การพัฒนาแพลตฟอร์มการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรมด้วยเศรษฐกิจ BCG Model สู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์มูลค่าสูงในเมืองรอง อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี

Narinjong Wongaud; Siripa Wittayapornpipat; Pisan Tongnoppakun; Suttipong Klongdee; Natthakit Tansomros

Authors

Narinjong Wongaud Department of Digital Agriculture Business, Faculty of Social Technology, Rajamangala University of Technology Tawan-ok
Siripa Wittayapornpipat Department of Management for Entrepreneurship, Faculty of Social Technology, Rajamangala University of Technology Tawan-ok
Pisan Tongnoppakun Department of Digital Technology and Media Convergence, Faculty of Social Technology, Rajamangala University of Technology Tawan-ok
Suttipong Klongdee Department of Digital Technology and Media Convergence, Faculty of Social Technology, Rajamangala University of Technology Tawan-ok
Natthakit Tansomros Department of Tourism and Hospitality Innovation, Faculty of Liberal Arts, Rajamangala University of Technology Tawan-ok

Keywords:

development of a travel management platform, BCG model economy, Eco-cultural tourism, high-value creative economy, secondary city

Abstract

This research aims to 1) enhance the potential of eco-cultural tourism management through active the community, 2) develop a digital platform for eco-cultural tourism management, and 3) transfer knowledge of tourism management and the eco-cultural tourism platform, leveraging the BCG model to drive a high-value creative economy in Khlung District, Chanthaburi Province. The study utilized a qualitative research design integrated with Research and Development through a community participates process. The results showed that Wan Yao Subdistrict, Khlung District, possesses significant potential in natural resources, culture heritage, and local wisdom, making it highly suitable for community-based eco-cultural tourism development. Key tourism programs were designs to align with the local context, such as nature-based rafting, red hawk watching, and blue swimming crab bank education, and local seafood processing.A prototype digital platform was developed (www.crabbankchan.com), systematically integrating information on activities, tourist attractions, and local products, complete with a back-end management system for community – led operations. The platform testing results indicated that users were highly satisfied with the clarity of the information, the appropriateness of the content, and the ease of access. Despite initial challenges regarding limited technological literacy within the community, active participation and continuous knowledge transfer successfully addressed these gaps. The platform demonstrates significant potential for fostering economic, social and cultural sustainability. It can continue to be a model for community-based tourism management with a BCG economy in other secondary cities.

References

กนกวรา พวงประยงค์ และสานิตย์ หนูนิล. (2561). สังคมชนบทไทยสมัยใหม่กับปัจจัยกำหนดวิถีการดำเนินชีวิต. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 44(2), 34-64.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2565). แผนกลยุทธ์เพื่อการขับเคลื่อนการท่องเที่ยวสีขาวภายใต้โมเดลเศรษฐกิจ BCG (พ.ศ. 2566-2567). สืบค้น 20 กรกฎาคม 2567 จาก https://surl.li/fxpdrx.

กิตติศักดิ์ กลิ่นหมื่นไวย. (2567). การศึกษาศักยภาพเพื่อสร้างรูปแบบเส้นทางท่องเที่ยวและกิจกรรมการท่องเที่ยวโดยชุมชน ตําบลธารปราสาท อําเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา. วารสารการจัดการธุรกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา, 13(1), 21-44.

ณภัทร ญาโนภาส. (2561). นวัตกรรมการท่องเที่ยวยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฎกาญจนบุรี, 7(2), 148-158.

ดรรชนี เอมพันธุ์. (2546). เอกสารประกอบการสอนวิชาการจัดการวางแผนการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์. คณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

นิสากร ยินดีจันทร์, ภูริพัฒน์ แก้วตาธนวัฒนา และสันดุสิทธิ์ บริวงษ์ตระกูล. (2564). การพัฒนาศักยภาพชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา เครือข่ายท่องเที่ยวโดยชุมชนจันทบุรี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 11(1), 248-260.

ประภาศรี เธียรธุมา, ดรรชนี เอมพันธุ์ และนภวรรณ ฐานะกาญจน์ พงษ์เขียว. (2565). ศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวและการรับรู้ของนักท่องเที่ยว กรณีศึกษา อ่าวไร่เล อุทยานแห่งชาติ หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี จังหวัดกระบี่. วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทรวิโรฒ, 13(1), 87-103.

วราภรณ์ ทะนงศักดิ์, อรจิรา สิทธิศักดิ์ และชีวนันท์ คุณพิทักษ์. (2565). แพลตฟอร์มการจัดการฐานข้อมูลสำหรับการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ กรณีศึกษา ชุมชนปากบารา. วารสารอินทนิลทักษิณสาร มหาวิทยาลัยทักษิณ, 17(2), 9-34.

สำนักงานจังหวัดจันทบุรี. (2565). แผนพัฒนาจังหวัดจันทบุรี พ.ศ. 2561–2565 (ฉบับทบทวน พ.ศ. 2565). กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด. สืบค้น 4 พฤศจิกายน 2567 จาก https://www.chanthaburi.go.th/files/com_news_devpro/2022-03_00c0417a3a3283c.pdf.

สํานักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ. (2565). แผนปฏิบัติการดานการขับเคลื่อนการพัฒนาประเทศไทยโมเดลเศรษฐกิจ BCG พ.ศ. 2564-2570. กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. สืบค้น 4 พฤศจิกายน 2567 จาก https://www.bcg.in.th/bcg-action-plan/.

เอกชัย แซ่จึง, จงกล จันทร์เรือง, สุภาวดี พบพิมาย และสรวิศ ต.ศิริวัฒนา (2563). การพัฒนาแพลตฟอร์มดิจิทัลสนับสนุนการท่องเที่ยวชุมชน กรณีศึกษา อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอิสเทิร์นเอเชีย ฉบับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 17(3), 193-206.

Nguyen, T. (2021). Developing smart tourism in 4.0 industrial age: The case of Vietnam. In Proceedings of the International Scientific and Practical Conference on Sustainable Development of Regional Infrastructure. (Vol. 1, pp. 489–493). SCITEPRESS. https://doi.org/10.5220/0010592804890493.

United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development. Retrieved October 20, 2022, from https://sdgs.un.org/2030agenda.

Wang, Y., & Fesenmaier, D. R. (2004). Towards understanding members’ general participation in and active contribution to an online travel community. Tourism Management, 25(6), 709–722. https://doi.org/10.1016/j.tourman.2003.09.011.