THE RELATIONSHIP BETWEEN TOURISM POTENTIAL AND TOURISM MARKETING FACTORS: KU KA SINGH, KASET WISAI DISTRICT, ROI ET PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to analyze the relationship between tourism potential and tourism marketing factors at Ku Ka Singh Tourist Attraction, Kaset Wisai District, Roi Et Province.
The population consists of tourists visiting Ku Ka Sing, Kaset Wisai District, Roi Et Province.
The sample size is 480 people and data were collected through structured questionnaires. Descriptive statistics, including frequency, percentage, mean, and standard deviation, were used, while inferential statistics involved the Chi-square test and Pearson’s correlation analysis.
The research results indicated that the majority of tourists were female, aged 26–35 years, held a bachelor’s degree, were employed in private companies, and had a monthly income of 30,001–50,000 THB. The analysis of the relationship between tourism potential operationalized through the U-SA MODEL, encompassing Unique (U), Safety (S), and Amenity (A) and tourism marketing factors revealed statistically significant correlations at the 0.05 level across all factors, including product, price, place, promotion, physical environment, process, and people. The Chi-square test yielded significance values (Sig.) not exceeding 0.001 for all factors. These findings can be applied by Roi Et Province for strategic marketing planning to enhance the management and promotion of Ku Ka Singh Tourist Attraction.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ ไม่ใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้จัดทำ บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ และคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี ความรับผิดชอบด้านเนื้อหาและการตรวจร่างบทความแต่ละเรื่องเป็นความคิดเห็นของผู้เขียนบทความแต่ละท่าน
References
ณฐวัฒน์ พระงาม. (2562). การศึกษาส่วนประสมทางการตลาดสินค้าในถนนคนเดินจังหวัดพิษณุโลก. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 9(1), 1–11.
ปิติพัฒน์ ชูปลื้ม, & วาราดา ทองจันทร์. (2567). สรุปท่องเที่ยวไทย 2567. สืบค้น 5 มิถุนายน 2568, จาก https://thestandard.com/thai-tourism-2024-summary/
มนัส โนนุช, & สุดาวรรณ สมใจ. (2563). โครงสร้างพื้นฐาน ระบบสนับสนุนความปลอดภัย บทบาทตำรวจท่องเที่ยว และการมีส่วนร่วมของประชาชนที่ส่งผลต่อความปลอดภัยของนักท่องเที่ยว จังหวัดชลบุรี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 8(1), 158–168.
เมลดา ธนิตนันท์. (2560). แรงจูงใจและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มาเที่ยวบ้าน บางเขน [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ].
สุเมธ จันทร์สุทนพจน์, เสรี วงษ์มณฑา, & ชุษณะ เตชคณา. (2568). เกาะหมาก: แบบจำลองการท่องเที่ยวเชิงนิเวศที่ยั่งยืน ศักยภาพและปัจจัยความสำเร็จ. สหวิทยาการและความยั่งยืนปริทรรศน์ไทย, 14(1), บทความที่ 28.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติระยะ 20 ปี (พ.ศ. 2561-2580) (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดร้อยเอ็ด. (2561). วิสัยทัศน์ พันธกิจ และแผนยุทธศาสตร์. สืบค้น 5 มิถุนายน 2568, จาก http://roiet.most.go.th/ewt_news.php?nid=403
สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดร้อยเอ็ด. (2563). รายงานสถิติการท่องเที่ยวจังหวัดร้อยเอ็ด. สืบค้น 5 มิถุนายน 2568, จาก http://roiet.mots.go.th/more_graph.php
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297–334.
DeVellis, R. F. (2017). Scale development: Theory and applications (4th ed.). SAGE Publications.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2019). Multivariate data analysis (8th ed.). Cengage Learning.
Lawshe, C. H. (1975). A quantitative approach to content validity. Personnel Psychology, 28(4), 563–575.
Malhotra, N. K. (2010). Marketing research: An applied orientation (6th ed.). Pearson Education.
Yamane, T. (1967). Statistics, an introductory analysis (2nd ed.). Harper and Row.
