Guidelines for developing an agricultural tourism rout in Mueang distric, Uthai Thani province

Authors

  • Ajcharawan Sujkird Modern Business Management, Faculty of Management Science, Valaya Alongkorn Rajabhat University under the Royal Patronage

Keywords:

travel, travel route, agricultural tourism

Abstract

The objectives of this research were 1) to study the process of developing agricultural tourism routes in Mueang District, Uthai Thani Province, and 2) to develop an agricultural tourism route in Mueang District, Uthai Thani Province. It was action research combined with qualitative research that involved the community in the research process. The sample group consisted of 4 enterprise groups by selecting enterprise groups that operated in agriculture or had agricultural products with voluntarily participated in the project, and 30 community leaders. The results of the study found that 1) the process of developing to promote tourism routes was composed of natural tourist attractions, along with a climate and unique natural characteristics, transportation and safe, adequate utilities, and public relations, collaboration with both government and private sectors. 2) Guidelines for developing agricultural tourism route was interesting and could be developed as tourism route due to the readiness of personnel, physical nature, management, and marketing.

References

กรมส่งเสริมการเกษตร. (2562). การส่งเสรมการท่องเที่ยวเชิงเกษตร. กลุ่มส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชน กรมส่งเสริมการเกษตร.

เจษฏา นกน้อย. (2559). การท่องเที่ยวเชิงเกษตร: แนวคิดและประสบการณ์. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์, 36(2), 157-169.

ธรรมจักร เล็กบรรจง. (2562). การพัฒนารูปแบบการมีส่วนร่วมในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอย่างยั่งยืน ชุมชนนาหมื่นศรี อำเภอนาโยง จังหวัดตรัง. รายงานการวิจัย. สงขลา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.

ปวริศร ชมพู่ทอง, ประภัสสร วิเศษประภา และชุติรัตน์ เจริญสุข. (2565). การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจศักยภาพแหล่งท่องเทียวที่มีผลต่อความตั้งใจ ท่องเทียวเชิงเกษตรในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 5(1), 36-52.

พรชัย จิตติวสุรัตน์ และฐปณี รัตนถาวร. (2565). การพัฒนาเส้นทางท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเกษตรด้วยกระบวนการวิเคราะห์เชิงสัณฐานพื้นที่ผ่านโครงข่ายการสัญจรในชุมชนริมคลองมหาสวัสดิ์จังหวัดนครปฐม. วารสาร ศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. 22(3), 49-80.

พระครูใบฎีกาศักดิ์ดนัย เนตรพระ และเอกมงคล เพ็ชรวงษ์. (2566). แนวทางการจัดการตลาดส่งเสริมการเที่ยวเชิงเกษตรของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนวิถีพุทธ จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 8(6), 250-260.

พุทธประภา ประชาโชติ. (2560). การพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์จากภูมิปัญญาท้องถิ่น เพื่อการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอย่างยั่งยืนกรณีศึกษา: เขตพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนจังหวัดเลย. วิทยานิพนธ์ศิลปมหาบัณฑิตสาขาวิชาศิลปะการออกแบบ มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ภูวดล บัวบางพลู. (2561). แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน อุทยานแห่งชาติเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทบุรี. วารสารวิจัยรำไพพรรณี. 12(2), 91-101.

รัมภาภัค ฤกษ์วีระวัฒนา และสุจิตรา ริมดุสิต. (2567). แนวทางการพัฒนาเส้นทางท่องเที่ยวสีเขียวหมู่บ้านวังใหญ่ ตำบลหนองกุงทับม้า อำเภอวังสามหมอ จังหวัดอุดรธานี. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 19(1), 19-29.

รัฐนันท์ พงศ์วิริทธิ์ธร, กัญญกาญจน์ ไซเออร์ส, สาลินี ชัยวัฒนพร, ภาคภูมิ ภัควิภาส และสุธีมนต์ ทรงศิริโรจน์. (2562). การศึกษาแนวทางการพัฒนาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวตามทัศนะนักท่องเที่ยวชาวไทยเพื่อความยั่งยืนภายใต้โครงการเพิ่มปริมาณน้ำในอ่างเก็บน้ำเขื่อนแม่กวงอุดมธารา จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 5(2), 386-399.

ลิลลาลี ศิริวิไลเลิศอนันต์. (2556). แนวทางการพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงเกษตรตามกรอบมาตรฐานแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรของกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา ในเขตตำบลเจริญราษฎร์ อำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา. การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยพะเยา.

วงศ์ระวิทย์ น้อมนำทรัพย์. (2565). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์บนฐานภูมิปัญญาช่างศิลป์จังหวัดนครปฐม. วารสารศิลปะศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 4(3), 443-456.

สำนักงานจังหวัดอุทัยธานี. (2566). แผนพัฒนาจังหวัดอุทัยธานี พ.ศ. 2566– 2570. สำนักงานจังหวัดอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี.

สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอุทัยธานี. (2566). แผนยุทธศาสตร์ด้านสาธารณสุขจังหวัดอุทัยธานี ปีงบประมาณ พ.ศ. 2566-2570. จังหวัดอุทัยธานี.

อัจฉริยาพร คันธมาลาเจริญ. (2564). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวในแนวทางท่องเที่ยว 4.0 กรณีศึกษาพื้นที่ตำบลกี้ดช้าง อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์การวางแผนภาคและเมืองมหาบัณฑิต สาขาวิชาการวางผังเมืองและสภาพแวดล้อม มหาวิทยาลัยแม่โจ้.

อนัญญา ปาอนันต์. (2560). การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงเกษตร จังหวัดระยอง. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

Buhalis, D. (2000). Marketing the Competitive Destination of the Future. Tourism Management, 21(1), 97-116.

Cohen, J. M. & Uphoff, N.T. (1979). Rural Development Participation: Concept and Measures for Project Design Implementation and Evaluation. Rural Development Committee Center for International Studies Cornell University.

Hillier, B. (1996). Cities as movement economies. Urban Design International, 1, 41-60.

Maraphot, K., & Somboon, T. (2016). The Development of Agro-tourism Learning Route: A Case Study of Tumbon Khlongkhuean, Chachoengsao Province. Journal of Thai Hospitality & Tourism, 11(2), 23-36.

Ramos L. A. A & L.B. Fletcher, L. B. (1982). Planning for Rural Development with Popular Participation. lowa: Department of Economic, Iowa state University.

Downloads

Published

2025-03-29

How to Cite

Sujkird, A. (2025). Guidelines for developing an agricultural tourism rout in Mueang distric, Uthai Thani province. JOURNAL OF MANAGEMENT SCIENCE SAKON NAKHON RAJABHAT UNIVERSITY, 5(1), 161–171. retrieved from https://so08.tci-thaijo.org/index.php/JMSSNRU/article/view/3786

Issue

Section

Academic Articles