กลยุทธ์การตลาดเพื่อส่งเสริมกิจกรรม “คนถ่อแพ”การท่องเที่ยวทางน้ำเชิงนิเวศชุมชนแพรกหนามแดง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบริบททางสังคมและมุมมองของผู้ให้บริการและผู้เข้าร่วมที่ส่งผลต่อกิจกรรม “คนถ่อแพ” รวมถึงสำรวจกลยุทธ์การตลาดที่ส่งเสริมการท่องเที่ยวทางน้ำในชุมชนแพรกหนามแดง เพื่อพัฒนากลยุทธ์การตลาดที่เหมาะสม ซึ่งจะช่วยเพิ่มจำนวนนักท่องเที่ยวและสร้างความแตกต่างจากคู่แข่ง การวิจัยเชิงคุณภาพนี้ใช้ระเบียบวิธีวิทยากรณีศึกษา ดำเนินการวิจัยในช่วงเดือนกันยายน - ธันวาคม 2567 โดยรวบรวมข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 30 คน ประกอบด้วย แกนนำชุมชน 15 คน ผู้บริหารท้องถิ่น 3 คน ผู้ประกอบการที่ต้องการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนและผู้จัดการร้านข้าวใหม่-ปลามัน 2 คนและนักท่องเที่ยว 10 คน ผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม และการสังเกตแบบมีส่วนร่วม ผลการวิจัยพบว่ากิจกรรม "คนถ่อแพ" ช่วยสร้างประสบการณ์ที่เป็นเอกลักษณ์แก่นักท่องเที่ยว ผ่านการเล่าเรื่องเกี่ยวกับวิถีชีวิตชุมชนและการอนุรักษ์ธรรมชาติ กลยุทธ์การตลาดที่เหมาะสม ได้แก่ การตลาดเชิงประสบการณ์ การเล่าเรื่องราว การใช้สื่อดิจิทัล และการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชน ข้อเสนอแนะ เน้นความสำคัญของการพัฒนากิจกรรมที่เชื่อมโยงกับวัฒนธรรมและธรรมชาติ การสร้างกลยุทธ์การสื่อสารที่ดึงดูดกลุ่มเป้าหมาย และการส่งเสริมความยั่งยืนในทุกมิติ ผลการวิจัยสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการพัฒนาการท่องเที่ยวในชุมชนอื่นที่มีบริบทคล้ายคลึงกันเพื่อส่งเสริมการเติบโตของการท่องเที่ยวเชิงนิเวศและเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนในประเทศไทย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้
ไม่ใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้จัดทำ บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ และคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี ความรับผิดชอบด้านเนื้อหาและการตรวจร่างบทความแต่ละเรื่องเป็นความคิดเห็นของผู้เขียนบทความแต่ละท่าน
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2562). การบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยว. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). รายงานประจำปี. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
ชัยณรงค์ ชัยจินดา, วชิชิต อู่ซ้อน, และภาริน ธนนท์ถวีกุล. (2566). กลยุทธ์ของสถานประกอบการด้านการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในเขตพัฒนาการท่องเที่ยวฝั่งทะเลตะวันออกของประเทศไทย. วารสารสหวิทยาการวิจัย: ฉบับบัณฑิตศึกษา, 12(1), 261–272. https://doi.org/10.14456/jirgs.2023.23
ณัชชารีย์ ธานินทร์เดชานันท์. (9 พฤศจิกายน 2567). สัมภาษณ์. นักท่องเที่ยว เขตบางกอกน้อย กรุงเทพฯ.
ธนภัทร สีสดใส. (2562). การจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในประเทศไทย. วารสารการจัดการท่องเที่ยว, 25(1), 50–67.
ปัญญา โตกทอง. (8 พฤศจิกายน 2567). สัมภาษณ์. ประธานกองทุนสวัสดิการชุมชน ตำบลแพรกหนามแดง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม.
พงษ์ศักดิ์ และคณะ. (2563). การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในจังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารการจัดการท่องเที่ยว, 18(2), 115–132.
สุภาภรณ์ ไชยรัตน์, สุวรรณี โภชากรณ์, ปิยะ เพชรสงค์, สิทธิชัย นวลเศรษฐ, สุภาภรณ์ ขุนทอง, และกัญญา ผันแปรจิตต์. (2558). กลยุทธ์การตลาดของการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในจังหวัดกระบี่. วารสารสหวิทยาการวิจัย: ฉบับบัณฑิตศึกษา, 4(2), 27–29.
สุรพร มุลกุณี, มนรัฐ ใจเอื้อ, กอบกฤต สุขสถิตย์, ภีมพิพัฒน์ มโนมัยกุล, และเพชรอำไพ ตาระกา. (2565). แนวทางการพัฒนาจุดหมายปลายทางทางการท่องเที่ยวเพื่อตอบสนองต่อรูปแบบการดำเนินชีวิตและพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวกลุ่มเจเนอเรชันวาย. วารสารสหวิทยาการวิจัย: ฉบับบัณฑิตศึกษา, 11(2), 339–349. https://doi.org/10.14456/jirgs.2022.35
Anholt, S. (2007). Competitive identity: The new brand management for nations. Palgrave Macmillan.
Creswell, J. W. (2014). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches. Sage Publications.
Gössling, S., & Scott, D. (2024). Climate change and tourism geographies. Tourism Geographies, 1–11. https://doi.org/10.1080/14616688.2024.2332359
Grimshaw, J. M. (2010). What is an adequate sample size? Operationalizing data saturation for theory-based interview studies. Psychology and Health, 25, 1229–1245.
Hagaman, A. K., & Wutich, A. (2017). How many interviews are enough to identify meta-themes in multisite and cross-cultural research? Another perspective on Guest, Bunce, and Johnson's (2006) landmark study. Field Methods, 29(1), 23–41.
Hall, C. M., & Boyd, S. W. (2019). Nature-based tourism in riverine ecosystems: Balancing development and conservation. Nature & Tourism Studies, 34(2), 89–103.
Honey, M. (2008). Ecotourism and sustainable development: Who owns paradise?. Island Press.
Kotler, P., & Keller, K. (2016). Marketing management. Pearson Education.
Patton, M. Q. (2002). Qualitative research and evaluation methods. Sage Publications.
Permsuphakkul, N., & Sammukkeetham, S. (2020). The success of community-based tourism management: A case study of Baan Rai Kong Khing and Ban Mae Kampong communities in Chiang Mai Province. Christian University Journal, 26(3), 36–39.
Pine, B. J., & Gilmore, J. (1998). Welcome to the experience economy. Harvard Business Review, 76(4), 97–105.
Qu, H., et al. (2011). A model of destination branding: Integrating the concepts of branding and destination image. Tourism Management.
Richards, G. (2021). Cultural tourism in water-based destinations: Trends and implications. Journal of Tourism Research, 45(3), 200–215.
Robinson, M., & Novelli, M. (2005). Niche tourism: An introduction. In M. Novelli (Ed.), Niche tourism: Contemporary issues, trends and cases (pp. 1–14). Elsevier Butterworth-Heinemann.
Scheyvens, R. (2012). Tourism and poverty reduction: Principles and impacts in developing countries. Routledge.
Schmitt, B. H. (1999). Experiential marketing. Journal of Marketing Management.
UNWTO. (2018). Sustainable tourism development: Best practices and strategies. World Tourism Organization.
Weaver, D. B. (2017). Ecotourism: Principles, practices, and policies for sustainability. United Nations Environment Programme.
