กลยุทธ์การวางแผนชีวิตหลังเลิกเล่นกีฬาของนักกีฬาวูซูทีมชาติไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องกลยุทธ์การวางแผนชีวิตหลังเลิกเล่นกีฬาของนักกีฬาวูซูทีมชาติไทย มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อศึกษาสภาพการใช้ชีวิตหลังเลิกเล่นกีฬาของนักกีฬาวูซูทีมชาติไทย 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการวางแผนชีวิตหลังเลิกเล่นกีฬาของนักกีฬาวูซูทีมชาติไทย และ 3) เพื่อนำเสนอกลยุทธ์ที่นักกีฬาวูซูสามารถนำไปปรับใช้หลังเลิกเล่นกีฬาวูซู เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพเก็บข้อมูลจากคณะกรรมการบริหารสมาคมกีฬา 3 คน นักกีฬาวูซูทีมชาติไทยที่เคยแข่งขันในระดับชาติหรือระดับนานาชาติและเลิกเล่นกีฬาแล้ว 5 คน เครื่องมือในการวิจัยได้แก่ เอกสารและแบบสัมภาษณ์ที่สอบถามเกี่ยวกับ สภาพการใช้ชีวิตหลังเลิกเล่นกีฬาของนักกีฬาวูซูทีมชาติไทยและศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการวางแผนชีวิตหลังเลิกเล่นกีฬาของนักกีฬาวูซูทีมชาติไทย และสรุปผลโดยใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา (Content Analysis) และนําเสนอผลการศึกษาแบบพรรณนาความ
ผลการวิจัยพบว่า 1) หลังจากนักกีฬาวูซูทีมชาติไทยเลิกเล่นกีฬา ชีวิตของนักกีฬาต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญในหลายมิติ ซึ่งส่งผลกระทบทั้งในด้านร่างกาย จิตใจ และการเงิน โดยแต่ละด้านมีความท้าทายเฉพาะตัวที่ต้องการการแก้ไขและการสนับสนุนที่เหมาะสม2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อการวางแผนชีวิตหลังเลิกเล่นกีฬาของนักกีฬาวูซูทีมชาติไทยเกี่ยวข้องกับสุขภาพร่างกาย ความพร้อมด้านจิตใจ การสนับสนุนจากครอบครัวและสังคม การบริหารการเงินส่วนบุคคล และนโยบายจากองค์กรกีฬา 3)กลยุทธ์การวางแผนชีวิตหลังเลิกเล่นกีฬาสำหรับนักกีฬาวูซูทีมชาติไทยควรมุ่งเน้นการฟื้นฟูสุขภาพร่างกาย การสนับสนุนด้านจิตวิทยา และการสร้างความมั่นคงทางการเงิน โดยการจัดทำโครงการที่ครอบคลุมในแต่ละด้าน เช่น การฟื้นฟูสุขภาพ การตั้งเป้าหมายชีวิตใหม่ และการพัฒนาทักษะอาชีพ จะช่วยให้นักกีฬาสามารถปรับตัวและสร้างชีวิตที่มั่นคงหลังเลิกเล่นกีฬาได้อย่างยั่งยืน หากมีการพัฒนาในแต่ละปัจจัยอย่างเหมาะสม นักกีฬาจะสามารถเปลี่ยนผ่านชีวิตได้อย่างมีประสิทธิภาพและมีคุณภาพชีวิตที่ดีในระยะยาว
Article Details
เอกสารอ้างอิง
สยามสปอร์ต. (2024). ทีมวูซูไทย: ความหวังในซีเกมส์เพื่อคว้าเหรียญทองอีกครั้งหลัง 12 ปี. สืบค้นเมื่อ 31 ธันวาคม 2024, จาก https://www.siamsport.co.th/seagames/18836/.
สมาคมกีฬาวูซูแห่งประเทศไทย. (2024). ระบบพัฒนานักกีฬาวูซูไทย: การเตรียมตัวสู่การแข่งขันระดับนานาชาติ. Retrieved, from https://www.wushu.or.th.
AnyFlip. (2024). Stress among young athletes in Thailand: Factors affecting sports cessation between the ages of 10 and 17. Retrieved December 31, 2024, from https://anyflip.com/ ipphi/kltv/basic.
Brewer, B. W., Van Raalte, J. L., & Linder, D. E. (1993). Athletic identity: Hercules’ muscles or Achilles heel. International Journal of Sport Psychology, 24(2), 237–254.
Côté, J. (1999). The influence of the family in the development of talent in sport. The Sport Psychologist, 13(4), 395–417.
Henriksen, K. (2010). The ecology of talent development in sport: A multiple case study of successful athletic talent development environments in Scandinavia. Scandinavian Journal of Medicine & Science in Sports, 20(Suppl. 2), 45–52.
International Olympic Committee (IOC). (2015). IOC consensus statement: Methods for recording and reporting of epidemiological data on injury and illness in sport 2015. Lausanne: IOC.
Knights, S., Sherry, E., & Ruddock-Hudson, M. (2016). Investigating elite end-of-athletic-career transition: A systematic review. Journal of Applied Sport Psychology, 28(3), 291–308.
Lavallee, D. (2005). The effect of a life development intervention on sports career transition adjustment. The Sport Psychologist, 19(2), 193–202.
Park, S., Lavallee, D., & Tod, D. (2019). Athletes’ career transition out of sport: A systematic review. International Review of Sport and Exercise Psychology, 12(1), 22–53.
Sanook. (2024). Thai youth athletes and education: financial management and mental coping after retiring from sports. Retrieved December 31, 2024, from https://www.sanook.com/ campus/1399491.
Schlossberg, N. K. (1981). A model for analyzing human adaptation to transition. The Counseling Psychologist, 9(2), 2–18. https://doi.org/10.1177/001100008100900202.
Schinke, R. J., Stambulova, N., Si, G., & Moore, Z. (2012). International society of sport psychology position stand: Athletes’ mental health, performance, and development. International Journal of Sport and Exercise Psychology, 10(1), 1–23.
Sinclair, D. A., & Orlick, T. (1993). Positive transitions from high-performance sport. The Sport Psychologist, 7(2), 138–150.
Stambulova, N. (2003). Symptoms of a crisis-transition: A grounded theory study. In N. Hassmén (Ed.), Svenska Idrottspsykologiska Föreningens Årsbok (97–109). Örebro: SIPF.
Stambulova, N., & Ryba, T. V. (2013). Athletes’ careers across cultures. New York, NY: Routledge.
Torregrosa, M., Ramis, Y., Pallarés, S., Azócar, F., & Selva, C. (2015). Olympic athletes back to retirement: A qualitative longitudinal study. Psychology of Sport and Exercise, 21, 50–56.
Wylleman, P., & Lavallee, D. (2004). A developmental perspective on transitions faced by athletes. In M. Weiss (Ed.), Developmental sport and exercise psychology: A lifespan perspective (507–527). Morgantown, WV: Fitness Information Technology.
World Health Organization. (1997). WHOQOL: Measuring quality of life. World Health Organization.
Wylleman, P., Reints, A., & De Knop, P. (2013). A developmental and holistic perspective on athletic career development. In P. Sotiriadou & V. De Bosscher (Eds.), Managing high performance sport (159–182). New York, NY: Routledge.
