การจัดการความรู้ด้านการสื่อสารภาษาอังกฤษเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวมรดกทางวัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์ในพัทยาเมืองอัจฉริยะ
คำสำคัญ:
การจัดการความรู้, การสื่อสารภาษาอังกฤษ, การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์, มรดกทางวัฒนธรรม, พัทยาเมืองอัจฉริยะบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ จัดการความรู้ด้านการสื่อสารภาษาอังกฤษเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวมรดกทางวัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์ในพัทยาเมืองอัจฉริยะ เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามและการสัมภาษณ์ กลุ่มตัวอย่างคือนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ 20 คน และบุคลากรผู้ให้บริการ 50 คน จากสวนนงนุช ตลาดน้ำสี่ภาค ปราสาทสัจธรรม และเขาพระตำหนัก การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่านักท่องเที่ยวชาวต่างชาติร้อยละ 90.0 ต้องการข้อมูลประวัติแหล่งท่องเที่ยว และร้อยละ 85.0 ต้องการแผนที่เดินทางเป็นภาษาอังกฤษ ในส่วนของบุคลากรผู้ให้บริการ ส่วนใหญ่มีทักษะภาษาอังกฤษ โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง โดยทักษะที่อยู่ในระดับต่ำที่สุดคือ การพูด นอกจากนี้ผู้วิจัยได้พัฒนาคู่มือภาษาอังกฤษเพื่อ การบริการนักท่องเที่ยวในแหล่งมรดกทางวัฒนธรรม ซึ่งการประเมินความพึงพอใจของผู้ใช้พบว่าอยู่ในระดับมาก โดยหัวข้อ “บทสนทนาเบื้องต้น” และ “การบอกทาง” ได้รับคะแนนสูงสุดตามลำดับ การวิจัยนี้ชี้ให้เห็นว่าการจัดการความรู้ผ่านการพัฒนาสื่อภาษาอังกฤษที่ตอบสนองต่อความต้องการของผู้ให้บริการและนักท่องเที่ยว จะช่วยยกระดับคุณภาพการบริการและส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของพัทยาเมืองอัจฉริยะอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ ดอนกวนเจ้า และอภิราดี จันทร์แสง. (2565). การพัฒนาทักษะการพูดและการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาอังกฤษโดยการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดการสอนภาษาเพื่อการสื่อสารร่วมกับวิดีโอยูทูบของนักเรียนชั้นประถมศึกษา ปีที่ 6. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(9), 477–494.
กองวิเทศสัมพันธ์และการประกันคุณภาพ. (2562). คู่มือการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย (ฉบับปรับปรุง). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.
กันตภณ แก้วสง่า และนิศาชล จำนงศรี. (2558). การจัดการความรู้การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา. Suranaree Journal of Social Science, 9(2), 79-103.
ชัชรีย์ บุนนาค. (2561). ปัญหาการเรียนการสอนภาษาอังกฤษในประเทศไทยและข้อเสนอแนะด้านยุทธศาสตร์การพัฒนาการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ ปี 2564–2568. In รายงานการประชุม Graduate School Conference (Vol. 2, No. 1, pp. 235-241).
ญาณิศา สู่ทรงดี, วิโรจน์ ทองปลิว, จงกิจ วงษ์พินิจ, ทองพูล ขุมคำ และศิรประภา รัตนรวมการ. (2566). การจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษแห่งศตวรรษที่ 21. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 25(1), 273-292.
ณัฐวดี ไกรเทพ, ชลกร คงกระพันธ์, เพชราภรณ์ ประทีป ณ ถลาง และเจนใจ นิพัทธมานนท์. (2564). การใช้ทักษะภาษาอังกฤษในอุตสาหกรรมการโรงแรม และการท่องเที่ยว. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. 17(1), 1-23.
ธนาพันธุ์ ณ เชียงใหม่. (2567). การ ใช้กิจกรรมการจัดการเรียนรู้แบบเชิงรุก (Active Learning) เพื่อพัฒนาทักษะการสื่อสารในด้านวรรณกรรมเพื่อการสอนภาษาอังกฤษของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 18(2), 87-99.
ธีรภัท ชัยพิพัฒน์. (2562). การจัดการความรู้การท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์ในพื้นที่ท่องเที่ยวสามเหลี่ยมทองคำ อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย. รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.
ปานจิต จุลกาญจน์. (2556). การจัดการความรู้และการจัดการความรู้ลูกค้าในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. การค้นคว้าอิสระวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปิยะดา ดาวล้อมจันทร์, ศศิพิมล ประพินพงศกร และแววตา เตชาทวีวรรณ. (2564). พฤติกรรมการแสวงหาสารสนเทศของนักท่องเที่ยวไทยเจเนเรชันวาย. วารสารสารสนเทศศาสตร์, 39(1), 38-58.
ปิยนุช แก้วกสิ และรภัสศักย์ เหตุทอง. (2563). ปัญหาการใช้ภาษาอังกฤษของมัคคุเทศก์ในกลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอ่าวไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 11(1), 135–150.
รัตนา กลิ่นจุ้ย, ชวนพบ เอี่ยวสานุรักษ์, ศิริกร โรจนศักดิ์ และวาสนา จักรแก้ว. (2566). ประสิทธิผลของการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษแบบปรับเหมาะตามลีลาการเรียนรู้และบุคลิกภาพของนักศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 25(4), 287-298.
สุชาติ คณานนท์, กล้า สมตระกูล และ ไพรัช ถิตย์ผาด. (2562). วัฒนธรรมสร้างสรรค์: ยุทธศาสตร์การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเมืองพัทยา. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 27(54), 121-143.
สำนักงานปลัดกระทรวงการคลัง. (2565). แนวทางการดำเนินงานการจัดการความรู้ (Knowledge Management) ของสำนักงานปลัดกระทรวงการคลังและสำนักงานรัฐมนตรี กระทรวงการคลัง ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2565. สำนักงานปลัดกระทรวงการคลัง กระทรวงการคลัง.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี.
Agustiana, V., Thamrin, N., & Oktoma, E. (2024). The role of English language proficiency in the global economy and business communication. International Journal Administration, Business & Organization, 5(4), 82–90.
Bobanovic, M. K., & Grzinic, J. (2011). The importance of English language skills in the tourism sector: A comparative study of students/employees perceptions in Croatia. Almatourism-Journal of Tourism, Culture and Territorial Development, 2(4), 10-23.
Botir, K. (2024). The needs analysis of using English in travel agencies in urban cities in Uzbekistan: focusing on the language use difficulties. In The Paris Conference on Education 2024 Official Conference Proceedings (pp. 453–467). IAFOR. https://doi.org/10.22492/issn.2758-0962.2024.35.
Burns, A., & Siegel, J. (Eds.). (2017). International perspectives on teaching the four skills in ELT: Listening, speaking, reading, writing. Springer.
Chen, D. (2023). How visitors perceive heritage value—a quantitative study on visitors’ perceived value and satisfaction of architectural heritage through SEM. Sustainability, 15, 9002. https://doi.org/10.3390/su15119002.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297-334.
Education First. (2023). EF English Proficiency Index. A Ranking of 113 Countries and Regions by English Skills. https://www.ef.com/assetscdn/WIBIwq6RdJvcD9bc8RMd/cefcom-epi-site/reports/2023/ef-epi-2023-english.pdf.
Fierro, R., & Benalil, G. (2024). Benefits, process and challenges of knowledge management. Journal of Enterprise and Business Intelligence, 4(2), 83-94.
Haleem, A., Javaid, M., Qadri, M. A., & Suman, R. (2022). Understanding the role of digital technologies in education: A review. Sustainable Operations and Computers, 3, 275-285.
Oktoma, E., Solihat, D., & Masruroh, R. (2024). The role of English language Skills in the tourism industry in the 4.0 era in Kuningan district, West Java province. International Journal Administration, Business & Organization, 5(4), 71–81.
Wurzburger, R., Aageson, T., Pattakos, A., & Pratt, S. (Eds.). (2009). Creative tourism: A global conversation. Sunstone Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
บทความที่ตีพิมพ์ในวารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร เป็นทัศนะ ลิขสิทธิ์ และความรับผิดชอบของผู้เขียนเจ้าของผลงาน
