การประเมินผลกระทบทางสังคมและนำเสนอแนวทางการวิเคราะห์ผลตอบแทนทางสังคมจากการลงทุนของแหล่งเรียนรู้เชิงศิลปะและการออกแบบ: กรณีศึกษา ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ กรุงเทพมหานคร
คำสำคัญ:
การประเมินผลกระทบทางสังคม, ผลตอบแทนทางสังคมจากการลงทุน, แหล่งเรียนรู้เชิงศิลปะและ การออกแบบ, ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ กรุงเทพมหานครบทคัดย่อ
งานวิจัยมีวัตถุประสงค์คือเพื่อระบุห่วงโซ่ผลกระทบทางสังคม ประเมินผลกระทบทางสังคม (Social Impact Assessment: SIA) ที่เกิดขึ้นจากแหล่งเรียนรู้เชิงศิลปะและการออกแบบ: กรณีศึกษาศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ กรุงเทพมหานคร อีกทั้งนำเสนอแนวทางการวิเคราะห์ผลตอบแทนทางสังคมจากการลงทุน (Social Return On Investment: SROI) โดยใช้กรณีศึกษาจากศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นหนึ่งในหน่วยงานหลักในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์ของประเทศ กระบวนการวิจัยดำเนินผ่านการเก็บรวบรวมข้อมูลเชิงลึกจากผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในย่านเจริญกรุง อันเป็นพื้นที่ต้นแบบของการพัฒนาพื้นที่สร้างสรรค์บนฐานทุนวัฒนธรรมและความเป็นย่านดั้งเดิม เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 22 คน ซึ่งคัดเลือกจากการเป็นผู้พักอาศัย ในย่านเจริญกรุง ใช้วิเคราะห์การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ โดยเริ่มจากการจัดระเบียบข้อมูล จากนั้นให้รหัสข้อมูล จัดกลุ่มข้อมูล แล้วจึงหาความสัมพันธ์เชื่อมโยงระหว่างกลุ่มข้อมูลที่ได้ เพื่อสร้างบทสรุป ผลการวิจัยพบว่า ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบมีบทบาทในการยกระดับศักยภาพของชุมชนในมิติต่าง ๆ ทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม เช่น การเพิ่มรายได้จากกิจกรรมสร้างสรรค์ การกระตุ้นความภาคภูมิใจในอัตลักษณ์ของย่าน การสร้างเครือข่ายระหว่างนักสร้างสรรค์และผู้ประกอบการในพื้นที่ อย่างไรก็ตามการใช้กรอบวิเคราะห์ SROI ยังชี้ให้เห็นถึงความคุ้มค่าในการลงทุนของภาครัฐในผลลัพธ์เชิงคุณภาพ เช่น การเข้าถึงโอกาสการเรียนรู้ใหม่ ๆ การมีส่วนร่วมของชุมชน และการเปลี่ยนแปลงทัศนคติที่ส่งเสริมวัฒนธรรมการเรียนรู้ตลอดชีวิต
เอกสารอ้างอิง
โกลบอล เพาเวอร์ ซินเนอร์ยี่. (2568). Sustainability คืออะไร? ทำไมธุรกิจและสังคมยุคใหม่ต้องให้ความสำคัญ. สืบค้น 1 ธันวาคม 2568 จาก https://www.gpscgroup.com/th/news/1618/what-is-sustainability-and-importance.
ชนม์ชนิกานต์ ศศิชานนท์. (2564). ทฤษฎีพื้นฐานที่นักออกแบบ (เมือง) ควรรู้ เพื่อทำความเข้าใจย่านและเมือง(understanding urbanism). Theurbanis สืบค้น 28 มีนาคม 2568 จาก https://theurbanis.com/public-realm/10/11/2021/5508.
โชติกา ภาษีผล. (2560). เปิดประเด็น: การประเมินผลตอบแทนทางสังคม. วารสารครุศาสตร์. 45(4), 342-352.
บานชื่น นักการเรียน และเพ็ญศรี บางบอน. (2559). การพัฒนาที่ยั่งยืน. สิรินธร ปริทรรศน์, 17(2), 64-69.
ภาณุเดช รอบคิด. (2561). การศึกษากระบวนการออกแบบและวางผังชุมชนเมือง กรณีศึกษาโครงการปรับปรุงฟื้นฟูชุมชนริมคลองรอบกรุง. การค้นคว้าอิสระสถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการออกแบบชุมชนเมือง มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ยอดดนัย สุขเกษม. (2563). เศรษฐกิจสร้างสรรค์กับการใช้มรดกวัฒนธรรมเชิงความเชื่อ: กรณีศึกษา ตำนานวัดเขาอ้อ ตำบลควนขนุน จังหวัดพัทลุง. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารงานวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ. (2561). รายงานประจำปี 2561. สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน).
ศุภวัฒน์ ปภัสสรากาญจน์. (2559). การนำทฤษฎีการเปลี่ยนแปลงและตัวแบบตรรกะเพื่อการปรับตัวด้านภูมิอากาศมาใช้ในการพัฒนาชุมชนและท้องถิ่น. วารสารการบริหารท้องถิ่น. 9(1), 41-58.
สฤณี อาชวานันทกุล และภัทราพร แย้มละออ. (2560). คู่มือการประเมินผลลัพธ์ทางสังคมและผลตอบแทนทางสังคมจากการลงทุน. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์. (2564). รายงานประจำปี 2564. สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน).
UNCTAD. (2010). Creative economy report 2010: Creative economy – A feasible development option. Retrieved December 1, 2025, from https://unctad.org/system/files/official-document/ditctab20103_en.pdf.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
บทความที่ตีพิมพ์ในวารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร เป็นทัศนะ ลิขสิทธิ์ และความรับผิดชอบของผู้เขียนเจ้าของผลงาน


