กลไกการพัฒนาผลิตภัณฑ์และกิจกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวในเมืองรอง จังหวัดอ่างทอง
คำสำคัญ:
การยกระดับ, การพัฒนาผลิตภัณฑ์, เมืองรองบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์มูลค่าทางการตลาดการท่องเที่ยว 2) วิเคราะห์พฤติกรรมผู้บริโภคและการตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์และการท่องเที่ยว และ 3) สร้างกลไกการพัฒนาผลิตภัณฑ์และกิจกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวในเมืองรอง จังหวัดอ่างทอง ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน ประกอบด้วยการวิจัยเชิงปริมาณ โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 400 คน ได้แก่ ประชาชนและนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาท่องเที่ยวในจังหวัดอ่างทอง และการวิจัยเชิงคุณภาพ จากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 30 คน ซึ่งคัดเลือกแบบเจาะจง ได้แก่ ผู้แทนหน่วยงานภาครัฐด้านการท่องเที่ยว ผู้ประกอบการท่องเที่ยวในพื้นที่ตำบลบางเสด็จ ประชาชนในพื้นที่ และนักท่องเที่ยว เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม การสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่มย่อย วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการถดถอยพหุคูณเชิงเส้นตรง ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์ด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่ามูลค่าทางการตลาดการท่องเที่ยว ได้แก่ การพัฒนาผลิตภัณฑ์และการตลาด การใช้เทคโนโลยีดิจิทัล และการสร้างความร่วมมืออย่างยั่งยืน กลุ่มผู้บริโภคส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุระหว่าง 20 – 30 ปี มีพฤติกรรมเลือกซื้อสินค้าในวันหยุด ช่วงเวลา 12.01 – 15.00 น. และนิยมตัดสินใจซื้อด้วยตนเอง โดยเฉพาะสินค้าประเภทอาหาร และการสร้างกลไกการยกระดับการพัฒนาผลิตภัณฑ์และกิจกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยว ประกอบด้วย การพัฒนาผลิตภัณฑ์โดยอิงภูมิปัญญาท้องถิ่นร่วมกับแนวคิดการตลาดสมัยใหม่ และการสร้างเครือข่ายความร่วมมือของชุมชนภายใต้ผลิตภัณฑ์ “ไซรัปน้ำอ้อยอินทรีย์”
เอกสารอ้างอิง
กรวรรณ สังขกร และคณะ. (2561). แนวทางการพัฒนาผลิตภัณฑ์ทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเพื่อสร้าง
มูลค่าเพิ่ม กรณีศึกษา : เส้นทางท่องเที่ยวอารยธรรมล้านนา. รายงานวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการ
วิจัยแห่งชาติ.
ฉลองศรี พิมลสมพงษ์. (2548). การวางแผนและพัฒนาการตลาดการท่องเที่ยว (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ:
คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2562). เมืองรอง: โอกาสและความท้าทายในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจภูมิภาค.
สืบค้นจาก [เว็บไซต์ธนาคารแห่งประเทศไทย].
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2555). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ : ศูนย์วิชาการท่องเที่ยวแห่ง
ประเทศไทย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
ราณี อิสิชัยกุล. (2545). การจัดการธุรกิจในแหล่งท่องเที่ยว. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สิทธิชัย ศรีเจริญประมง ฤดีวรรณ ยิ่งยง และศตวรรษ ทิพโสต. คณะ. (2563). แนวทางการพัฒนาผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นเพื่อการเชื่อมโยงกับการท่องเที่ยว ของชุมชนบ้านบางกะจะ จังหวัดจันทบุรี. วารสารวิจัยราชภัฏเชียงใหม่. 21(2), 157 – 166.
สุประภา สมนักพงษ์. (2560). แนวโน้มและตลาดการท่องเที่ยว 4.0 ประเทศไทย. Veridian E-Journal,
Silpakorn University, 10(3), 2055-2068.
สุภางค์ จันทวานิช. (2553). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 17). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิมล ติรกานันท์. (2550). การสร้างเครื่องมือวัดตัวแปรในการวิจัยทางสังคมศาสตร์: แนวทางสู่การปฏิบัติ.
กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมชาย รักการค้า. (2565). แนวทางการยกระดับขีดความสามารถในการแข่งขันของ SMEs ไทยในยุคดิจิทัล. วารสารบริหารธุรกิจและนวัตกรรม, 5(2), 45-60.
สมยศ นาวีการ. (2564). การบริหารเชิงกลยุทธ์และการจัดการองค์กร. กรุงเทพฯ: บรรณกิจ.
ฤดีวรรณ ยิ่งยง , ศตวรรษ ทิพโสต และ สิทธิชัย ศรีเจริญประมง. (2562). แนวทางการพัฒนาผลิตภัณฑ์
ท้องถิ่นเพื่อการท่องเที่ยวของชุมชนบ้านบางกะจะ จังหวัดจันทบุรี. มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
Cochran, W.G. (1977). Wiley: Sampling Techniques (3rd ed.). New York: John Wiley & Sons.
Kotler, P., Kartajaya, H. & Setiawan, I. (2017). Marketing 4.0: Mudança do Tradicional para o
Digital. Coimbra, Portugal: Conjuntura Actual Editora.
Kotler, P., & Keller, K. (2021). Marketing Management (15th ed.). Pearson Publishing.
Pine, B.J. and Gilmore, J.H. (1999). The Experience Economy: Work Is Theatre & Every
Business a Stage. Harvard Business School Press, Boston.
Porter, M. E. (1990). The Competitive Advantage of Nations. New York: Free Press.
Schiffman, G. and Kanuk, L. (2000). Consumer Behavior. Prentice Hall, Inc., Englewood Cliff.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.