แนวทางการประยุกต์หลักเสขิยวัตรเพื่อส่งเสริมคุณค่ามารยาทไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาหลักเสขิยวัตรในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท 2) เพื่อศึกษาหลักมารยาทไทย 3) เพื่อนำเสนอแนวทางการประยุกต์หลักเสขิยวัตรเพื่อส่งเสริมคุณค่ามารยาทไทย เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพแบบวิจัยเอกสารนำมาวิเคราะห์ สังเคราะห์ข้อมูลเขียนบรรยายเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า เสขิยวัตร คือวัตรแห่งการศึกษา 75 สิกขาบท ซึ่งเป็นข้อวัตรปฏิบัติด้านกาย วาจา และใจ ของพระภิกษุที่เน้นเรื่องมารยาทผู้ดี อันมีเจตนารมณ์เพื่อฝึกฝนความสำรวมและความเคารพต่อสาธารณะ แบ่งออกเป็น 4 หมวด ได้แก่ หมวดสารูป (26 ข้อ) ว่าด้วยการสำรวมในอิริยาบถและกิริยาเวลาเข้าสู่ชุมชน หมวดโภชนปฏิสังยุต (30 ข้อ) ว่าด้วยมารยาทในการรับและฉันอาหาร หมวดธัมมเทสนาปฏิสังยุต (16 ข้อ) ว่าด้วยมารยาทในการแสดงธรรม และหมวดปกิณณกะ (3 ข้อ) ว่าด้วยมารยาทในกิจเฉพาะ เช่น การขับถ่ายในที่สาธารณะ เสขิยวัตรไม่ใช่เพียงข้อวินัย แต่เป็นธรรมเนียมแห่งความละเมียดละไมซึ่งสะท้อนวัฒนธรรมพุทธในเชิงพฤติกรรม เมื่อเทียบเคียงกับมารยาทไทย คือ ระเบียบแบบแผนการประพฤติที่ดีงามอันแสดงถึงพฤติกรรมที่สุภาพเรียบร้อยหมายถึงกิริยา วาจา และเจตคติที่แสดงถึงความสุภาพ เรียบร้อย อ่อนน้อม โดยเฉพาะการเคารพผู้อื่นและรู้จักกาลเทศะ พบว่ามีความสอดคล้องกับหลักเสขิยวัตรในทุกมิติ เช่น การแต่งกายที่เรียบร้อย การนั่งพูดอย่างสำรวม การวางตัวต่อผู้ใหญ่ โดยเฉพาะหลักคารวะ 6 ในพระพุทธศาสนา เป็นฐานแห่งมารยาทไทยในมิติจิตใจ
แนวทางการประยุกต์หลักเสขิยวัตรเพื่อส่งเสริมมารยาทไทยจึงสามารถจัดหมวดได้ 4 แนวทางตามหมวดของเสขิยวัตร และสังเคราะห์เป็น “SBDP Model” ประกอบด้วย 1) S=Self-discipline (การควบคุมตน) 2) B=Behavioral Decorum (ความสุภาพทางพฤติกรรม) 3) D=Dharma-based etiquette (มารยาทตามหลักธรรม) และ 4) P=Public Respect (ความเคารพต่อสังคมและสิ่งแวดล้อม) ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าหลักเสขิยวัตรสามารถนำมาเสริมสร้างจริยธรรมสาธารณะ (Public Virtue) และปลูกฝังวัฒนธรรมการเคารพในตนและผู้อื่นได้อย่างเป็นระบบ โดยเฉพาะในยุคที่มารยาทไทยกำลังถูกท้าทายจากอิทธิพลโลกาภิวัตน์ งานวิจัยนี้จึงมีคุณค่าทั้งในเชิงวิชาการ ศีลธรรม และการประยุกต์ใช้เชิงนโยบายเพื่อฟื้นฟูรากวัฒนธรรมไทยบนพื้นฐานพระพุทธศาสนาอย่างลึกซึ้งและยั่งยืน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา. (2559). มารยาทไทย. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงวัฒนธรรม.
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม. (2550). มารยาทไทย. กรุงเทพมหานคร: กลุ่มส่งเสริมการถ่ายทอดวัฒนธรรม สำนักส่งเสริมและเผยแพร่วัฒนธรรม.
กองทัพเรือ. (2542). คู่มือมารยาทและการเข้าสังคม. กรุงเทพมหานคร: คณะทำงานพิจารณาและจัดทำ อท. ด้านข่าวสาร.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แนวทางการพัฒนาคุณธรรม จริยธรรม และค่านิยมหลักของคนไทย. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
จันจิรา เลิศศรีบัณฑิต. (2553). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาพระพุทธศาสนา เรื่องมารยาทชาวพุทธและการปฏิบัติต่อพระสงฆ์สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่เรียนโดยใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนกับการสอนแบบปกติ (ปริญญานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พระครูประโชติพัชรพงศ์ (นัฐพงษ์ วิสุทฺโธ). (2563). คุณค่าของการอุปัฏฐากในพระพุทธศาสนาเถรวาท (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2543). พุทธธรรม (ฉบับปรับปรุงและขยายความ). กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพิรุณ วุฑฺฒิกโร. (2554). การศึกษาวิเคราะห์เสขิยวัตรในพระพุทธศาสนาเถรวาท. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระอุดรคณาธิการ (ชวินทร์ สระคำ) และ จำลอง สารพัดนึก. (2530). พจนานุกรมบาลี-ไทย ฉบับนักศึกษา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พลอย จริยเวช. (2547). Mix & match แต่งตัวดีอย่างมีสไตล์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: แปลน พริ้นติ้งกรุงเทพ.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ 7 (พระวินัยปิฎก มหาวรรค). กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมชัย ใจดี และ บรรยง ศรีวิริยาภรณ์. (2533). ประเพณีและวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์วัฒนาพาณิชย์.
สมจินตนา ภักดิ์ศรีวงศ์. (2538). มารยาทในสังคมไทย มารยาทและการเข้าสมาคม. กรุงเทพมหานคร: ต้นอ้อ แกรมมี่.
สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. (2567). มารยาท. สืบค้นจาก http://lailouisab.blogspot.com/
สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม. (2567). มารยาทไทย. สืบค้นจาก http://kanchanapisek.or.th/kp8/
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561–2580). กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี.
อิงอร รอดน้อย. (2558). การพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมของเยาวชนโดยใช้หลักพุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.