แนวทางการเจริญอิทธิบาท 4 ในโพธิปักขิยธรรมเพื่อการบรรลุธรรม

Main Article Content

พระครูปลัดไพโรจน์ กตสาโร สุขกลิ่น
วิโรจน์ คุ้มครอง

บทคัดย่อ

การวิจัยเรื่อง ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ ได้แก่ (1) เพื่อศึกษาอิทธิบาท 4 ในกรอบโพธิปักขิยธรรม (2) เพื่อศึกษาการบรรลุธรรมในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท และ (3) เพื่อนำเสนอแนวทางการเจริญอิทธิบาท 4 เพื่อการบรรลุธรรม การวิจัยเป็นการศึกษาเชิงคุณภาพแบบวิจัยเอกสาร โดยรวบรวมข้อมูลจากพระไตรปิฎก อรรถกถา และเอกสารวิชาการที่เกี่ยวข้อง แล้วนำมาวิเคราะห์และสังเคราะห์เชิงเนื้อหา พร้อมเรียบเรียงผลในลักษณะพรรณนาเชิงวิเคราะห์ ประชากรของการวิจัย ได้แก่ คัมภีร์และเอกสารทางพระพุทธศาสนาเถรวาทที่เกี่ยวข้องกับอิทธิบาท 4 และการบรรลุธรรม โดยคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงตามประเด็นเนื้อหา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบบันทึกข้อมูลและกรอบการวิเคราะห์เชิงแนวคิด การวิเคราะห์ข้อมูลใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหาและการสังเคราะห์เชิงตรรกะ


ผลการวิจัยพบว่า อิทธิบาท 4 อันประกอบด้วย ฉันทะ วิริยะ จิตตะ และวิมังสา เป็นหลักธรรมฝ่ายปฏิบัติที่มีบทบาทสำคัญต่อกระบวนการพัฒนาจิตเพื่อบรรลุธรรม โดยทำหน้าที่เกื้อหนุนการเจริญสมาธิและปัญญาอย่างเป็นระบบ ในด้านการบรรลุธรรม คัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาทอธิบายถึงโลกุตตรธรรม 9 ประการ ได้แก่ มรรค 4 ผล 4 และนิพพาน 1 ซึ่งเป็นเป้าหมายสูงสุดของการปฏิบัติธรรม และในบางกรณีอาจนำไปสู่การบรรลุอภิญญา 6 อันเป็นผลพลอยได้จากการพัฒนาจิตขั้นสูง งานวิจัยนี้เสนอรูปแบบการเจริญอิทธิบาท 4 ภายใต้ชื่อ “CVCV Model” ซึ่งบูรณาการฉันทะ (Chanda) วิริยะ (Viriya) จิตตะ (Citta) และวิมังสา (Vimamsa) เข้ากับหลักสติปัฏฐาน สัมมัปปธาน โพชฌงค์ และมรรคมีองค์ 8 เพื่อเสริมสร้างกระบวนการบรรลุธรรมอย่างเป็นองค์รวม องค์ความรู้ที่ได้มีคุณค่าทั้งเชิงทฤษฎีและเชิงประยุกต์ สามารถใช้เป็นกรอบในการพัฒนาหลักสูตร            การฝึกอบรมจิตใจ และการส่งเสริมคุณธรรมในระดับบุคคลและสังคม เพื่อมุ่งสู่การบรรลุธรรมอย่างมั่นคงและยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สุขกลิ่น . พ. ก., & คุ้มครอง ว. . (2026). แนวทางการเจริญอิทธิบาท 4 ในโพธิปักขิยธรรมเพื่อการบรรลุธรรม. Journal of Dhamma for Life, 32(2), 175–187. สืบค้น จาก https://so08.tci-thaijo.org/index.php/dhammalife/article/view/5657
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมศิลปากร. (2549). พระไตรปิฎก ฉบับภาษาไทย. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.

ขุนสรรพกิจโกศล. (2551). อิทธิบาท 4: ธรรมเครื่องให้ถึงความสำเร็จ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.

บรรจบ บรรณรุจิ. (2545). ปัญญาในพระพุทธศาสนาเถรวาท. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2551, 20 มิถุนายน). ธรรมในใจของนักบริหารไฮโซ. ไทยรัฐ.

พระธรรมโกศาจารย์ (พุทธทาสภิกขุ). (2551). การปฏิบัติธรรมตามแนวพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.

พระมหาสังเวย ธมฺมเนตฺติโก. (2537). ภิกษุณีกับการบรรลุอรหัตตผล. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์อักษรสมัย.

พระมหาสังเวย. (2537). แนวทางการเจริญวิปัสสนากรรมฐาน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระอธิการโฆษิต. (2557). การบรรลุธรรมในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระอธิการโฆษิต ปญฺญาวโร (รุ่งเรือง). (2557). ศึกษาการบรรลุธรรมของพระมหากัปปินเถระ (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิปัสสนาภาวนา). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สนอง วรอุไร. (2550). การประยุกต์หลักพุทธธรรมในชีวิตประจำวัน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์เลี่ยงเชียง.

สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ (สมศักดิ์ อุปสมมหาเถร). (2554). อริยวังสปฏิปทา. กรุงเทพมหานคร: หจก. ประยูรสาส์นการพิมพ์.

สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ (สมศักดิ์ อุปสมมหาเถร). (2554). โพธิปักขิยธรรม 37 ประการ. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.