การพัฒนานวัตกรรมสื่อภาษาจีนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐาน อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมชุมชน อำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง
คำสำคัญ:
การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์, อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมชุมชน, นวัตกรรมสื่อภาษาจีนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์บริบทของชุมชนด้านอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมและความต้องการนวัตกรรมสื่อภาษาจีนของท่องเที่ยว 2) หาแนวทางการพัฒนานวัตกรรมสื่อภาษาจีนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมชุมชน และ 3) การพัฒนาสื่อภาษาจีนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมชุมชน อำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง เป็นการวิจัย
เชิงคุณภาพ เครื่องมือวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง เก็บข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ประกอบด้วยผู้ประกอบการในท้องถิ่น ผู้นำชุมชน ชาวบ้านและนักท่องเที่ยว รวม 30 คน วิเคราะห์เนื้อหาและจัดหมวดหมู่ข้อมูล
ผลการวิจัยพบว่า 1) บริบทอำเภอเกาะคาเป็นพื้นที่ทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมยาวนาน
โดยมีเอกลักษณ์ที่โดดเด่น ทั้งแหล่งโบราณสถาน แหล่งวัฒนธรรมล้านนา และประเพณีท้องถิ่นที่ยังคงได้รับการสืบทอดอย่างต่อเนื่อง เช่น วัดพระธาตุลำปางหลวง งานปั้นเซรามิกและเครื่องปั้นดินเผา งานหัตถกรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น ประเพณีและพิธีกรรมล้านนา รวมถึงวิถีชีวิตชุมชนที่พึ่งพาตนเอง 2) ชุมชนมีความต้องการสื่อนวัตกรรมในการสื่อสารภาษาจีน เพราะปัจจุบันมีนักท่องเที่ยวชาวจีนเข้ามาท่องเที่ยวจำนวนมากทำให้เกิดการกระตุ้นเศรษฐกิจในพื้นที่ และ 3) แนวทางการพัฒนานวัตกรรมสื่อภาษาจีนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมชุมชน เน้นการถ่ายทอดเรื่องราวตำนานพื้นบ้านและคุณค่าทางวัฒนธรรม ประเพณี วิถีชีวิตและงานหัตถกรรมท้องถิ่น เพื่อส่งเสริมแหล่งท่องเที่ยวไปสู่นักท่องเที่ยวชาวจีนได้ด้วยการสร้างนวัตกรรม คือ การจัดทำสื่อแปลภาษาจีนที่มีความถูกต้องและสร้างสรรค์ในรูปแบบสื่ออิเล็กทรอนิกส์ และรหัสตอบสนองอย่างรวดเร็วที่มีการแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวบนฐานอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชุมชน รวมถึงภาพประกอบที่สื่อความหมายและสร้างความประทับใจให้กับนักท่องเที่ยว
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2568). สถิตินักท่องเที่ยวภายในประเทศ ปี 2567 (ภาคเหนือ). https://www.mots.go.th/news/category/812
กาญจนารัติ อุไรรัตน์ และคณะ. (2562). สภาพการใช้ภาษาจีนของผู้ประกอบการร้านค้าตลาดน้ำคลองแห อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. ใน รายงานการประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 10. สงขลา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
จังหวัดลำปาง. (2567). แผนพัฒนาอำเภอ 5 ปี (พ.ศ. 2566-2570) ฉบับทบทวน ปี พ.ศ. 2567. https://www2.lampang.go.th/lp_document/district-plan-2567/
จิราภรณ์ เทพปินตา (2568). สัมภาษณ์นักท่องเที่ยว. วันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2568
ประภาพร แสนยากุล และเพชรศรี นนท์ศิริ. (2566). นวัตกรรมการสื่อความหมายทางการท่องเที่ยวผ่านนิเวศพิพิธภัณฑ์. Humanities and Social Sciences Journal of Pibulsongkram Rajabhat University, 17(1), 146–162.
ปวีดา สามัญเขตรกรณ์. (2566). การศึกษาประสบการณ์นักท่องเที่ยวเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงศาสนาในประเทศไทย. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(8), 256-270.
พงศ์กฤต นันทนากรณ์ และอธิป จันทร์สุริย์. (2564). พฤติกรรมนักท่องเที่ยวและความคิดเห็นขอนักท่องเที่ยวต่อการท่องเที่ยวเชิงศิลปะบนฐานแนวคิดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ จังหวัดราชบุรี. Journal of Liberal Arts and Management Science Kasetsart University, 8(1), 102–112.
พระครูใบฎีกาวิชาญ วิสุทโธ (ทรงราษี) และภักดี โพธิ์สิงห์. (2565). อัตลักษณ์ท้องถิ่นสู่การจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. วารสารวนัมฤกษ์พุทธศาสตรปริทรรศน์, 9(2), 127–140.
รุจิกา บุญเชิด, พัชรินทร์ เจนจบธุรกิจ, วีรนุช สัจจาสัย และปนัดดา ชาญด้วยกิจ. (2565). การพัฒนานวัตกรรมการสื่อสารภาษาจีนสำหรับชุมชนท่องเที่ยวเชิงเกษตรรักษ์เขาบายศรี อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 9(3), 31-45.
วิเชษฐ์ แสงดวงดี, อภิวัฒน์ บุญเนรมิต, สุชาดา แสงดวงดี, อรรถเศรษฐ์ ปรีดากรณ์, ภาสกร ธนานันท์, ปัญจเวช บุญรอด และทศพร เทียนศรี. (2563). นวัตกรรมสื่อสร้างสรรค์แบบมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนตามแนวโอทอปนวัตวิถี: กรณีศึกษาบ้านคลองโยง ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม. Journal of Management Science Nakhon Pathom Rajabhat University, 7(1), 157–172.
ศิตภัทร ศิริฉัตรเดชา, พระพรหมพิริยะ มาลัยรักษ์, พระมหาภูมิพัฒน์ คำมี และสิทธิกร พันศิริ. (2568). การพัฒนาสื่อสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยเยาวชนในจังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 7(2), 289–300.
สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา (2568). แผน Soft Power ด้านการท่องเที่ยวเพื่อจุดพลังการท่องเที่ยวไทย ปี พ.ศ. 2568-2570. https://www.phetchaburi.labour.go.th/attachments/article/853/แผน%20Soft%20Power%20ด้านการท่องเที่ยว.pdf
สำนักงานสภานโยบายการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรมแห่งชาติ. (2565). ปลดล็อกไทยสู่ประเทศพัฒนาแล้ว. https://www.nxpo.or.th/th/11772/
อุทุมพร เรืองฤทธิ์, และผกามาศ ชัยรัตน์. (2565). รูปแบบเส้นทางท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนรากฐานภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมชาติพันธุ์ไทดำ บ้านดอนมะนาว จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารศิลปศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 4(1), 113–127.
Bosunia, M. F. P., Kanjanavisutt, C., & Jeerapattanatorn, P. (2025). Grassroots learning and innovation in award-winning agrotourism community enterprises in Thailand. World Journal of Education and Innovation, 15(2), 51–65.
Chen, C., Md Isa, N., & Salahuddin, N. (2025). Determinants of Travel Experience-Sharing Behavior on Chinese Social Media Platforms. Sustainability, 17(8), 3579.
Chinpakdee, R., & Lee, S. H. (2025). Using QR codes to enhance the cultural tourism experience in historical sites of Chiang Mai, Thailand. Asian Journal of Tourism and Hospitality Research, 10(1), 45–60.
Creswell, J.W. & Creswell, J.D. (2018). Research Design: Qualitative, Quantitative, and Mixed Methods Approaches. Sage, Los Angeles.
Drucker, P. F. (1985). Innovation and entrepreneurship: Practice and principles. Harper & Row.
Guanghui, J., & Xu, L. (2024). A critical review of Chinese language textbooks for tourism in Thailand. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(11), 1795-1806.
Hall, S. (1990). Cultural identity and diaspora. In J. Rutherford (Ed.), Identity: Community, Culture, Difference. London: Lawrence & Wishart.
Huang, Q., Kumarasinghe, P. J., & Weerasinghe, R. (2023). Unleashing the Chinese tourism market after the Covid-19 epidemic employing a tourist-centric approach: An industry experts’ perspective. Social Sciences & Humanities Open, 8(1), 100665.
Intarapadung, A., Koograsang, A., Vichayaworanan, K., Pangprasert, R., Musiri, R., Tomet, K., Kamthorn, W., Bumrungsilp, T., Islam, R., Mirasing, V., Singkhajorn, S., Jarujutarat, J., Phuhirun, E., & Chanplin, P. (2025). KUDICHIN model: Enhancing community-based tourism potential through innovation to create local identity value using wisdom and innovation based on the BCG economy in the Kudi Chin area. Research Community and Social Development Journal, 19(1), 19-38.
Liang, W. H. (2024). Cultural friction during intercultural service encounters with Chinese tourists: perspectives from hotel employees in Australia. Cogent Social Sciences, 10(1), 2318868.
Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative tourism. Annals of Tourism Research, 27(4), 1234–1245.
Rovinelli, R.J. & Hambleton, R.K. (1977). On the Use of Content Specialists in the Assessment of Criterion-Referenced Test Item Validity. Tijdschrift Voor Onderwijs Research, 2, 49-60.
World Medical Association. (2013). World Medical Association Declaration of Helsinki: Ethical Principles for Medical Research Involving Human Subjects. Jama, 310(20), 2191-2194.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
