DEVELOPMENT AND UPGRADING OF HERBAL WITH DIGITAL MARKETING TO BE A HERBAL LEARNING CENTER AND SUSTAINABLE HERBAL BUSINESS IN NAKHON RATCHASIMA PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to analyze digital marketing factors affecting the development and upgrading of herbal products toward becoming a herbal learning center and a sustainable herbal business in Nakhon Ratchasima Province. A quantitative research approach was employed. The population consisted of consumers who had previously purchased herbal products from community enterprises in Pak Chong District and Wang Nam Khiao District, Nakhon Ratchasima Province. The sample comprised 440 respondents selected through simple random sampling. The research instrument was a questionnaire with a reliability coefficient of 0.707. Data were analyzed using percentage, mean, standard deviation, Pearson correlation, and multiple regression analysis.
The findings revealed that the respondents rated all dimensions of digital marketing factors and perceived brand equity at the highest level. Among these, online advertising had the highest mean score ( = 4.38), followed by social networks (
= 4.37), electronic word-of-mouth communication (
= 4.36), and perceived brand equity (
= 4.34). The hypothesis testing results indicated that electronic word-of-mouth communication, social networks, and online advertising all had a positive effect on perceived brand equity at the 0.01 level of statistical significance. Among these factors, social networks had the strongest influence, and all three factors jointly predicted 73.2% of the variance in perceived brand equity.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ ไม่ใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้จัดทำ บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ และคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี ความรับผิดชอบด้านเนื้อหาและการตรวจร่างบทความแต่ละเรื่องเป็นความคิดเห็นของผู้เขียนบทความแต่ละท่าน
References
กรมพัฒนาการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก กระทรวงสาธารณสุข. (2559). แผนแม่บทแห่งชาติว่าด้วยการพัฒนา สมุนไพรไทย ฉบับที่ 1 พ.ศ. 2560-2564. https://nph.dtam.moph.go.th/index.php/news-nph/download-document-nph/113-1-2560-2564
กรุงเทพธุรกิจ. (2565, 30 เมษายน). “สมุนไพรไทย” โกอินเตอร์ได้อย่างไร? แนะเริ่มจากคนไทยใช้ผลิตภัณฑ์สมุนไพร. https://www.bangkokbiznews.com/social/971176
กัณฐิกา จิตติจรุงลาภ. (2562). การสื่อสารแบบปากต่อปากอิเล็กทรอนิกส์ต่อพฤติกรรมการซื้อสินค้าออนไลน์. วารสารระบบสารสนเทศด้านธุรกิจ, 5(2), 43–65.
คณะกรรมการอำนวยการและคณะอนุกรรมการจัดทำแผนพัฒนาจังหวัดนครราชสีมา. (2560). แผนพัฒนาจังหวัดนครราชสีมาระยะ 4 ปี (พ.ศ. 2561-2564) และแผนปฏิบัติราชการประจำปีจังหวัดนครราชสีมา. http://www.nakhonratchasima.go.th/strategy/koratplanre60_61_64.pdf
ณฐาพัชร์ วรพงศ์พัชร์. (2567). การปฏิบัติการวิจัยอย่างมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาการจัดการตลาดดิจิทัล กลุ่มวิสาหกิจชุมชนกลุ่มอาชีพทรงคนอง พริกแกงครัวคนอง ตำบลทรงคนอง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม. วารสารวิทยาการจัดการและการบัญชี, 3(1), 65–86.
ธนวัฒน์ เกตุเพ็นวงศ์. (2565). อิทธิพลการสื่อสารปากต่อปากบนสื่อสังคมออนไลน์ที่มีผลต่อทัศนคติตราสินค้าและพฤติกรรมการสนับสนุนตราสินค้า กรณีศึกษา Streaming Video on Demand ในประเทศไทย [สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล].
พรรณี พิมพ์โพธิ์, เทอดเกียรติ แก้วพวง, และ ปิยะพงษ์ ยงเพชร. (2565). การพัฒนาตลาดสินค้าสมุนไพรแปรรูปประเภทน้ำมันนวดสปายุคดิจิทัลผ่านรูปแบบตลาดออนไลน์ด้วยกระบวนการแบบมีส่วนร่วมของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนเครื่องหอม จังหวัดสระแก้ว. RMUTL Journal of Socially Engaged Scholarship, 6(2), 75–85.
โรงพยาบาลโนนไทย. (2561). แผนยุทธศาสตร์ด้านสุขภาพ จังหวัดนครราชสีมา ประจำปี 2561. https://nonthai-hospital.com/wp-content/uploads/dlm_uploads/2017/10/Template-KPI-61-สสจ.นม.pdf
วสันต์ เกียรติทนงศักดิ์. (2563). การรับรู้คุณค่าตราสินค้าและการตลาดสื่อสังคมออนไลน์ที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์อาหารเสริมคอลลาเจน [สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล].
สำนักงานจังหวัดนครราชสีมา. (2566). แผนพัฒนาจังหวัดนครราชสีมาระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2566 - 2570) ฉบับทบทวนปีงบประมาณ พ.ศ. 2568. https://www2.nakhonratchasima.go.th/files/com_ebook_strategy/2023-11_86d83e18dd2fc32.pdf
สุภกร ตันวราวุฒิชัย, และ บุญไทย แก้วขันตี. (2564). ปัจจัยการตลาดแบบดิจิทัล การโฆษณาผ่านสื่อสังคมออนไลน์และความสามารถด้านโลจิสติกส์ที่ส่งผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าผ่านช่องทางพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ของผู้บริโภคในกรุงเทพมหานคร. วารสารเกษตรศาสตร์ธุรกิจประยุกต์, 15(22), 23–40.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). UCL Press.
Khumlaitong, N., Senangkanikorn, N., & Ingadapa, N. (2025). Productivity of logistics and supply chain management for herbal products from Thai community enterprises for sustainable economic value added. Cuestiones de Fisioterapia, 54(2), 1158–1168.
Manthiou, A., Rokka, J., Godey, B., & Tang, L. (2016). How social media marketing efforts influence brand equity creation and its consequences: The case of luxury brands. In Let’s Get Engaged! Crossing the Threshold of Marketing’s Engagement Era: Proceedings of the 2014 Academy of Marketing Science (AMS) Annual Conference (pp. 561–561). Springer.
Nanoledge. (2019). แนวโน้มของธุรกิจออนไลน์ในประเทศไทย. https://www.nanoledge.com/แนวโน้มของธุรกิจออนไลน์/
Songkum, K., Thanawatparinya, K., & Thawornsujaritkul, T. (2025). Guidelines for the successful management of herbal medicine manufacturing industry. TPM, 32(R2), 1012–1025.
Suriyawittayawate, C. (2019). From 20-year national strategy to national master plan on Thai herbal development through integrated agricultural education. Journal of Industrial Education, 18(1), 240–250.
Swasthaisong, S., Petchpongpan, W., Saenchat, P., Romyen, L., Thanaraj, N., & Mameekul, A. (2025). A model for sustainable success in herbal business: Educational strategies for entrepreneurial growth. Journal of Education and Learning, 14(6), 385–395.
Yamane, T. (1967). Statistics: An introductory analysis (2nd ed.). Harper and Row.