แนวทางการสักการะบูชาท้าวเวสสุวรรณตามทัศนะของพระพุทธศาสนา ในจังหวัดนครราชสีมา

Main Article Content

พระใบฎีกา รุ่งโรจน์ จารุธมฺโม เก่งกระโทก
พระราชวัชรคุณบัณฑิต
เกรียงไกร พินยารัก

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาคติความเชื่อในการสักการะบูชาท้าวเวสสุวรรณในจังหวัดนครราชสีมา 2) วิเคราะห์รูปแบบการสักการะบูชาท้าวเวสสุวรรณของสังคมไทยในปัจจุบัน และ 3) เสนอแนวทางการสักการะบูชาท้าวเวสสุวรรณตามทัศนะของพระพุทธศาสนา โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) แบบภาคสนาม ผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) กับผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 45 ราย แบ่งเป็น 1) พระสงฆ์ 15 รูป 2) นักวิชาการด้านพระพุทธศาสนา 5 ท่าน และ 3) ประชาชนที่ศรัทธาท้าวเวสสุวรรณ 25 คน


ผลการวิจัยพบว่า คติความเชื่อในการสักการบูชาท้าวเวสสุวรรณของประชาชนในจังหวัดนครราชสีมา      มีรากฐานมาจากความต้องการที่พึ่งทางใจในสภาวะความทุกข์ยากทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม และความไม่แน่นอน โดยถือว่าท้าวเวสสุวรรณเป็นผู้พิทักษ์พระพุทธศาสนา เทพแห่งความมั่งคั่ง และผู้ขจัดสิ่งชั่วร้าย ความเชื่อนี้สะท้อนการผสมผสานระหว่างความเชื่อพื้นถิ่นและหลักพุทธศาสนา ปรากฏในรูปแบบพิธีกรรม การถวายเครื่องสักการะ การสร้างวัตถุมงคล และรูปเคารพ ในปัจจุบัน รูปแบบการสักการะมีความหลากหลาย ตั้งแต่การบวงสรวง การถวายดอกไม้และธูป ไปจนถึงการสร้างและเช่าบูชาวัตถุมงคล โดยมีอิทธิพลจากสื่อสมัยใหม่ อย่างไรก็ตาม การสักการะที่มุ่งหวังผลลัพธ์จากอำนาจภายนอกอาจนำไปสู่ความเชื่องมงายและเบี่ยงเบนจากหลักพระพุทธศาสนา แนวทางการสักการะบูชาท้าวเวสสุวรรณตามทัศนะพระพุทธศาสนา คือ การยึดคุณธรรมและบารมีของท้าวเวสสุวรรณเป็นแบบอย่าง โดยเปลี่ยนจากการขอพรเป็นการสร้างแรงบันดาลใจในการประกอบกรรมดีด้วยตนเอง ผ่านการให้ทาน รักษาศีล และเจริญภาวนา ซึ่งช่วยพัฒนาศรัทธาให้เกิดปัญญา ส่งเสริมการพัฒนาตนเอง และคงไว้ซึ่งมรดกทางวัฒนธรรมอันดีงามของสังคมไทย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
เก่งกระโทก พ. ร. จ. ., พระราชวัชรคุณบัณฑิต, & พินยารัก เ. . (2026). แนวทางการสักการะบูชาท้าวเวสสุวรรณตามทัศนะของพระพุทธศาสนา ในจังหวัดนครราชสีมา. Journal of Dhamma for Life, 32(1), 402–418. สืบค้น จาก https://so08.tci-thaijo.org/index.php/dhammalife/article/view/5542
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กิติยวดี ชาญประโคน. (2560).ท้าวเวสุวรรณในสังคมและวัฒนธรรมไทย”. วารสารรามคำแหงฉบับมนุษยศาสตร์. ปีที่ 36 ฉบับที่2 กรกฎาคม-ธันวาคม 2560.

เดือน คำดี. (2541). ศาสนศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

ปริวัตร ศิระเกียรติสกุล. (2559). ท้าวเวสุวรรณ: บทบาทด้านการสั่งสอนในการปริวัตรทางจิตวิญญาณมนุษย์. วิทยานิพนธ์หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยนเรศวร.

พรชัย ศรีวิไลกุล.(2565). ศึกษาการใช้ปาฏิหาริย์ 3 ในพระพุทธศาสนาเพื่อพัฒนาสังคมไทย. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พรศิริ ธนะสังข์. (2567). ศรัทธาและการบูชาพระธาตุ 9 จอม ของชาวพุทธในจังหวัดเชียง.วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน. รายปีที่ 8 ฉบับที่ 3 กรกฎาคม – กันยายน 2567.

พระครูใบฎีกาวิชาญ วิสุทฺโธและคณะ. (2565). เวสสุวรรณมหาเทพผู้มั่งคั่งผู้พิทักษ์พุทธศาสนา. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์. ปีที่ 9 ฉบับที่ 2: (กรกฎาคม–ธันวาคม 2565.

พระเฑียรวิทย์ อตฺตสนฺโต (โอชาวัฒน์). (2548). การศึกษาความเชื่อและพิธีกรรมทางพระพุทธศาสนาของร่างทรง: กรณีศึกษาในเขตกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาประสพฤกษ์ จารุวาโท (รัตนยงค์). (2550). การศึกษาเชิงวิเคราะห์แนวความคิดเรื่องการบูชาในพระพุทธศาสนา. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระยศวัจน์ จิตฺตปาโล (วิริยเลิศ). (2566). การศึกษาเปรียบเทียบสาระสาคัญของมงคลระหว่าง มงคลสูตรกับมหามังคลชาดก. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระอนันต์ อภินนฺโท. (2563). การปฏิบัติตามหลักวัตตบท 7 เพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิต. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์.147 ปีที่ 5 ฉบับที่ 2 (2563). กรกฎาคม–ธันวาคม.

มณี พะยอมยงค์.(2554). วัฒนธรรมล้านนาไทย. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.

ราชบัณฑิตยสถาน.(2554). พจนานุกรมราชบัณฑิตสถาน พุทธศักราช 2554. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: บริษัทนามีบุ๊คส์พับลิเคชั่น จำกัด.

สุวรรณ สุวรรณวโช. (2529). พื้นฐานความเชื่อของสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: บรรณกิจ.

อธิราชย์ นันขันตีดุ. (2558). การนับถือผีของชาวไทยย้อ: ความสัมพันธ์ด้านความเชื่อและนิเวศวิทยาวัฒนธรรม. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยบูรพา.