ศึกษาการใช้สมุนไพรเชิงพุทธในจังหวัดนครศรีธรรมราช

Main Article Content

อาภัสรา ศิลปธนู
พระเมธีวชิราภิรัต

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการใช้สมุนไพรไทย 2) ศึกษาการใช้สมุนไพรเชิงพุทธในจังหวัดนครศรีธรรมราช และ 3) วิเคราะห์ภูมิปัญญาการใช้สมุนไพรเชิงพุทธในจังหวัดนครศรีธรรมราช โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 8 รูป/คน เครื่องมือในการเก็บข้อมูลเป็นแบบสัมภาษณ์และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนาเพื่อแสวงหาความหมายและคุณค่าของการใช้สมุนไพรในมิติทางกายภาพ จิตใจและจิตวิญญาณตามแนวพุทธ


ผลการวิจัยพบว่า 1) สมุนไพรไทยเป็นมรดกทางภูมิปัญญาที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนาน การใช้สมุนไพรไทยไม่ใช่เพียงแค่การรักษาโรคแต่ยังสะท้อนถึงการรักษาวัฒนธรรมและภูมิปัญญาไทย โดยเน้นการพึ่งพาธรรมชาติและการสร้างสมดุลของร่างกายจิตใจกับสิ่งแวดล้อม เป็นการส่งเสริมวิถีชีวิตที่ยั่งยืนและเป็นมิตรต่อโลก ดังนั้นการใช้สมุนไพรไทยเป็นทางเลือกในการดูแลสุขภาพอย่างองค์รวมที่ช่วยส่งเสริมการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและภูมิปัญญาท้องถิ่นให้คงอยู่ต่อไป 2) นครศรีธรรมราชเป็นหนึ่งในจังหวัดที่มีการอนุรักษ์และสืบทอดภูมิปัญญาไทยด้านสมุนไพรควบคู่กับหลักธรรมคำสอนของพระพุทธศาสนา การใช้สมุนไพรเชิงพุทธจึงไม่ใช่เพียงแค่การรักษาโรคหรือบำบัดอาการทางกายเท่านั้นแต่ยังรวมถึงการฟื้นฟูจิตใจและการดำเนินชีวิตด้วยหลักธรรมอย่างสมดุล การผสมผสานนี้ช่วยส่งเสริมให้คนในชุมชนสามารถพึ่งพาตนเองได้ทั้งด้านสุขภาพกายและจิต โดยมีการนำคำสอนของพระพุทธเจ้า การมีสติปัญญามาประยุกต์ใช้ร่วมกับการใช้สมุนไพรอย่างถูกวิธี และ   3) การรักษาด้วยสมุนไพรในทางพุทธศาสนาไม่ได้จำกัดอยู่แค่การเยียวยากายแต่ยังเป็นกระบวนการบ่มเพาะจิตใจผ่านการฝึกสมาธิและการตระหนักรู้ในความทุกข์ที่เกิดขึ้น การฟื้นฟูสุขภาพจึงเป็นทั้งการรักษากายและการพัฒนาจิตใจและเป็นสิ่งสำคัญที่ช่วยให้โรคภัยไข้เจ็บถอยห่างไป จึงเป็นการดูแลสุขภาพแบบองค์รวมที่ผสานทั้งความรู้ภูมิปัญญาโบราณและหลักธรรมของพระพุทธศาสนาเข้าด้วยกันอย่างลึกซึ้งและยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ศิลปธนู อ. ., & พระเมธีวชิราภิรัต. (2026). ศึกษาการใช้สมุนไพรเชิงพุทธในจังหวัดนครศรีธรรมราช. Journal of Dhamma for Life, 32(1), 648–670. สืบค้น จาก https://so08.tci-thaijo.org/index.php/dhammalife/article/view/5612
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก. (2561). ความรู้พื้นฐานการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงสาธารณสุข.

กระทรวงสาธารณสุข. (2561). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก พ.ศ. 2560–2564. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงสาธารณสุข.

คณะกรรมการสมุนไพรแห่งชาติ. (2559). แผนแม่บทแห่งชาติว่าด้วยการพัฒนาสมุนไพรไทย พ.ศ. 2560–2564. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา.

ทวี วรคุณ. (2551). หมอชีวกโกมารภัจจ์กับการแพทย์ในพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูอินทสารวิจักษ์ (อินฺทสโร). (2551). การศึกษาการรักษาโรคด้วยยาสมุนไพรและธรรมโอสถที่ปรากฏในคัมภีร์พระพุทธศาสนา. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูอินทสารวิจักษ์ (อินฺทสโร). (2551). พุทธธรรมกับการดูแลสุขภาพแบบองค์รวม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2550). พุทธเศรษฐศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มูลนิธิพุทธธรรม.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2558). พุทธธรรมกับการแพทย์และการดูแลสุขภาพ. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระวิชัย เสงี่ยม. (2543). เภสัชในพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พุทธทาสภิกขุ. (2550). ธรรมโอสถ: การรักษาโรคทางกายและโรคทางใจ. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.

เพ็ญนภา ทิพย์สุราษฎร์, และ ประดิษฐ์ จิระเดชประไพ. (2559). การศึกษาพืชสมุนไพรท้องถิ่นและภูมิปัญญาด้านการใช้พืชสมุนไพร: กรณีศึกษาอุทยานแห่งชาติแก่งกรุง จังหวัดสุราษฎร์ธานี. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2558). เอกสารประกอบการเรียนการสอนรายวิชาพุทธธรรมกับสุขภาพ. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วรรณี ศรีสุพรรณ. (2562). สมุนไพรไทยกับการปรับสมดุลธาตุในร่างกาย. เชียงใหม่: สำนักพิมพ์ล้านนาสุขภาพ.

สุดารัตน์ ต่ายธานี, และคณะ. (2563). การศึกษาการใช้สมุนไพรเพื่อการดูแลสุขภาพของพระสงฆ์: กรณีศึกษาอำเภอเบญจลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารวิชาการด้านสาธารณสุขและการแพทย์แผนไทย, 19(2), 45–60.

สุดารัตน์ ต่ายธานี, และคณะ. (2563). ภูมิปัญญาหมอยาพื้นบ้านกับการเปลี่ยนแปลงของระบบสุขภาพไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุภา ศรีธนสาร. (2560). ทฤษฎีธาตุทั้งสี่กับการดูแลสุขภาพตามหลักการแพทย์แผนไทย. นนทบุรี: สำนักพิมพ์ภูมิปัญญาไทย.

อรอุมา เลาหพิบูลย์กุล. (2557). โพชฌงค์ 7 กับการเยียวยาสุขภาพจิตตามแนวพุทธ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อุดมศักดิ์ ศรีวิชัย. (2559). แนวคิดสุขภาพองค์รวมกับการแพทย์แผนไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สุขภาพไทย.

Kabat-Zinn, J. (2003). Mindfulness-based interventions in context: Past, present, and future. Clinical Psychology: Science and Practice, 10(2), 144–156.

Payutto, P. A. (2003). Buddhism and health. Bangkok: Buddhadhamma Foundation.

Sivaraksa, S. (2014). Seeds of peace: A Buddhist vision for renewing society. Berkeley, CA: Parallax Press.

Thanissaro Bhikkhu. (2010). The wings to awakening: An anthology from the Pāli Canon. Barre, MA: Dhamma Dana Publications.