โมเดลความได้เปรียบทางการแข่งขันอย่างยั่งยืนสำหรับองค์การภาคอุตสาหกรรมการผลิต ในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล
คำสำคัญ:
ความได้เปรียบทางการแข่งขันอย่างยั่งยืน, ทรัพยากรเชิงกลยุทธ์, ความสามารถเชิงกลยุทธ์, กลยุทธ์ดิจิทัลและนวัตกรรม, วัฒนธรรมองค์การและทุนมนุษย์บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มุ่งศึกษาความได้เปรียบทางการแข่งขันอย่างยั่งยืนในองค์การภาคอุตสาหกรรมการผลิตในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล มีวัตถุประสงค์การวิจัยเพื่อ 1) ศึกษาคุณลักษณะทั่วไปขององค์การภาคอุตสาหกรรมการผลิตในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล และระดับความสำคัญของปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความสำเร็จในการสร้างความได้เปรียบทางการแข่งขันอย่างยั่งยืน 2) พัฒนาโมเดลความได้เปรียบทางการแข่งขันอย่างยั่งยืนสำหรับองค์การภาคอุตสาหกรรมการผลิตในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล และ 3) ตรวจสอบความเหมาะสมในทางปฏิบัติของโมเดลความได้เปรียบทางการแข่งขันอย่างยั่งยืนสำหรับองค์การภาคอุตสาหกรรมการผลิตในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล เป็นการวิจัยแบบผสม โดยใช้กลุ่มตัวอย่าง 400 โรงงาน จากประชากรเป้าหมาย 28,358 โรงงาน สำหรับการวิจัยเชิงปริมาณ และผู้ทรงคุณวุฒิ 3 คน ในการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติเชิงอนุมาน
ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นองค์การธุรกิจขนาดกลาง (52.00%) มีระยะเวลาประกอบธุรกิจ 5 ปี – 10 ปี (44.50%) มีรายได้ต่อปีต่ำกว่า 100 ล้านบาท (46.80%) และตั้งอยู่ในพื้นที่จังหวัดสมุทรสาคร (24.00%) ส่วนระดับความสำคัญของปัจจัย โดยรวมอยู่ในระดับมาก (M = 3.628, SD = .821) เมื่อพิจารณารายตัวแปร พบว่า ปัจจัยที่มีความสำคัญมากที่สุดคือ กลยุทธ์ดิจิทัลและนวัตกรรม รองลงมาคือ ความสามารถเชิงกลยุทธ์ วัฒนธรรมองค์การและทุนมนุษย์ ความสัมพันธ์เชิงเครือข่ายและระบบนิเวศธุรกิจ และทรัพยากรเชิงกลยุทธ์ ตามลำดับ โมเดลที่สร้างขึ้นประกอบด้วย 6 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ ทรัพยากรเชิงกลยุทธ์ วัฒนธรรมองค์การและทุนมนุษย์ ความสัมพันธ์เชิงเครือข่ายและระบบนิเวศธุรกิจ ความสามารถเชิงกลยุทธ์ กลยุทธ์ดิจิทัลและนวัตกรรม และความสำเร็จในการสร้างความได้เปรียบทางการแข่งขันอย่างยั่งยืน โมเดลนี้มีความเหมาะสมเชิงปฏิบัติ สามารถใช้เป็นแนวทางสำหรับผู้บริหารในอุตสาหกรรมการผลิตเพื่อยกระดับศักยภาพการแข่งขันได้อย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กรมโรงงานอุตสาหกรรม. (2568). สถิติสะสมจำนวนโรงงานที่ได้รับอนุญาตให้ประกอบกิจการ ตาม พ.ร.บ. โรงงาน พ.ศ. 2535 และ พ.ร.บ.โรงงาน (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2562 จำแนกตามจังหวัด รายประเภท ณ สิ้นปี 2567. https://www.diw.go.th/webdiw/static-fac/
นิธิสาร พงศ์ปิยะไพบูลย์. (2566, กรกฎาคม 3–5). ความสามารถในการแข่งขัน: มองให้ลึกเพื่อพัฒนา. คอลัมน์ “ร่วมด้วยช่วยคิด,” ประชาชาติธุรกิจ.
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2567). รายงานการวิเคราะห์ทิศทางวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม พ.ศ. 2567. สอวช.
สุชาติ ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2544). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์. เฟื่องฟ้าพริ้นติ้ง.
ThaiPublica. (2025, กุมภาพันธ์ 17). สภาพัฒน์ แถลง GDP ไตรมาสสี่โต 3.2% ทั้งปีขยายตัว 2.5% ประเมินปี 2568 ไว้ที่ 2.3–3.3%. ThaiPublica. https://www.thaipublica.org
Barney, J. (1991). Firm resources and sustained competitive advantage. Journal of Management, 17(1), 99–120. https://doi.org/10.1177/014920639101700108
Beal, D. J. (2024). Strategic management for competitive advantage. Routledge.
Becker, G. S. (1993). Human capital: A theoretical and empirical analysis, with special reference to education (3rd ed.). University of Chicago Press.
Best, J. W. (1977). Research in education (3rd ed.). Prentice-Hall.
Cameron, K. S., & Quinn, R. E. (2011). Diagnosing and changing organizational culture: Based on the competing values framework (3rd ed.). Jossey-Bass.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297–334. https://doi.org/10.1007/BF02310555
Creswell, J. W., & Plano Clark, V. L. (2018). Designing and conducting mixed methods research (3rd ed.). SAGE Publications.
Damon, W. (2024). The path to purpose: Helping young people find their calling in life (Updated ed.). Free Press.
Du, Y., Wang, L., Lu, Y., Zhang, H., & Tsai, S. (2024). Digital transformation and sustainable competitiveness in manufacturing industries. Journal of Cleaner Production, 435, 139812. https://doi.org/10.1016/j.jclepro.2024.139812
Fouad, R. H., Gouda, M., & Jabbour, C. J. C. (2024). Sustainability transitions in emerging economies: A systematic literature review. Journal of Cleaner Production, 435, 139720. https://doi.org/10.1016/j.jclepro.2024.139720
Guercini, S., Rocca, A., & Perna, A. (2024). Business networks and sustainable competitive advantage: Emerging perspectives. Industrial Marketing Management, 119, 16–25. https://doi.org/10.1016/j.indmarman.2024.01.004
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2019). Multivariate data analysis (8th ed.). Cengage Learning.
Heubeck, S. (2023). Dynamic capabilities and digital transformation: A systematic review. Journal of Business Research, 163, 113934. https://doi.org/10.1016/j.jbusres.2023.113934
Hsiao, Y. C. (2024). Exploring organizational resilience in digital ecosystems. Technological Forecasting and Social Change, 198, 122967. https://doi.org/10.1016/j.techfore.2024.122967
Jones, P., Hillier, D., & Comfort, D. (2024). Circular economy in retailing: Challenges and opportunities. Sustainability, 16(3), 1127. https://doi.org/10.3390/su16031127
Kazemi, A., Kazemi, A., Heshmat, R., & Nazarian-Jashnabadi, M. (2024). Innovation capability and organizational performance: The mediating role of knowledge management. Journal of Knowledge Management, 28(1), 45–63. https://doi.org/10.1108/JKM-09-2023-0792
Krippendorff, K. (2019). Content analysis: An introduction to its methodology (4th ed.). SAGE Publications.
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology, 22(140), 1–55.
Lynn, M. R. (1986). Determination and quantification of content validity. Nursing Research, 35(6), 382–385.
Nunnally, J. C., & Bernstein, I. H. (1994). Psychometric theory (3rd ed.). McGraw-Hill.
OECD, & Eurostat. (2018). Oslo manual 2018: Guidelines for collecting, reporting and using data on innovation (4th ed.). OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/9789264304604-en
Peteraf, M. A. (1993). The cornerstones of competitive advantage: A resource‐based view. Strategic Management Journal, 14(3), 179–191. https://doi.org/10.1002/smj.4250140303
Polit, D. F., & Beck, C. T. (2012). Nursing research: Generating and assessing evidence for nursing practice (9th ed.). Lippincott Williams & Wilkins.
Purkayastha, S. (2024). Strategic agility for competitive advantage in emerging markets. Management Decision, 62(5), 953–971. https://doi.org/10.1108/MD-08-2023-1040
Ridwan, M., & Bakri, M. (2017). Human capital and competitive advantage in Indonesian SMEs. International Journal of Business and Society, 18(S4), 775–786.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). Free Press.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2(2), 49–60.
Sekaran, U. (2003). Research methods for business: A skill-building approach (4th ed.). John Wiley & Sons.
Schein, E. H. (2017). Organizational culture and leadership (5th ed.). Wiley.
Schreier, M. (2012). Qualitative content analysis in practice. SAGE Publications.
Tabares, S. (2022). International entrepreneurship and dynamic capabilities: A systematic literature review. Journal of International Entrepreneurship, 20(2), 149–178. https://doi.org/10.1007/s10843-021-00291-y
Wiratama, B. S. (2021). Competitive advantage through digital transformation in Indonesian manufacturing SMEs. Journal of Asian Business and Economic Studies, 28(3), 183–198. https://doi.org/10.1108/JABES-05-2020-0062
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
เวอร์ชัน
- 2026-01-09 (2)
- 2025-12-30 (1)
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
