พัฒนาและยกระดับสินค้าประเภทสมุนไพรด้วยการตลาดดิจิทัลสู่การเป็นศูนย์ การเรียนรู้สมุนไพรและธุรกิจสมุนไพรอย่างยั่งยืนในจังหวัดนครราชสีมา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยด้านการตลาดดิจิทัลที่ส่งผลต่อการพัฒนาและยกระดับสินค้าประเภทสมุนไพรสู่การเป็นศูนย์การเรียนรู้สมุนไพรและธุรกิจสมุนไพรอย่างยั่งยืนในจังหวัดนครราชสีมา โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ ประชากรคือผู้ที่เคยซื้อผลิตภัณฑ์ของวิสาหกิจชุมชนเกี่ยวกับสมุนไพรในอำเภอปากช่องและอำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา กลุ่มตัวอย่างจำนวน 440 คน ได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถาม ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.707 การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุ
ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีความคิดเห็นต่อปัจจัยด้านการตลาดดิจิทัลและการรับรู้คุณค่าตราสินค้าอยู่ในระดับมากที่สุดทุกด้าน โดยด้านการโฆษณาออนไลน์มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ( = 4.38) รองลงมาคือด้านเครือข่ายสังคมออนไลน์ (
= 4.37) ด้านการสื่อสารแบบปากต่อปากผ่านอิเล็กทรอนิกส์ (
= 4.36) และด้านการรับรู้คุณค่าตราสินค้า (
= 4.34) ผลการทดสอบสมมติฐานพบว่า การสื่อสารแบบปากต่อปากผ่านอิเล็กทรอนิกส์ เครือข่ายสังคมออนไลน์ และการโฆษณาออนไลน์ ส่งผลเชิงบวกต่อการรับรู้คุณค่าตราสินค้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยเครือข่ายสังคมออนไลน์มีอิทธิพลสูงสุด และทั้ง 3 ปัจจัยสามารถร่วมกันทำนายการรับรู้คุณค่าตราสินค้าได้ร้อยละ 73.2
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้
ไม่ใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้จัดทำ บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ และคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี ความรับผิดชอบด้านเนื้อหาและการตรวจร่างบทความแต่ละเรื่องเป็นความคิดเห็นของผู้เขียนบทความแต่ละท่าน
เอกสารอ้างอิง
กรมพัฒนาการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก กระทรวงสาธารณสุข. (2559). แผนแม่บทแห่งชาติว่าด้วยการพัฒนา สมุนไพรไทย ฉบับที่ 1 พ.ศ. 2560-2564. https://nph.dtam.moph.go.th/index.php/news-nph/download-document-nph/113-1-2560-2564
กรุงเทพธุรกิจ. (2565, 30 เมษายน). “สมุนไพรไทย” โกอินเตอร์ได้อย่างไร? แนะเริ่มจากคนไทยใช้ผลิตภัณฑ์สมุนไพร. https://www.bangkokbiznews.com/social/971176
กัณฐิกา จิตติจรุงลาภ. (2562). การสื่อสารแบบปากต่อปากอิเล็กทรอนิกส์ต่อพฤติกรรมการซื้อสินค้าออนไลน์. วารสารระบบสารสนเทศด้านธุรกิจ, 5(2), 43–65.
คณะกรรมการอำนวยการและคณะอนุกรรมการจัดทำแผนพัฒนาจังหวัดนครราชสีมา. (2560). แผนพัฒนาจังหวัดนครราชสีมาระยะ 4 ปี (พ.ศ. 2561-2564) และแผนปฏิบัติราชการประจำปีจังหวัดนครราชสีมา. http://www.nakhonratchasima.go.th/strategy/koratplanre60_61_64.pdf
ณฐาพัชร์ วรพงศ์พัชร์. (2567). การปฏิบัติการวิจัยอย่างมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาการจัดการตลาดดิจิทัล กลุ่มวิสาหกิจชุมชนกลุ่มอาชีพทรงคนอง พริกแกงครัวคนอง ตำบลทรงคนอง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม. วารสารวิทยาการจัดการและการบัญชี, 3(1), 65–86.
ธนวัฒน์ เกตุเพ็นวงศ์. (2565). อิทธิพลการสื่อสารปากต่อปากบนสื่อสังคมออนไลน์ที่มีผลต่อทัศนคติตราสินค้าและพฤติกรรมการสนับสนุนตราสินค้า กรณีศึกษา Streaming Video on Demand ในประเทศไทย [สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล].
พรรณี พิมพ์โพธิ์, เทอดเกียรติ แก้วพวง, และ ปิยะพงษ์ ยงเพชร. (2565). การพัฒนาตลาดสินค้าสมุนไพรแปรรูปประเภทน้ำมันนวดสปายุคดิจิทัลผ่านรูปแบบตลาดออนไลน์ด้วยกระบวนการแบบมีส่วนร่วมของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนเครื่องหอม จังหวัดสระแก้ว. RMUTL Journal of Socially Engaged Scholarship, 6(2), 75–85.
โรงพยาบาลโนนไทย. (2561). แผนยุทธศาสตร์ด้านสุขภาพ จังหวัดนครราชสีมา ประจำปี 2561. https://nonthai-hospital.com/wp-content/uploads/dlm_uploads/2017/10/Template-KPI-61-สสจ.นม.pdf
วสันต์ เกียรติทนงศักดิ์. (2563). การรับรู้คุณค่าตราสินค้าและการตลาดสื่อสังคมออนไลน์ที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์อาหารเสริมคอลลาเจน [สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล].
สำนักงานจังหวัดนครราชสีมา. (2566). แผนพัฒนาจังหวัดนครราชสีมาระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2566 - 2570) ฉบับทบทวนปีงบประมาณ พ.ศ. 2568. https://www2.nakhonratchasima.go.th/files/com_ebook_strategy/2023-11_86d83e18dd2fc32.pdf
สุภกร ตันวราวุฒิชัย, และ บุญไทย แก้วขันตี. (2564). ปัจจัยการตลาดแบบดิจิทัล การโฆษณาผ่านสื่อสังคมออนไลน์และความสามารถด้านโลจิสติกส์ที่ส่งผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าผ่านช่องทางพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ของผู้บริโภคในกรุงเทพมหานคร. วารสารเกษตรศาสตร์ธุรกิจประยุกต์, 15(22), 23–40.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). UCL Press.
Khumlaitong, N., Senangkanikorn, N., & Ingadapa, N. (2025). Productivity of logistics and supply chain management for herbal products from Thai community enterprises for sustainable economic value added. Cuestiones de Fisioterapia, 54(2), 1158–1168.
Manthiou, A., Rokka, J., Godey, B., & Tang, L. (2016). How social media marketing efforts influence brand equity creation and its consequences: The case of luxury brands. In Let’s Get Engaged! Crossing the Threshold of Marketing’s Engagement Era: Proceedings of the 2014 Academy of Marketing Science (AMS) Annual Conference (pp. 561–561). Springer.
Nanoledge. (2019). แนวโน้มของธุรกิจออนไลน์ในประเทศไทย. https://www.nanoledge.com/แนวโน้มของธุรกิจออนไลน์/
Songkum, K., Thanawatparinya, K., & Thawornsujaritkul, T. (2025). Guidelines for the successful management of herbal medicine manufacturing industry. TPM, 32(R2), 1012–1025.
Suriyawittayawate, C. (2019). From 20-year national strategy to national master plan on Thai herbal development through integrated agricultural education. Journal of Industrial Education, 18(1), 240–250.
Swasthaisong, S., Petchpongpan, W., Saenchat, P., Romyen, L., Thanaraj, N., & Mameekul, A. (2025). A model for sustainable success in herbal business: Educational strategies for entrepreneurial growth. Journal of Education and Learning, 14(6), 385–395.
Yamane, T. (1967). Statistics: An introductory analysis (2nd ed.). Harper and Row.
