การศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการตกเป็นเป้าหมายของการหลอกลวงให้ลงทุน ทางออนไลน์ของลูกค้าธนาคารออมสิน
คำสำคัญ:
พฤติกรรมเสี่ยงต่อการตกเป็นเหยื่อ, การรับรู้ความเสี่ยงออนไลน์, การตกเป็นเป้าหมายของการหลอกลวงให้ลงทุนทางออนไลน์บทคัดย่อ
การศึกษาในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาพฤติกรรมเสี่ยง ปัจจัยการรับรู้ความเสี่ยงออนไลน์ที่มีผลต่อการตกเป็นเป้าหมายของการหลอกลวงให้ลงทุนทางออนไลน์ของลูกค้าธนาคารออมสิน กลุ่มตัวอย่างคือ ลูกค้าของธนาคารออมสิน จำนวน 405 คน ใช้แบบสอบถามในการเก็บรวบรวมข้อมูล โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ความถดถอยเชิงพหุคูณ ผลการวิจัย พบว่า ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุ 31 - 36 ปี การศึกษาปริญญาตรี มีอาชีพพนักงานรัฐวิสาหกิจ มีรายได้เฉลี่ยต่อเดือน 35,001 บาทขึ้นไป และพฤติกรรมการลงทุนทางออนไลน์ รูปแบบการลงทุนสินทรัพย์ใหม่ การเทรดหุ้น การแลกเปลี่ยนสกุลเงิน มีการลงทุนทางออนไลน์เป็นครั้งแรก ปัจจัยพฤติกรรมเสี่ยง ส่งผลต่อการตกเป็นเป้าหมายของการหลอกลวงให้ลงทุนทางออนไลน์ของลูกค้าธนาคารออมสิน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และพบว่า ตัวแปรด้านความโลภ ด้านการตรวจสอบแหล่งที่มา ด้านความถี่ในการทำธุรกรรมออนไลน์ ด้านการติดตามข่าวสาร ส่งผลต่อการตกเป็นเป้าหมายของการหลอกลวงให้ลงทุนทางออนไลน์ของลูกค้าธนาคารออมสิน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ปัจจัยการรับรู้ความเสี่ยง ส่งผลต่อการตกเป็นเป้าหมายของการหลอกลวงให้ลงทุนทางออนไลน์ของลูกค้าธนาคารออมสิน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และพบว่า ตัวแปรด้านการรับรู้ความเสี่ยงด้านการเงิน ด้านการรับรู้ความเสี่ยงด้านความปลอดภัยส่งผลต่อการตกเป็นเป้าหมายของการหลอกลวงให้ลงทุนทางออนไลน์ของลูกค้าธนาคารออมสิน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
เอกสารอ้างอิง
กัลป์ กรุยรุ่งโรจน์. (2567). คนไทยรวยมิจ : การหลอกลวงออนไลน์ในไทยเทียบกับต่างประเทศ. สืบค้น 20 ธันวาคม 2568 จาก https://101pub.org/online-scammer-thailand-international/.
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2561). การวิเคราะห์สถิติขั้นสูงด้วย SPSS for Windows. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฐิติ ทศบวร และกฤษฎ์เลิศ สัมพันธารักษ์ (2568). ภูมิทัศน์ภัยการเงินในประเทศไทย. สถาบันวิจัยเศรษฐกิจป๋วยอึ๊งภากรณ์. สืบค้น 5 มกราคม 2569 จาก https://www.pier.or.th/pierspectives/004/.
ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2568). คนไทยกับภัยการเงิน: เสี่ยงภัย สู่ ปลอดภัย. สืบค้น 1 มิถุนายน 2569 จาก https://www.bot.or.th/th/research-and-publications/articles-and-publications/articles/article-20251027.html.
ฐิติรัตน์ สิขรีไพศาล (2568). แนวทางกลยุทธ์เพื่อลดพฤติกรรมการตกเป็นเหยื่อของอาชญากรรมทางออนไลน์สำหรับกลุ่มคนไทยเจเนอเรชันวาย. การศึกษาค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. https://ethesisarchive.library.tu.ac.th/thesis/2024/TU_2024_6733140062_19653_30172.pdf.
ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2568ข). รวมมิจฉาชีพภัยการเงินออนไลน์รอบโลก ปี 2568. สืบค้น 18 ธันวาคม 2568 จาก https://www.bot.or.th/th/research-and-publications/articles-and-publications/bot-magazine-issues/Phrasiam-66-3/globaltrend_financialfraud.html.
ธัญพิชชา สามารถ. (2565). การตกเป็นเหยื่อทางไซเบอร์ของผู้สูงอายุ. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาอาชญาวิทยาและงานยุติธรรม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. https://digital.car.cgula.ac.th/chulaetd/6716/.
ธีระ กุลสวัสดิ์. (2567). อาชญากรรมไซเบอร์: ศึกษากรณีการหลอกให้ลงทุน. รายงานการวิจัย. คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. https://buuir.buu.ac.th/xmlui/handle/1234567890/17446?show=full.
พชรพงศ์ อังกลสิทธิ์. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเข้าร่วมลงทุนในแชร์ลูกโซ่ของนักลงทุน. [ปริญญาโท, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่]. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. บัณฑิตวิทยาลัย, เชียงใหม่. https://cmudc.library.cmu.ac.th/frontend/Info/item/dc:161411.
ปภาดา บุนนาค. (2567). ความตระหนักรู้เท่าทันกลลวงหลอกขอข้อมูลทางไซเบอร์ (Phishing) ของกลุ่มคนช่วงวัย Gen Z. การศึกษาค้นคว้าอิสระวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สขาวิชาการแปรรูปธุรกิจทางดิจิทัล มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. https://ethesisarchive.library.tu.ac.th/thesis/2024/TU_2024_6323036027_15402_30156.pdf.
พรพิณ ประกายสันติสุข. (2550). ลักษณะส่วนบุคคล ค่านิยม ทรัพยากรการท่องเที่ยว และพฤติกรรมการท่องเที่ยว ในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนของนักท่องเที่ยวชาวไทย ในกรุงเทพมหานคร. สารนิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการตลาด มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์. (2550). พฤติกรรมผู้บริโภค. ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สัณห์ภพ วิทยาทอง. (2564). ความเสี่ยงในการตกเป็นเหยื่ออาชญากรรมทางการทำธุรกรรมออนไลน์ของนักศึกษามหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. วารสารวิชาการอาชญาวิทยาและนิติวิทยาศาสตร์, 7(1), 31-44. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/forensic/article/view/247153.
สุนันทา หลบภัย. (2558). การรับรู้ถึงความปลอดภัย ประโยชน์การใช้งาน และความง่ายในการใช้งานที่มีผลต่อการใช้บริการชำระเงินผ่านอุปกรณ์สื่อสารเคลื่อนที่ของผู้บริโภคในเขตกรุงเทพมหานคร. การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยกรุงเทพ. http://dspace.bu.ac.th/handle/123456789/1984.
อินทิรา พิทยานุรักษ์. (2567). การหลอกลวงผ่านช่องทางออนไลน์ให้ลงทุน. งานนิพนธ์รัฐศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารงานยุติธรรมและสังคม มหาวิทยาลัยบูรพา. https://ir.buu.ac.th/dspace/bitstream/1513/1348/1/65920188.pdf.
อุดมสิทธิ์ อุ่นพัฒนาศิลป, ศมานันทน์ รัตนศิริวิไล, วิชิต สุรดินทร์กูร และนลินี สุรดินทร์กูร. (2567). แนวทางการป้องกันพฤติกรรมเสี่ยงถูกหลอกลวงทำธุรกรรมทางการเงินออนไลน์ของผู้สูงอายุในจังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารวิชาการ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 7(1), A42-A56. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/human_dru/article/view/267286.
Bauer, R. A. (1960). Consumer behavior as risk taking. In R. S. Hancock (Ed.), Dynamic marketing for a changing world (389–398). American Marketing Association.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed). John Wiley & Sons. https://archive.org/details/samplingtechniqu0000coch_t4x6/page/n9/mode/2up.
Cohen, L. E., & Felson, M. (1979). Social change and crime rate trends: A routine activity approach. American Sociological Review, 44(4), 588–608. https://www.jstor.org/stable/2094589?origin=crossref.
Hindelang, M. J., Gottfredson, M. R., & Garofalo, J. (1978). Victims of personal crime: An empirical token of a theory of personal victimization. Ballinger. https://archive.org/details/victimsofpersona0000hind.
McKechnie, S., Winklhofer, H., & Ennew, C. (2006). Applying the technology acceptance model to the online retailing of financial services. International Journal of Retail & Distribution Management, 34(4/5), 388–410. https://doi.org/10.1108/09590550610660297.
Santrock, J. W. (1996). Adolescence (6th ed). Times Mirror Higher Education.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
บทความที่ตีพิมพ์ในวารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร เป็นทัศนะ ลิขสิทธิ์ และความรับผิดชอบของผู้เขียนเจ้าของผลงาน
