THE BEHAVIOR AND DEMAND OF WELLNESS TOURISM SERVICES BASED ON THE CONCEPT OF CREATIVE ECONOMY IN LOEI PROVINCE
Keywords:
behavior, demand, wellness tourism, creative economyAbstract
This research aimed to 1) study the behavior of wellness tourists according to the concept of creative economy in Loei Province; 2) study the needs for receiving wellness tourism services according to the concept of creative economy in Loei Province. The research tool was a questionnaire the sample in the study was the medical tourists traveling in Loei Province that was unable to specify quantity. Therefore, a sample size of 400 persons was determined by using the Cochran (1953) formula, a simple sampling method. Descriptive statistics were used to analyze the data, including frequency distribution, percentage, mean, and standard deviation. The results of the study found that the main purpose of traveling was to visit relatives and friends. The favorite tourist attractions were historical tourist attractions such as temples, historical sites, museums, historical parks, etc., They traveled during holidays as family trip. Factors affecting interest in wellness tourism formats were the safety of tourist destinations. A popular way to find wellness tourism information was to find information from the Tourism Authority of Thailand. Most agreed that the form of wellness tourism, which was suitable for Loei Province, was mineral bathing (Spa) services (mineral bathing services in mineral springs, springs, fish spas, or milk baths). The results of the data analysis of interest data in the form of wellness tourism activity type was that overall respondents were interested in wellness tourism activity type. Wellness promotion tourism was at a high level. When considering each issue and sorting the average value from highest to lowest, it was found that watching demonstrations/learning and practicing traditional Thai massage methods was at the highest level, followed by traditional Thai massage services according to massage programs in various service centers, and inhaling the aroma from essential oils that spread throughout the area, and treat various symptoms.
References
กอแก้ว จันทร์กิ่งทอง และวิวัฒน์ จันทร์กิ่งทอง. (2564). แนวทางการพัฒนาศักยภาพผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวในจังหวัดสงขลากับพื้นที่เชื่อมโยง (พัทลุง นครศรีธรรมราช ปัตตานี ยะลา นราธิวาส และสตูล). วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 13(1), 45-69.
เขมลักษณ์ คุปคีตพันธ์ และปริญญา บรรจงมณี. (2563). แนวทางการพัฒนาองค์ประกอบการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของนักท่องเที่ยว ชาวยุโรปในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 14(1), 1-13.
ชวัลนุช อุทยาน (2564). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. สืบค้น 13 กุมภาพันธ์ 2566 จาก https://touristbehaviour.wordpress.com
นัทธ์หทัย เถาตระกูล และภัทรพรรณ วรรณลักษณ์. (2563). การตัดสินใจท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวไทยในแหล่งท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารมหาวิทยาลัยคริสเตียน, 26(2), 72-83.
ปิรันธ์ ชิณโชติ และธีระวัฒน์ จันทึก. (2559). รูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของสวนผึ้ง. วารสารสาขามนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ, 9(1), 250-268.
พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2561. (2561, 10 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 135 ตอนที่ 59 ก หน้า 27.
มนไท เหรัญญะ. (2564). พฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของชาวไทยผู้ที่สนใจท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิชาการสาระศาสตร์, 4(3), 664-677.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์. (2552). โครงการศึกษาแผนภาพอนาคตของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ (Creative Industries Foresight) เพื่อใช้กำหนดยุทธศาสตร์การพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ของประเทศ. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน)
Cochran, W. G. (1953). Sampling Techniques. New York: John Wiley & Sons.
Mathieson, A., & Wall, G. (2009). Tourism: Change, Impacts, and Opportunities. New Jersey: Pearson Prentice Hall.
Global Wellness Institute. (2018). Global Wellness Tourism Economy Executive Summary NOVEMBER 2018. Global Wellness Institute.
Hawkins, D. I. & Best, R. J., & Coney, K. A. (2001). Customer Behavior: Building Marketing Strategy. Boston: McGraw-Hill.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2024 JOURNAL OF MANAGEMENT SCIENCE SAKON NAKHON RAJABHAT UNIVERSITY

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
An article published in the Journal of Management Science. Sakon Nakhon Rajabhat University is the opinion, copyright and responsibility of the author of the work.