ความท้าทายของทีวีโปรดิวเซอร์ที่มีต่อการผลิตเนื้อหาในยุคการเปลี่ยนผ่านสื่อดิจิทัล
คำสำคัญ:
ทีวีโปรดิวเซอร์, การผลิตเนื้อหา, ทีวีดิจิทัล, สื่อดิจิทัล, อุตสาหกรรมสื่อ, สื่อหลอมรวมบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาความสำคัญของบทบาททีวีโปรดิวเซอร์ในกระบวนการผลิตเนื้อหา พร้อมทั้งวิเคราะห์วิธีการทำงาน รูปแบบและปัจจัยความสำเร็จของตำแหน่งทีวีโปรดิวเซอร์อันส่งผลต่อประสิทธิภาพและคุณภาพของการผลิตเนื้อหาในบริบทอุตสาหกรรมสื่อยุคดิจิทัล เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกกับโปรดิวเซอร์ที่มีประสบการณ์ไม่น้อยกว่า 3 ปี จากสถานีโทรทัศน์ดิจิทัล 19 ช่อง ผลการวิจัยพบว่า บทบาทของทีวีโปรดิวเซอร์ในการผลิตเนื้อหาจะมีการวางแผนล่วงหน้าเพื่อให้สอดคล้องกับการเผยแพร่ผ่านแพลตฟอร์มที่หลากหลาย ขณะเดียวกันกระบวนการหลังการผลิตได้ทวีความซับซ้อนมากยิ่งขึ้น เนื่องจากจำเป็นต้องปรับรูปแบบเนื้อหาให้เหมาะสมและสอดรับกับลักษณะเฉพาะของแต่ละแพลตฟอร์ม ในส่วนของวิธีการทำงานของทีวีโปรดิวเซอร์เปลี่ยนผ่านจากการทำหน้าที่กำกับและควบคุมกระบวนการผลิตไปสู่การมีส่วนร่วมเชิงปฏิบัติการในฐานะผู้สร้างสรรค์และผลิตเนื้อหาโดยตรงมากยิ่งขึ้น รูปแบบการปฏิบัติหน้าที่ของโปรดิวเซอร์อยู่ภายใต้นโยบายและทิศทางของแต่ละสถานี โดยจำเป็นต้องตระหนักรู้ต่อสถานการณ์และกระแสสังคมที่เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ควบคู่กับการดำเนินงานภายใต้กลไกความต้องการของผู้ชมทางโทรทัศน์และออนไลน์ซึ่งมีอิทธิพลต่อการผลิตและการขับเคลื่อนอุตสาหกรรมสื่อ อย่างไรก็ตาม ปัจจัยความสำเร็จของตำแหน่งทีวีโปรดิวเซอร์จะประกอบด้วยทักษะการใช้ปัญญาประดิษฐ์ การปรับเปลี่ยนกระบวนการผลิต ความเข้าใจพฤติกรรมผู้บริโภคสื่ออย่างรอบด้าน ตลอดจนการรู้เท่าทันสถานการณ์และกระแสสังคม ทักษะเหล่านี้ล้วนสอดรับกับบริบทของอุตสาหกรรมสื่อที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
เอกสารอ้างอิง
กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์. (2568). เมื่อ “ทีวีดิจิทัล” เปลี่ยนสนามสู้ สู่ “ออนไลน์” คนดูจะได้หรือเสียอะไร. https://www.thaimediafund.or.th/2025/01/17/.
จิรศักดิ์ ก้อนพรหม. (2561). วิเคราะห์นวัตกรรมการเล่าเรื่องข้ามสื่อในรายการเดอะแมสซิงเกอร์. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ฐิตินัน บ. คอมมอน. (2561). ทีวีโปรดิวเซอร์: สถานะ บทบาท และการพัฒนาทักษะสำคัญในยุคดิจิทัลสร้างสรรค์. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 12(1), 227–257. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/dpuca/article/view/176057.
ธาม เชื้อสถาปนศิริ. (2557). สื่อโทรทัศน์ในยุคดิจิตอล. สถาบันวิชาการสื่อสาธารณะ (สสส.) องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย.
เบญนภา พัฒนาพิภัทร และนัจภัค มีอุสาห์. (2565). การพัฒนาสื่อการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมกระบวนการคิดเชิงสร้างสรรค์ในการสร้างสื่อยุคดิจิทัลร่วมกับเทคโนโลยีความจริงเสริม (AR). วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 42(1), 15–30. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/sujthai/article/view/254827.
ประคุณ รุ่งธนวิชญ์. (2560). ความท้าทายของดิจิทัลทีวีไทยในยุคการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมในการใช้ประโยชน์จากสื่อโสตทัศน์ของประชาชน. วารสารกิจการสื่อสารดิจิทัล, 1(1), 190–215. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/NBTC_Journal/article/view/115715.
พิทักษ์ ไปเร็ว, นำชัย ทนุผล และนรินทร์ สังข์รักษา. (2560). ภาพอนาคตการพัฒนากำลังคนเพื่อรองรับอุตสาหกรรม
โทรทัศน์ระบบทีวีดิจิตอลของประเทศไทยใน 5 ปีข้างหน้า. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 10(2), 1355–1378. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/98400.
ภาสกร จิตรใคร่ครวญ และอรรถวุฒิ เวศรานุรักษ์. (2564). เอกสารการสอนชุดวิชาการรณรงค์และผลิตงานโฆษณา หน่วยที่ 8–15. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุมน อยู่สิน และกรรมพุม บุญทวี. (2554). กระบวนการสร้างสรรค์รายการโทรทัศน์. ใน เอกสารการสอนชุดวิชาการสร้างสรรค์รายการโทรทัศน์ หน่วยที่ 1–5 (ฉบับปรับปรุง). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุภัสสร หาญลำยวง และเฉลิมพร เย็นเยือก. (2564). การปรับตัวและการสร้างนวัตกรรมด้านกลยุทธ์ของธุรกิจสื่อโทรทัศน์ในยุคทีวีดิจิตอล. วารสารสมาคมนักวิจัย, 26(1), 1–15. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jar/article/view/248829.
Cesar, P., & Geerts, D. (2011). Past, present, and future of social TV: A categorization. In IEEE Consumer Communications and Networking Conference (CCNC) (pp. 347–351). IEEE. https://doi.org/10.1109/CCNC.2011.5766519.
Denzin, N. K. (1970). The sociological method: A sourcebook. McGraw-Hill.
Johnsen, M. (2020). The role of producers in the film business. Stage 32. https://www.stage32.com/blog/the-role-of-producers-in-the-film-business-2147
Kim, J., & Merrill, J. K. (2022). Dynamic roles of social presence and individual differences in social TV platforms. Convergence: The International Journal of Research into New Media Technologies, 28(1), 291–305. https://doi.org/10.1177/13548565211057515.
McQuail, D. (2005). McQuail’s mass communication theory (5th ed). Sage.
Selva, D. (2016). Social television: Audience and political engagement. Television & New Media, 17(2), 159–173. https://doi.org/10.1177/1527476415616192.
Tsai, H.-S., & Lin, H.-F. (2023). Social TV and audience engagement: Investigating the relationship between facebook engagement and TV performance of The Voice (USA). Online Information Review, 47(3), 453–468. https://doi.org/10.1108/OIR-06-2021-0293.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
บทความที่ตีพิมพ์ในวารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร เป็นทัศนะ ลิขสิทธิ์ และความรับผิดชอบของผู้เขียนเจ้าของผลงาน
