Recommendations for Learning City Development Based on the Learning Ecosystem Approach of the Office of the Education Council
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The development of learning cities has become an important strategy for promoting lifelong learning and improving the quality of life of citizens at the local level. However, the implementation of learning city initiatives in Thailand still faces significant challenges, as many efforts are often conducted as isolated projects or sector-specific activities, lacking systemic integration among policies, stakeholders, and everyday learning processes. This article aims (1) to analyze approaches to learning city development in Thailand using the learning ecosystem framework, and (2) to propose development guidelines based on six supporting factors of the learning ecosystem. The study employs document analysis and case studies of ten learning cities across Thailand.
The findings indicate that the success of learning city development depends on the effective alignment of key components within the learning ecosystem. These include a clear place-based vision, network-based governance mechanisms, accessible learning spaces and environments, flexible and diverse learning approaches, a participatory community culture, and monitoring and evaluation systems that facilitate collective learning and continuous improvement. In addition, the article proposes a practical framework for learning city development based on six supporting factors of the learning ecosystem, building upon the conceptual framework previously developed by the Office of the Education Council of Thailand. The study contributes to expanding the understanding of how learning cities can be advanced within the context of developing countries and offers a place-based ecosystem approach to support sustainable lifelong learning development in Thailand.
Article Details
References
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2562). การพัฒนาเครือข่ายการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตของชุมชน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(3), 45–58.
วิจารณ์ พานิช. (2560). การเรียนรู้เกิดขึ้นอย่างไร. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสยามกัมมาจล.
สมหวัง พิธิยานุวัฒน์. (2559). แนวคิดการเรียนรู้ตลอดชีวิตกับการพัฒนาสังคมไทย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมหวัง พิธิยานุวัฒน์. (2561). การประเมินผลการศึกษา: แนวคิดและแนวปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). รายงานการวิจัยการพัฒนาเมืองแห่งการเรียนรู้ของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). การศึกษาแนวทางการพัฒนาเมืองแห่งการเรียนรู้ของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2567). เมืองแห่งการเรียนรู้ในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2567). ระบบนิเวศการเรียนรู้ (Learning Ecosystem): แนวคิดและการประยุกต์ใช้ในการพัฒนาการเรียนรู้ตลอดชีวิต. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2563). การสื่อสารกับการพัฒนาสังคม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2562). โลกเปลี่ยน คนปรับ ขยับสู่อนาคต. กรุงเทพฯ: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
อังคณา นาสารี, จิณณวัตร ปะโคทัง, สมาน อัศวภูมิ, และ วิสุทธิ์ ราตรี. (2557). การพัฒนาแนวทางการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตของชุมชน. กรุงเทพฯ: หน่วยงานผู้จัดพิมพ์.
Barron, B. (2006). Interest and self-sustained learning as catalysts of development: A learning ecology perspective. Human Development, 49(4), 193–224.
Castells, M. (2000). The rise of the network society (2nd ed.). Blackwell.
Etzkowitz, H., & Leydesdorff, L. (2000). The dynamics of innovation: From national systems and “Mode 2” to a triple helix of university–industry–government relations. Research Policy, 29(2), 109–123.
Florida, R. (2011). The rise of the creative class (Revised ed.). Basic Books.
Jackson, N. (2013). The lifelong learning ecology. Lifewide Education.
Kearns, P. (2015). Learning cities on the horizon: A cluster of learning cities preparing for the future. PASCAL International Observatory.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice Hall.
Lave, J., & Wenger, E. (1991). Situated learning: Legitimate peripheral participation. Cambridge University Press.
Longworth, N. (2006). Learning cities, learning regions, learning communities: Lifelong learning and local government. Routledge.
Longworth, N. (2013). Lifelong learning in action: Transforming education in the 21st century. Routledge.
Longworth, N., & Osborne, M. (2010). Six ages towards a learning region: A retrospective. European Journal of Education, 45(3), 368–401.
Medel-Añonuevo, C., Ohsako, T., & Mauch, W. (2001). Revisiting lifelong learning for the 21st century. UNESCO Institute for Education.
OECD. (2019). Getting skills right: Future-ready adult learning systems. OECD Publishing.
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2019). OECD skills outlook 2019: Thriving in a digital world. OECD Publishing.
Patton, M. Q. (2011). Developmental evaluation: Applying complexity concepts to enhance innovation and use. Guilford Press.
Putnam, R. D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. Simon & Schuster.
UNESCO. (2015). Global network of learning cities: Guiding documents. UNESCO.
UNESCO. (2017a). Key features of learning cities. UNESCO Institute for Lifelong Learning.
UNESCO. (2019). Embracing a culture of lifelong learning: Contribution to the Futures of Education initiative. UNESCO Institute for Lifelong Learning.
World Bank. (2017). World development report 2016: Digital dividends. World Bank.
