การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ: พื้นที่ทางเลือกเพื่อการผ่อนคลายอารมณ์ในสังคมปัจจุบัน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ในปัจจุบันปัญหาสุขภาพจิตของมนุษย์นั้นได้รับการสนใจมากกว่าแต่อดีต ไม่เพียงแค่ผู้ใหญ่เท่านั้นที่เป็นภาวะซึมเศร้า หรือหมดไฟ ได้แต่ยังรวมไปถึงเด็กและเยาวชนก็สามารถที่จะตกอยู่ในภาวะเหล่านี้ได้ด้วยเช่นกัน ผู้คนจึงเสาะแสวงหาพื้นที่ความปลอดภัยผ่านสิ่งต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นการอ่านหนังสือ ซื้อของ หรือแม้แต่การท่องเที่ยวด้วยเช่นกัน ท่ามกลางกระแสการท่องเที่ยวเชิงนิเวศผ่านการตั้งแคมป์ เดินป่า การใช้เสียงจากธรรมชาติเป็นเครื่องมือในการเยียวยาจิตใจ เช่น เสียงฝนตก เสียงน้ำไหล เสียงนก สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเครื่องมือในการเยียวยาจิตใจที่อ่อนล้าจากการดำเนินชีวิตที่รีบเร่งในสังคมเมืองผ่านทฤษฎีสิ่งแวดล้อมแห่งการเยียวยา ยิ่งไปกว่านั้นบทความนี้ยังคงเน้นไปที่การสร้างพื้นที่ความปลอดภัยจากการท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยอาศัย ทฤษฎีความผูกผันต่อสถานที่ ทฤษฎีนี้จะเน้นไปที่ความสัมพันธ์ของคนกับพื้นที่ การสร้างความหมายและความปลอดภัยในพื้นที่ก่อให้เกิด สถานที่โปรด อุทยานที่ชอบ การกลับไปซ้ำในพื้นที่เหล่านั้นจนพัฒนากลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยในการเยียวยาจิตใจของตนเอง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กุลแก้ว คล้ายแก้ว และคณิต เขียววิชัย. (2566). การท่องเที่ยวแกลมปิ้ง: มิติใหม่ของการพัฒนาการท่องเที่ยวหลังสถานการณ์โควิด-19. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 5(2), 83–96.
คณิน จินตนาปราโมทย์ และพรชัย สิทธิศรัณย์กุล. (2562). สรีรวิทยาความเครียดจากการทำงานและการแก้ปัญหาเมื่อเผชิญความเครียดในอาชีพแพทย์. วารสารการแพทย์และวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 26(2), 112–123.
ชาตรี พงษ์พันธ์ และคณะ. (2567). แนวทางการจัดการสุขภาพชุมชนช่วงอุทกภัยสำหรับกลุ่มเปราะบาง: กรณีศึกษาตำบลหนองบ่อ จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารสิ่งแวดล้อมศึกษาการแพทย์และสุขภาพ, 9(4), 712–719.
ณัฏฐพงษ์ ฉายแสงประทีป. (2557). รูปแบบและกระบวนการดำเนินธุรกิจการท่องเที่ยวเชิงเกษตร. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, 7(3), 310–321.
นพรัตน์ ศรีขาว. (2564). ความชุกและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้าในเด็กโรคสมาธิสั้น. วารสารกุมารเวชศาสตร์, 60(4), 270–278.
บุญหลิบ ตั้งพานิชชาติ และรชพร จันทร์สว่าง. (2561). ความเป็นมาของอุตสาหกรรมท่องเที่ยว. ใน ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมท่องเที่ยว(2–30). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
รชพร จันทร์สว่าง และคณะ. (2565). การท่องเที่ยวอาบป่า: ความหมาย คุณค่า และประโยชน์ในบริบทของประเทศไทย. ศิลปศาสตร์ปริทัศน์, 17(2), 80–96.
วรวรรณ จุฑา และคณะ. (2568). อัตราป่วยรายใหม่และความชุกโรคซึมเศร้าในคนไทยอายุ 15 ปีขึ้นไป ปี พ.ศ. 2565–2567: Health Data Center (HDC) คลังความรู้สุขภาพจิต กรมสุขภาพจิต. [ออนไลน์]. สืบค้นจาก https://dmh-elibrary.org/items/show/1807 (13 กันยายน 2568)
ศากุล ช่างไม้ และคณะ. (2559). คุณภาพชีวิต ความเครียด และภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุที่ประสบมหาอุทกภัย ปี 2554. วารสารพยาบาล, 61(4), 1–9.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2563). ระบบนิเวศบำบัดที่ดี ภูมิคุ้มกัน ภาวะเครียด–ซึมเศร้าชั้นดี. [ออนไลน์]. สืบค้นจาก https://resourcecenter.thaihealth.or.th/content/273-content (13 กันยายน 2568)
Altman, I., & Low, S. M. (2012). Place attachment. Springer Science & Business Media.
Erdoğan, E. G., & Mersin, S. (2025). The relationship between the level of satisfaction of Maslow’s hierarchy of needs and loneliness, happiness and life satisfaction in elderly individuals. Journal of Clinical Nursing, 36(6), 1–21.
Lakkhana, S. (2021). Social media detox or digital detox. Journal of Educational Administration and Supervision, Mahasarakham University, 12(1), 7–15.
Miyazaki, Y. (2018). Shinrin-yoku: The Japanese art of forest bathing. Timber Press.
Natchanon, M., Reungrong, V. E., Kullaya, P., & Somboon, J. (2020). The influences of stress on depressive moods: The moderating effects of peer support and self-efficacy. Journal of Humanities and Social Sciences Valaya Alongkorn, 15(2), 63–82.
Poshakrishna, P. (2023). The effect of globalization on local culture in rural society. MCU Haripunchai Review, 7(3), 205–216.
Poshakrishna, P., & Akeugkahraraunnyarrath, N. (2023). Corporate social responsibility through social media in the tourism industry. Ratanabuth Journal, 5(1), 588–604.
Ulrich, R. (1984). View through a window may influence recovery from surgery. Science, 224(4647), 420–421.
Ulrich, R. S., Simons, R. F., Losito, B. D., Fiorito, E., Miles, M. A., & Zelson, M. (1991). Stress recovery during exposure to natural and urban environments. Journal of Environmental Psychology, 11(3), 201–230.
Warach, M. (2019). Structure of tourism system. Journal of Thai Hospitality & Tourism, 14(1), 94–102.
Yoosuk, P., & Pholprasert, A. (2023). Natural sound integrated art activities to promote environmental appreciation for youth. Journal of Social Science and Cultural, 7(9), 271–281.
