ผลของการใช้แผนการจัดการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม (PARTICIPATORY LEARNING) โดยการประยุกต์ใช้หลักการพื้นฐานทางพลศึกษา ที่ส่งผลต่อจิตวิญญาณความเป็นครู ของนักศึกษามหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการใช้แผนการจัดการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม (Participatory Learning) โดยการประยุกต์ใช้หลักการพื้นฐานทางพลศึกษา และศึกษาระดับ จิตวิญญาณความเป็นครู ของนักศึกษามหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ที่ได้รับการสอนตามแผนการจัดการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม (Participatory Learning) โดยการประยุกต์ใช้หลักการพื้นฐานทาง พลศึกษา ที่มีคุณภาพตามเกณฑ์ประสิทธิภาพและดัชนีประสิทธิผล กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1 โดยกำหนดใช้เกณฑ์ร้อยละ 20
ได้จำนวน 30 คน การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ประสิทธิภาพของแผนการจัดกิจกรรมเรียนรู้ ตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้ 80/80 และหาค่าดัชนีประสิทธิผล
โดยกำหนดเกณฑ์ไว้ที่ .60
ผลการวิจัยพบว่า 1) ประสิทธิภาพของกระบวนการ (E1) เท่ากับ 83.67 และประสิทธิภาพของผลลัพธ์ (E2) เท่ากับ 82.33 ดังนั้น แผนการจัดการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม(Participatory Learning) โดยการประยุกต์ใช้หลักการพื้นฐานทางพลศึกษา จึงมีประสิทธิภาพ E1/E2 เท่ากับ 83.67/82.33 และค่าดัชนีประสิทธิผล มีค่าเท่ากับ 0.7567 คิดเป็นร้อยละ 75.67 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ 2) ผลการวิเคราะห์ระดับจิตวิญญาณความเป็นครู โดยพิจารณาเป็นค่าเฉลี่ยรวมแต่ละองค์ประกอบ พบว่า องค์ประกอบที่ 1:
จิตวิญญาณความเป็นครู (Teacher Spirit) มีค่าเฉลี่ยรวมเท่ากับ 4.41 (S.D.=.22) อยู่ในระดับมาก รองลงมาคือ องค์ประกอบที่ 2: จิตวิญญาณนักกีฬา (Sport Spirit) มีค่าเฉลี่ยรวมเท่ากับ 4.36 (S.D.=.23) อยู่ในระดับ มาก องค์ประกอบที่ 4: ความเป็นผู้นำและการเสียสละเพื่อส่วนรวม (Leadership and Selflessness for the Common Good) มีค่าเฉลี่ยรวมเท่ากับ 4.31 (S.D.=.29) อยู่ในระดับมาก และองค์ประกอบที่ 3: เจตคติต่อวิชาพลศึกษา มีค่าเฉลี่ยรวมเท่ากับ 4.28 (S.D.=.20) อยู่ในระดับมาก ตามลำดับ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้
ไม่ใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้จัดทำ บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ และคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี ความรับผิดชอบด้านเนื้อหาและการตรวจร่างบทความแต่ละเรื่องเป็นความคิดเห็นของผู้เขียนบทความแต่ละท่าน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. ราชกิจจานุเบกษา, 136(ตอนที่ 57 ก), 49–53.
กัญภร เอี่ยมพญา. (2561). การศึกษาเปรียบเทียบระดับจิตวิญญาณครู ของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาฉะเชิงเทรา เขต 1 กับจิตวิญญาณของครูดี. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 15(1), 1–14.
กัญภร เอี่ยมพญา, นิวัตต์ น้อยมณี, อภิชาติ อนุกูลเวช, และดาวประกาย ระโส. (2564). จิตวิญญาณครูในศตวรรษที่ 21. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ, 8(2), 398–409.
กัลยารัตน์ หัสโรค์, สุชีรา บรรเลงรมย์, ศิริวิมล รัศมีพิพัฒน์, ราชสีห์ ศรีเสน่ห์, และมณีวรรณ ศรีปาน. (2564). การพัฒนาการเรียนการสอนด้วยเทคนิคการมีส่วนร่วมในวิชาระบบสารสนเทศเพื่อการค้นคว้า สำหรับนักศึกษา วิทยาลัยพิชญบัณฑิต. ใน NEU NIC 2022 การประชุมวิชาการและนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ครั้งที่ 9 และระดับนานาชาติ ครั้งที่ 7 (น. 79–91). มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
คณะกรรมการมาตรฐานการอุดมศึกษา. (2565). มาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2565 (เอกสารอัดสำเนา).
ฉัตรนัยน์ พุฒฟัก. (2566). แนวทางการส่งเสริมจิตวิญญาณความเป็นครูของครูการศึกษาพิเศษ กลุ่มเครือข่ายส่งเสริมประสิทธิภาพศูนย์การศึกษาพิเศษ กลุ่มเครือข่าย 7 สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ [การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร].
ชมแข พงษ์เจริญ. (2564). คุณลักษณะของครูที่มีจิตวิญญาณความเป็นครูในโรงเรียนประถมศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรีเขต 1. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 12(2), 155–172.
ญาณัญฎา ศิรภัทร์ธาดา. (2558). การพัฒนาพฤติกรรมการเรียนและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาในการเรียนวิชาหลักการตลาด โดยสอนแบบมีส่วนร่วม (Active Learning). สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
ณัฐนันท์ ศรีพุทธา และคณะ. (2560). ประสิทธิภาพของแผนการจัดการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม เรื่อง การส่งตรวจพื้นฐานทางการแพทย์ สำหรับนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 5. ใน รายงานการประชุมวิชาการเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษาครั้งที่ 2. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ธีรภัทธ์ สุขสบาย. (2561). ศึกษาการพัฒนาชุดการสอน รายวิชาการสอนการเขียนภาษาไทย สำหรับนิสิตปริญญาตรีชั้นปีที่ 4 คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. วารสารบัณฑิตวิทยาลัยพิชญทรรศน์, 13(2).
ปทุมพร ศรีอิสาณ. (2545). เอกสารประกอบการสอนยิมนาสติก. วิทยาลัยพลศึกษาจังหวัดอุดรธานี.
ปิยะพล ทรงอาจ. (2559). รูปแบบการเรียนการสอน รายวิชาจิตวิทยาสำหรับครู (200 204) โดยใช้การสอนแบบมีส่วนร่วมของนิสิตปริญญาตรี มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น. ธรรมทรรศน์, 16(1), 136–152.
พูลผล ชาญวิรัตน์, และสาธนี ภูสนาม. (2021). การพัฒนาชุดการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบ 4 MAT ร่วมกับการเรียนแบบมีส่วนร่วม (Cooperative Learning) เรื่องความปลอดภัยในชีวิตกลุ่มสาระการเรียนรู้สุขศึกษาและพลศึกษา ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 11(2), 83–97.
มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ. (2568). หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2568). คณะศึกษาศาสตร์.
สุวัฒน์ วัฒนวงศ์. (2559). จิตวิญญาณความเป็นครู. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom. ASHE-ERIC Higher Education Reports.
Johnson, D. W., & Johnson, R. T. (2017). Cooperation and the use of technology. In J. M. Spector et al. (Eds.), The SAGE handbook of educational technology (pp. 401–412). SAGE Publications.
Siedentop, D. (2002). Introduction to physical education, fitness, and sport (5th ed.). McGraw-Hill.
Van Oeckel, V., Vandendriessche, A., Deforche, B., Altenburg, T., Koobasi, M., Pauwels, N. S., & Verloigne, M. (2024). Participatory developed school-based interventions targeting physical activity and sedentary behaviour among children and adolescents: A scoping review. Scandinavian Journal of Public Health. Advance online publication. https://doi.org/10.1177/14034948241290854
